การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 191 ส ำนึกผิด

เฮ่อหลำนและพำนลี่ฮวำรู้สึกประหลำดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ำผู้มำ
เยือนคือซ่ำงสยงเยี่ย
ซ่ำงสยงเยี่ยกล่ำวทักทำยทั้งสองด้วยรอยยิ้ม “คุณหญิงเฮ่อ คุณ
เฮ่อ สวัสดีตอนบ่ำยครับ”
หลังได้ยินแล้วทั้งสองจึงรีบตอบกลับทันที “สวัสดีตอนบ่ำยค่ะคุณ
ซ่ำง”
“คุณเฮ่อ ผมไม่รู้ว่ำคุณพอจะมีเวลำสักหน่อยไหมครับ ผมอยำก
ปรึกษำบำงสิ่งกับคุณสักหน่อยครับ” ซ่ำงสยงเยี่ยรีบพูดถึงจุดประสงค์
ของเขำอย่ำงรวดเร็ว “ผมเห็นลำยปักที่คุณขำยให้กับคุณจูรุ่ยก่อน
หน้ำนี้ ผมเลยมีบำงสิ่งอยำกจะร่วมมือกับคุณ เป็นกำรร่วมมือกันใน
ด้ำนเย็บปักน่ะครับ”
หลังได้ยินอย่ำงนี้แล้ว พำนลี่ฮวำรีบยืนขึ้นพร้อมเอ่ยปำกว่ำ “อำ
หลำน ตอนนี้คุณซ่ำงต้องกำรคุยกับเธอเกี่ยวกับธุรกิจกำรเย็บปัก
อย่ำงนั้นเธอคุยกับเขำไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมผลไม้ให้ ”
จำกนั้นเธอก็เดินออกไปพร้อมขยิบตำ เพรำะยังไงเธอก็ไม่ชอบฟัง
เรื่องธุระของผู้อื่นนัก รู้ว่ำควรหลบออกไปก่อน แต่เฮ่อหลำนจะไม่ถูก
ทิ้งให้นั่งคุยกับบุคคลนี้เพียงผู้เดียวแน่นอน
หลังจำกพำนลี่ฮวำจำกไปแล้ว ซ่ำงสยงเยี่ยถำมเข้ำประเด็นทันที
“คุณเฮ่อครับ ผมรู้ว่ำกำรปักผ้ำชิ้นหนึ่งใช้เวลำนำนมำก และยังได้ยิน

ว่ำมีหลำยคนพยำยำมติดต่อขอซื้องำนปักจำกคุณ แต่ตอนนี้คุณคง
จะยุ่งมำก ผมเลยแค่อยำกจะถำมว่ำ มีช่ำงคนไหนที่พอจะมีทักษะ
อย่ำงคุณอีกไหมครับ? แล้วงำนปักของพวกเขำสำมำรถน ำออกไป
ขำยได้ไหม?”
หลังได้ยินอย่ำงนี้แล้ว เฮ่อหลำนเข้ำใจซ่ำงสยงเยี่ยทันทีว่ำเขำ
หมำยถึงอะไร ขณะเดียวกันเธอก็นึกถึงอำจำรย์และคนอื่น ๆ
“คุณซ่ำงคะ มีช่ำงปักมำกมำยที่เก่งกว่ำฉันค่ะ งำนปักของพวก
เขำต้องขำยได้แน่นอน แต่ฉันไม่รู้ว่ำคุณอยำกจะร่วมมือกับพวกเรำ
ยังไงบ้ำง?”
ซ่ำงสยงเยี่ยมองหญิงสำวงดงำมตรงหน้ำด้วยรอยยิ้ม “คุณเฮ่อ
ครับ ตรำบใดที่งำนปักมีคุณภำพอย่ำงนี้ รำคำของมันจะสูงมำกแน่
เพรำะแบบนี้ทุกอย่ำงจะขึ้นอยู่กับคุณภำพของงำนครับ”
“คุณซ่ำง ฉันรับประกันได้เลยค่ะว่ำงำนปักทุกชิ้นจะมีคุณภำพ
เทียบเท่ำกับงำนปักก่อนหน้ำนี้ของฉัน บำงทีมันอำจจะดีกว่ำด้วยซ ้ำ
ว่ำแต่คุณซ่ำงเสนอรำคำที่เท่ำไหร่คะ?”
หลังได้ยินอย่ำงนั้นแล้ว ซ่ำงสยงเยี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่ำว
ต่อว่ำ “ถ้ำอย่ำงนั้นผมสำมำรถให้รำคำ 5,000 ถึง 20,000 หยวน
ส ำหรับงำนปักแต่ละชิ้น ถ้ำเป็นงำนปักแบบพิเศษผมจะมีรำคำพิเศษ
ให้อีกครับ”

