การหวนคืนสู่ยุค 70 ของเศรษฐีนีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 474 ไม่รู้สึกคุ้นบ้างเลยหรือ

ถังซวงลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าอาจารย์เรียก “ค่ะ”
ฝูเซียงหยางอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มแล้วตอบว่า “คุณนี่เองคือถังซวง
ยินดีที่ได้พบกันนะ ผมได้ยินชื่อคุณมานานแล้วละแต่ไม่มีโอกาสได้
เจอเสียที ในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอกันแล้ว”
ถังซวงหันมองฝูเซียงหยางด้วยความสงสัย และไม่เข้าใจว่าทำไม
อาจารย์ถึงได้ดูตื่นเต้น
ไม่ใช่แค่ถังซวงที่สับสน แต่นักศึกษาคนอื่น ๆ เองก็สับสน
เหมือนกัน ทุกคนในชั้นเรียนหันมองฝูเซียงหยางอย่างอยากรู้อยาก
เห็น ก่อนจะหันมองถังซวงสลับกัน
เสวี่ยไคที่เป็นคนช่างถามและตรงไปตรงมา เมื่อรู้สึกสงสัยเขาเลย
ถามออกไปโดยตรง “อาจารย์ครับ คุณเคยได้ยินชื่อของถังซวงมา
ก่อนหรือครับ? แล้วได้ยินมาจากที่ไหน?”
ฝูเซียงหยางเหลือบมองชายหนุ่มก่อนจะพูดว่า “พวกคุณไม่รู้สึก
ว่าชื่อของถังซวงคุ้น ๆ บ้างหรือ?”
“หรือครับ? ไม่เห็นจะคุ้นเลย”
ทุกคนเริ่มขมวดคิ้วก่อนจะเริ่มนึกคิดอย่างหนัก
ส่วนถังอวี้สือหันกลับมามองถังซวง ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
อาจารย์ถึงกับรู้จักหล่อน แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอาจารย์ฝูถึงจำถังซ
วงได้

อีกด้าน ติงไหลตี้เห็นว่าอาจารย์ฝูรู้จักถังซวง นักศึกษาคนอื่น ๆ
จึงหันมาสนใจถังซวงมาก แววตาของเธอเลยแดงก ่าด้วยความอิจฉา
ทำไมต้องเป็นถังซวงตลอด?
ขณะทุกคนครุ่นคิด หญิงสาวผมยาวกล่าวขึ้นมาอย่างไม่ค่อย
มั่นใจนัก “เป็นไปได้ไหมคะว่า… ถังซวงคือคนที่คิดค้นยาแก้อักเสบ
พิเศษ? ตอนนั้นเหมือนหนังสือพิมพ์จะลงชื่อว่าถังซวง”
ฝูเซียงหยางยกยิ้มกว้าง “ในที่สุดก็มีคนจำได้สักที ใช่แล้ว ถังซ
วงคือคนที่พัฒนายาแก้อักเสบชนิดพิเศษพวกนั้น และผลงานของ
เธอช่วยเหลือผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน ทุกคนปรบมือให้เธอหน่อย”
แปะ ๆ ๆ ๆ
นักศึกษาทุกคนปรบมือพร้อมเพรียง ใบหน้าของทุกคนดู
ประหลาดใจ พร้อมกล่าวซุบซิบ
“พระเจ้า ถังซวงเป็นคนคิดค้นยาแก้อักเสบชนิดพิเศษนั่นจริง ๆ
ฉันจำได้ว่ายานั้นออกมาเมื่อสองปีก่อนไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นเธออายุ
เท่าไหร่กันนะ”
“โห สุดยอดมากเลย ทำไมถึงเก่งขนาดนั้น ถังซวงเก่งมากจริง
ๆ”
“จริง ๆ แล้วฉันอ่านหนังสือพิมพ์ตอนนั้นเหมือนกัน แต่ไม่ได้คิด
ว่าจะเป็นถังซวงในชั้นเรียนของเรา ใครจะรู้ว่าจะบังเอิญขนาดนี้…

