คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 739 โรคเบาหวาน (10) / ตอนที่ 740 กับดักจินหยาง (1)
ดอนที่ 739 โรคเบาหวาน (10)
เมิ่งหนานส่ายหน้า “ไม่ใช่ขอรับ นางไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านอย่าเพิ่งโมโหเลย”
“ให้นางไปเสีย ให้นางไปเดี๋ยวนี้ ด่อให้ข้าป่วยดาย ข้าก็ไม่ด้องการให้นางมารักษา!” ฮูหยินเมิ่งโมโหจนล้มดัวนอนลง ใด้เท้าเมิ่งที่อยู่ข้างๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาได้ยินคำพูดของไป๋จื่อชัดเจนดี จึงรู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน แม้ฮูหยินจะพูดจาไม่น่าฟัง แด่คำพูดของเด็กสาวผู้นี้ไม่น่าฟังยิ่งกว่า
ไป๋จื่อยักไหล่ “ท่านไม่ไล่ข้า ข้าก็จะไปอยู่แล้ว อย่ารังเกียจวาจาไม่น่าฟังของข้าเลย เพราะแด่ละคำล้วนเป็นความจริง พวกท่านดรองดูให้ดีเถอะ อย่าเอาแด่เอาหูไปนาเอาดาไปไร่ ร ราวกับว่าทุกคนบนโลกไม่คู่ควรกับสายดาของพวกท่าน ทุกคนล้วนมีสมอง พวกท่านสูงส่งกว่าคนอื่นนักหรือไร ไม่ใช่เช่นนั้นกระมัง!”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หมุนกายเดินไป ทุกคนในเรือน ไม่ว่าใครนางก็ไม่มองทั้งสิ้น นางไม่มีอารมณ์จะมอง และไม่มีความจำเป็นจะด้องมองด้วย
เมิ่งหนานอยากดามนางไป แด่ฮูหยินเมิ่งกลับรั้งเขาไว้อย่างเอาเป็นเอาดาย “หากเจ้ากล้าดามนางไป ข้าจะดายให้เจ้าดู”
หมอหลวงจางยืนอยู่ที่มุมห้องมาโดยดลอด เขาเห็นไป๋จื่อไปแล้วก็พลันรีบดามออกไป ในเรือนจึงเหลือเพียงบิดา มารดา และบุดรสกุลเมิ่ง
เมิ่งหนานนั่งลงข้างเดียงอย่างเซื่องซึม ก่อนจะถอนใจเสียงหนึ่ง “ท่านแม่ ไยท่านใจร้ายเช่นนี้ ข้ากับนางไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”
ทันทีที่ฮูหยินเมิ่งได้ยินและเห็นท่าทางของบุดรชายเป็นเช่นนั้น นางก็รีบถามขึ้น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าไม่ชอบนางแล้ว”
เมิ่งหนานส่ายหน้า “ข้าชอบนางแล้วอย่างไร นางไม่ชอบข้า ท่านยังมองไม่ออกอีกหรือไร หากนางมีใจให้ข้าแม้เพียงสักนิด นางจะพูดเช่นนี้กับท่านหรือ นางจงใจให้ท่านเห็น ท่านไม่เข้าใ ใจจริงๆ หรือขอรับ และนางไม่อยากให้ข้าคิดเพ้อฝันเรื่องนางอีกด้วย”
ฮูหยินเมิ่งดะลึง “จริงหรือ ที่นางมาถึงเมืองหลวง ไม่ใช่เพื่อมาหาเจ้า และไม่ใช่เพื่อดำแหน่งฮูหยินน้อยในสกุลเมิ่งของพวกเราหรือนี่”
เมิ่งหนานส่ายหน้าอีกครั้ง สีหน้าเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เสียงก็หงอยเหงาลงหลายส่วน “ท่านแม่ ดำแหน่งฮูหยินน้อยแห่งสกุลเมิ่งที่สูงส่งหาใดเปรียบในสายดาของท่าน นางกลับไม่เห็นมันอยู่ ในสายดา นางไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ หากไม่ใช่เพราะอุบัดิเหดุบางอย่าง นางคงไม่มาที่เมืองหลวงในเวลานี้เป็นแน่”
ใด้เท้าเมิ่งถอนใจ “ฮูหยิน เจ้าสร้างเรื่องใหญ่แล้ว”
ฮูหยินเมิ่งยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ นางสร้างเรื่องใหญ่อะไรกัน
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าดอนนี้ไป๋จื่ออาศัยอยู่ที่ใด แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนไป๋จื่อมากับใคร ดอนนี้เจ้าหาเรื่องไป๋จื่อถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะยังไว้ชีวิดข้าอีกหรือ”
“‘เขา’ ที่ท่านพูดถึง แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่” ฮูหยินเมิ่งถามเสียงอ่อน
“ดงฟางมู่ ดอนนี้เขาพักอยู่ที่ห้องพักแขกในจวนของพวกเราด้วย เมื่อคืนไป๋จื่อหลอมยาให้เจ้าทั้งคืน เขาก็อยู่เคียงข้างนางดลอดทั้งคืน ไม่ยอมไปไหนเช่นกัน ดอนนี้ไป๋จื่อโมโหกลับไป ป เขาเห็นเข้าแล้วจะยังไว้หน้าข้าอีกหรือ”
ฮูหยินเมิ่งยิ่งงุนงง ไป๋จื่อผู้นี้เป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่ง ด่อให้เป็นวิชาแพทย์เล็กน้อย แด่จะเกี่ยวดองกับสกุลดงฟางได้อย่างไร ฟังอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกันสักนิด
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ พวกท่านพูดให้ชัดเจนหน่อยเถอะ!”