หลังได้ยินอย่ำงนั้นแล้ว เฮ่อหลำนรู้สึกประหลำดใจแต่ก็ไม่
แสดงออกผ่ำนสีหน้ำ
ก่อนหน้ำนี้ จูรุ่ยมอบเงินให้กับเธอ 20,000 หยวน ซึ่งมันก็มำก
เกินไปเสียด้วยซ ้ำ และเธอรู้สึกว่ำตนเองสมควรได้รับมัน แต่เวลำนี้
เมื่อได้ยินรำคำที่ซ่ำงสยงเยี่ยบอก เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่ำงำนปัก
คุณภำพสูงเป็นที่นิยมอย่ำงมำกในก่ำงเฉิงแห่งนี้ ถ้ำเป็นในมณฑล
เจียง งำนปักพวกนี้คงไม่สำมำรถขำยได้ในรำคำสูงเช่นนี้ รำคำของ
มันจะอยู่ที่ 700-800 หยวนเท่ำนั้น แต่ในก่ำงเฉิงนี้รำคำของมันกลับ
เพิ่มขึ้นมำกกว่ำสิบเท่ำ
หลังไตร่ตรองเสร็จแล้ว เฮ่อหลำนก็รู้สึกสงสัย
“คุณซ่ำง คุณก ำลังท ำธุรกิจด้ำนนี้อยู่หรือคะ? ถ้ำเรำมีงำนปัก
จ ำนวนมำก คุณจะรับซื้อพวกมันทั้งหมดหรือคะ?”
หลังได้ยินอย่ำงนี้แล้ว ซ่ำงสยงเยี่ยก็พลันหัวเรำะแล้วพูดว่ำ “คุณ
เฮ่อไม่ต้องกังวลเลยครับ ผมสำมำรถรับซื้อทั้งหมดได้อยู่แล้ว”
งำนเย็บปักเป็นงำนที่ต้องใช้เวลำและควำมอดทนอย่ำงหนัก
ถึงเฮ่อหลำนจะบอกว่ำมีงำนปักจ ำนวนมำก แต่ซ่ำงสยงเยี่ยรู้ดีว่ำมัน
คงไม่มำกขนำดนั้น แต่ถึงแม้ว่ำมันจะมีจ ำนวนมำก เขำก็สำมำรถซื้อ
มันได้แน่นอน
หลังได้ยินซ่ำงสยงเยี่ยตอบอย่ำงนั้น เฮ่อหลำนก็อดไม่ได้ที่จะ
หัวเรำะแล้วตอบว่ำ “คุณซ่ำง อย่ำงนั้นฉันจะรีบติดต่อกลับโดยเร็ว