เฮ้อ เธอเก่งจัง ทำไมกันนะ ฉันรู้สึกว่าระยะห่างของพวกเรากับถังซวง
มันไกลเหลือเกิน”
ได้ยินการสนทนารอบตัว ในใจของติงไหลตี้ก็ว้าวุ่น เธอแทบไม่
อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าถังซวงเป็นคนคิดค้นยาแก้อักเสบชนิดพิเศษ
นั่นจริง ๆ เพราะอย่างที่ทราบ ยานั่นมีประสิทธิภาพมาก และคนที่
คิดค้นยานั้นควรจะเป็นชายแก่อายุห้าสิบปีมากกว่า แต่กลับ
กลายเป็นเด็กนักศึกษาเช่นถังซวงเนี่ยนะ…
แม้แต่ถังอวี้สือยังอดไม่ได้ที่จะมองถังซวงด้วยแววตาชื่นชม
“ไม่คิดมาก่อนว่าถังซวงจะเก่งขนาดนี้ สามารถคิดค้นยาได้
ตั้งแต่อายุยังน้อย พวกเราเทียบไม่ติดเลย”
เหวินเจ๋อหลิ่วเปิดปาก ต้องการพูดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ต่อ สุดท้ายแล้วเมื่อเผชิญหน้ากับความเก่งกาจที่แท้จริง เธอไม่
สามารถไปหักล้างอะไรได้อีกต่อไป และยานั้นก็พิสูจน์แล้วว่าถังซวง
ไม่ใช่คนธรรมดา
ถังซวงเข้าใจแล้วว่าทำไมฝูเซียงหยางถึงรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอ เขา
ทราบถึงการพัฒนายาแก้อักเสบชนิดพิเศษนั่นนี่เอง
“เอาละทุกคน เงียบก่อน”
ฝูเซียงหยางโบกมือเพื่อให้ทุกคนเงียบลง และขอให้ถังซวงนั่งลง
“นักศึกษาถังซวงนั่งลงได้ ตอนผมได้ยินว่าคุณอยู่ในชั้นเรียนด้วย
ผมมีความสุขมากเลยละ เลยอยากจะรู้จักคุณสักหน่อย”

ตอนท้ายของประโยค ฝูเซียงหยางหยิบรายชื่อนักศึกษาก่อนจะ
เริ่มเช็กชื่อทุกคน
เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างแล้ว ฝูเซียงหยางก็เริ่มการบรรยาย
ชั้นเรียนนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากวิชาเภสัชวิทยาจบลง ฝู
เซียงหยางโบกมือให้ถังซวง “นักศึกษาถังซวง ผมขอคุยด้วยได้ไหม”
ถังซวงไม่ปฏิเสธก่อนจะเดินตามฝูเซียงหยางออกไป
เมื่อฝูเซียงหยางออกมาด้านนอกที่ค่อนข้างสงบ เขายกยิ้มก่อน
จะพูดว่า “นักศึกษาถังซวง ผมรู้ว่าคุณไม่ได้คิดค้นยาแก้อักเสบ
เท่านั้น แต่ยังมียาอีกหลายอย่าง คุณเป็นคนที่น่าประทับใจมากจริง ๆ
ผมคิดว่าการเรียนในมหาวิทยาลัยอาจจะเป็นเรื่องเสียเวลาสำหรับ
คุณด้วยซ ้า”
ได้ยินอย่างนั้น ถังซวงเงยหน้าพร้อมขมวดคิ้ว เธอไม่รู้ว่าฝูเซียง
หยางได้ยินอะไรมาบ้าง แต่เธอสัมผัสได้ว่าเขารู้เรื่องของเธอ
พอสมควร
เมื่อเห็นท่าทางระมัดระวังของถังซวง ฝูเซียงหยางยกยิ้มก่อนจะ
รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ถึงคุณจะไม่รู้จักผม แต่คุณก็น่าจะรู้จัก
พี่ชายของผม เขาชื่อฝูเซียงเซิง คุณน่าจะเคยเจอเขาแล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น ถังซวงมองฝูเซียงหยางอย่างประหลาดใจ “อ้อ
สหายฝูเป็นพี่ชายของอาจารย์ฝูหรือคะ ถึงว่าทำไมคุณถึงรู้จักฉัน”

“ใช่ คุณคงไม่รู้ว่าพี่ชายของผมชื่นชมคุณเสมอมา เขาพูดถึง
คุณทุกครั้งที่เราเจอกัน”
ถังซวงยกยิ้ม “จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ ยังไง
อาจารย์กับสหายฝูก็เป็นคนเก่งอยู่แล้ว ฉันเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อมา
ศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมน่ะ”
ฝูเซียงหยางยกยิ้ม “บางทีคุณอาจจะเก่งกว่าผมอีก”
เวลานี้เขามีข้อสงสัยในใจ “นักศึกษาถังซวง ผมถามหน่อยได้
ไหมว่าคุณเรียนรู้วิธีทำยามาจากใครหรือ?”
ได้ยินที่ฝูเซียงหยางถาม ถังซวงตอบอย่างไม่ปิดบัง “อาจารย์
ของฉันคือจวงเหวินเหอค่ะ แม้เขาจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว แต่เขาก็
สอนฉันไว้มากมาย ฉันจึงสามารถพัฒนาต่อยอดสิ่งต่าง ๆ ได้”
“คุณ… เป็นลูกศิษย์ของคุณจวงเหวินเหอหรือ ไม่แปลกใจเลย…
ไม่แปลกใจ…”
ใบหน้าของฝูเซียงหยางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เวลานี้เขา
ถอนหายใจ เมื่อได้ยินถ้อยคำของถังซวงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกหดหู่
“การที่คุณจวงเหวินเหอเสียชีวิต นั่นคือการสูญเสียครั้งใหญ่ของ
วงการแพทย์”
ถังซวงเองก็หดหู่ไม่แพ้กันเมื่อต้องกล่าวถึงจวงเหวินเหอ
“ค่ะ ทักษะการแพทย์ของอาจารย์ยอดเยี่ยมมาก ถ้าเขายังอยู่
เขาน่าจะช่วยเหลือผู้คนได้อีกมากมาย”

“ใช่”
ฝูเซียงหยางพยักหน้าเห็นด้วย และเมื่อเห็นว่าเขาคุยกับถังซวง
นานแล้ว จึงรีบพูดกับเธอว่า “เอาละถังซวง คุณกลับไปที่ห้องเรียนได้
แล้วละ”
“ค่ะ”
หลังจากถังซวงกลับมาถึงที่นั่ง ต้วนเฟิ่งหยิงกล่าวอย่างตื่นเต้น
“โห… ถังซวง เธอคือคนที่พัฒนายาแก้อักเสบชนิดพิเศษนั่นหรือ
ทำไมถึงเก่งขนาดนั้นล่ะ สุดยอดมากเลย”
นักศึกษาคนอื่น ๆ รอบตัวเดินเข้ามาพร้อมกับพยักหน้ารับ “ใช่
ถังซวง เธอเก่งเกินไปแล้ว”
หลายคนเริ่มเดินเข้ามาสอบถามสิ่งต่าง ๆ ทุกคนพยายามแย่งกัน
ถามคำถามกับถังซวงและต้องการรู้รายละเอียดที่เธอพัฒนายาใน
ตอนนั้น
เมื่อเห็นว่าคนเริ่มมากขึ้น ถังซวงตอบคำถามเล็กน้อยก่อนจะหัน
มองพวกเขาอย่างใจเย็น “ชั้นเรียนกำลังจะเริ่มแล้ว พวกเธอไม่คิดจะ
กลับไปนั่งที่ของตัวเองหรือ?”