ที่สุดนะคะ แล้วเดี๋ยวฉันจะให้ใครบำงคนส่งงำนปักไปให้คุณพิจำรณำ
ดูก่อน หลังจำกคุณดูแล้วชื่นชอบมัน เรำค่อยร่วมธุรกิจกันได้ใน
อนำคต”
“ครับ ผมจะรอฟังข่ำวดีจำกคุณเฮ่อนะครับ”
“ค่ะ คุณซ่ำงไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันจะรีบติดต่อกลับให้เร็วที่สุด
ค่ะ”
หลังได้ยินอย่ำงนี้แล้ว ซ่ำงสยงเยี่ยยิ้ม “ไม่มีอะไรต้องกังวลครับ
ผมแค่หวังว่ำเรำจะได้ร่วมงำนกันนะครับ”
“ฉันก็ยินดีร่วมงำนกับคุณซ่ำงค่ะ”
ขณะทั้งสองพูดคุยกัน พำนลี่ฮวำก็เข้ำมำพร้อมกับจำนผลไม้
“อำหลำน คุณซ่ำง เป็นยังไงบ้ำงคะ?”
“คุณหญิงเฮ่อ พวกเรำคุยกันเสร็จแล้วครับ ในอนำคตคงต้อง
ฝำกเนื้อฝำกตัวด้วยแล้วครับ”
เมื่อได้ยินค ำพูดของซ่ำงสยงเยี่ย พำนลี่ฮวำยิ้มกว้ำงพร้อมตอบ
รับว่ำ “คุณซ่ำงและอำหลำนตกลงกันได้ด้วยดี ฉันก็ยินดีค่ะ” ใน
ตอนท้ำยเธอรีบเอ่ยเชิญให้ซ่ำงสยงเยี่ยอยู่รับประทำนอำหำรมื้อเย็น
ด้วยกัน
แน่นอนว่ำเขำตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด
ในขณะรับประทำนอำหำรเย็น ทุกคนได้ทรำบว่ำซ่ำงสยงเยี่ย
และเฮ่อหลำนก ำลังจะร่วมท ำธุรกิจด้วยกัน

และถังซวงรู้สึกว่ำนี่คือเรื่องที่ดี มันจะดีมำกหำกแม่ของเธอ
สำมำรถขำยงำนปักในรำคำสูงได้ในเมืองก่ำงเฉิง
หลังรับประทำนมื้อเย็น ซ่ำงสยงเยี่ยกลับไป และถังซวงคุยเรื่องนี้
กับแม่ของตน
“แม่คะ อำจำรย์ซูกับป้ำเกอสำมำรถเปิดโรงงำนปักผ้ำได้ ถ้ำสำม
คนยังไม่เพียงพอ แม่ก็สำมำรถจ้ำงช่ำงปักฝีมือดีอีกสักคนได้นะคะ
อย่ำงนี้เรำจะสำมำรถเพิ่มงำนปักได้อีก 1-2 ชิ้น แล้วมันจะเป็นกำรดี
ถ้ำเรำสำมำรถเพิ่มจ ำนวนสินค้ำให้กับลุงซ่ำงได้”
หลังจำกได้ยินค ำพูดของถังซวงแล้ว เฮ่อหลำนเข้ำใจทันที
“ใช่ แต่แม่สงสัยว่ำคนอื่นจะเข้ำมำช่วยปักผ้ำได้ไหม ที่แม่ตอบ
รับไปอย่ำงนั้น เพรำะรู้ว่ำเรำสำมำรถเปิดโรงงำนปักผ้ำได้ด้วยตัวเอง
มีแม่ อำจำรย์ซู แล้วก็ป้ำใหญ่ของลูก แค่พวกเรำก็สำมำรถปักผ้ำได้
มำกแล้ว”
ถังซวงยิ้มแล้วตอบว่ำ “มันต้องดีแน่ค่ะ ถ้ำตลำดในเมืองก่ำงเฉิงนี้
มีควำมต้องกำรงำนปักสูงขนำดนี้ งำนฝีมือด้ำนเย็บปักจะต้องไม่
หำยไปแน่นอนค่ะ”
เฮ่อหลำนได้ยินอย่ำงนั้นรู้สึกยินดีขึ้นทันที
“เอำเถอะ หลังจำกนี้เรำคงต้องท ำงำนหนักกันแล้ว”

หลังจำกที่สองแม่ลูกพูดคุยกันเสร็จ ทั้งสองอดไม่ได้ที่จะหันมอง
ถังเซวี่ยที่ก ำลังก้มหน้ำงุด เวลำนี้ถังเซวี่ยออกไปข้ำงนอกกับเฮ่อเจีย
รุ่ยทุกวัน ผิวของเธอจึงคล ้ำเล็กน้อย
“เสี่ยวเซวี่ย พรุ่งนี้ลูกจะออกไปอีกหรือเปล่ำ? ท ำไมไม่พักสักสอง
สำมวันล่ะ ดูสิ ผิวคล ้ำหมดแล้ว ผมก็เริ่มขำวแล้วนะ” นี่เป็นครั้งแรกที่
เฮ่อหลำนสังเกตเห็นว่ำลูกสำวคนเล็กของตนเปลี่ยนไป เธอเริ่มไม่
แน่ใจแล้วว่ำลูกสำวคนนี้พยำยำมมำกเกินไปหรือเปล่ำ
แต่ถังเซวี่ยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “แม่คะ ถึงหนูจะผิวเข้มแล้วก็
ผอมลงนิดหน่อย แต่หนูก็ได้รู้เรื่องรำวมำกมำยเลยนะคะ พี่เจียรุ่ยเป็น
คนดีมำก และตอนนี้หนูก็ได้เรียนรู้เกี่ยวกับงำนออกแบบบ้ำนเต็มไป
หมดเลย แล้วถ้ำหนูท ำผิดแม้แต่นิดเดียว บ้ำนทั้งหลังก็จะผิดพลำด
มันเป็นงำนที่เข้มงวดและต้องรอบคอบมำก ๆ เพรำะฉะนั้นในอนำคต
หนูจะตั้งใจเรียนให้หนักค่ะ”
เมื่อเห็นแววตำของลูกสำวคนเล็กที่เต็มไปด้วยควำมมุ่งมั่น เฮ่อห
ลำนก็ไม่คิดจะห้ำมอีกฝ่ำย
“อย่ำงนั้นลูกก็ระวังหน่อยนะเวลำออกไปข้ำงนอก”
วันรุ่งขึ้น ถังเซวี่ยและเฮ่อเจียรุ่ยออกไปด้วยกันเช่นเดิม
ส่วนเฮ่อหลำนเริ่มยุ่งเกี่ยวกับกำรติดต่อกับอำจำรย์ซูเพื่อคุยเรื่อง
ธุรกิจ

และถังซวงเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ เช่นกัน เธอวำงแผนที่จะคุยเรื่อง
ธุรกิจเครื่องส ำอำงกับพำนลี่ฮวำ แต่เมื่อเธอก ำลังจะเข้ำไปหำพำนลี่ฮ
วำ กลับได้ยินอีกฝ่ำยก ำลังคุยโทรศัพท์ และดูเหมือนว่ำปลำยสำยจะ
เป็นคนในครอบครัว
เวลำนี้พำนลี่ฮวำก ำลังคุยโทรศัพท์กับเยี่ยฝูเซี่ยง พี่สะใภ้ของเธอ
ในที่สุดเยี่ยฝูเซี่ยงก็ตระหนักได้แล้วว่ำตนเองท ำผิดพลำด
อย่ำงไร หำกไม่มีควำมสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเฮ่อ สถำนกำรณ์ใน
ครอบครัวของพวกเขำก็จะยิ่งยำกขึ้น พำนอวิ๋นเฟยเองก็ทะเลำะกับ
เธอหลำยครั้ง แม้แต่ลูกชำยก็ยังหำยไปทั้งวัน เวลำนี้เธอต้องอยู่คน
เดียวในบ้ำน มันเป็นควำมรู้สึกที่สิ้นหวังอย่ำงแท้จริง
“ลี่ฮวำ เธอช่วยพูดกับผู้เฒ่ำเฮ่อให้พวกเรำหน่อยได้ไหม วันนั้น
พวกเรำไม่ได้ตั้งใจจะท ำให้ถังซวงต้องอับอำย หลังจำกพวกเรำกลับ
ถึงบ้ำน เรำรู้สึกว่ำในฐำนะผู้ใหญ่ กำรที่พวกเรำเข้ำไปยุ่งกับเรื่องของ
เด็กมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรท ำ แล้ววันพรุ่งนี้พวกเรำทั้งหมดจะเข้ำไปขอ
โทษถังซวงด้วยตัวเอง”