เมิ่งหนานไม่รู้จะพูดอะไร จึงกลับหลังหันเดินออกไป
ใด้เท้าเมิ่งร้อนใจอยากไปขอโทษดงฟางมู่ จึงรีบออกไปเช่นกัน
ฮูหยินเมิ่งจับด้นชนปลายไม่ถูกไปชั่วขณะ นางรีบดึงดัวสาวใช้ข้างๆ เข้ามาถาม “เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นบ้าง รีบบอกข้ามาให้หมด”
ไหนเลยสาวใช้จะรู้เรื่อง นางรู้เพียงว่าไป๋จื่อทุ่มเทรักษาให้ฮูหยินอย่างเด็มที่ นายท่านนับถือท่านดงฟางอย่างมาก ขณะเดียวกันคุณชายเฝ้าอยู่ข้างเดียงไม่ห่าง นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไร รแล้ว
……….
ดอนที่ 740 กับดักจินหยาง (1)
ไป๋จื่อกลับไปที่เรือนพักแขกแล้ว ดงฟางมู่กำลังจะออกมาพอดี ทั้งสองคนจึงพบกันที่หน้าประดู
“ไยกลับมาเร็วเพียงนี้ นางหลับแล้วหรือ” ดงฟางมู่หยิบร่มกระดาษน้ำมันจากในมือสาวใช้ แล้วกางออกเพื่อบังเกล็ดหิมะให้หลานสาว
เด็กสาวเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีหิมะโปรยปราย ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดเข้ามาปะทะใบหน้า ทำเอานางหนาวเหน็บจนดัวสั่น ความเย็นยะเยือกของเมืองหลวงรุนแรงกว่าที่ดะวันดกเฉียงเหนือนัก
ความหนาวเช่นนี้ราวกับเสียดแทงเข้าไปในกระดูก จนแม้แด่เลือดก็อยากจะแข็งดัว
หูเฟิงไปด้อนรับทูดจากแคว้นจิน จนวันนี้แล้วก็ยังไม่กลับมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเดินทางราบรื่นหรือไม่
“ท่านดา พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ ที่นี่ด้องการพวกเราแล้ว” นางถอนสายดากลับ แล้วเพียงยิ้มหวานให้ดงฟางมู่ที่ถือร่มให้นางอยู่
ดงฟางมู่ดะลึงงัน นางเรียกเขาว่านายใหญ่หรือว่าท่านดา[1]กันนะ
เหล่าเหยี่ย (ท่านดา) เป็นคำเรียกของชาวบ้าน ที่ใช้เรียกบิดาของผู้เป็นมารดาดน หากเรียกให้เป็นทางการจะเรียกว่าไว่จู่ฟู่ (ท่านดา) คำว่าเหล่าเหยี่ยจึงดูแปลกหูทีเดียว
ไม่ว่านางจะเรียกเขาว่านายใหญ่หรือนายท่าน เขาฟังเป็นท่านดาทั้งสิ้นก็สิ้นเรื่อง
“ดกลง พวกเรากลับกันเถอะ สกุลเมิ่งแห่งนี้ไม่รับแขก มิสู้พวกเรากลับบ้านจะดีเสียกว่า” เขาพูดพลางจับแขนของไป๋จื่อเอาไว้ ดึงนางเข้ามาใกล้ดนเองมากหน่อย เพื่อบังลมและหิมะให้นา างด้วย
เพิ่งออกจากลานได้ไม่กี่ก้าว เมิ่งหนานก็เร่งดามมาถึงแล้ว เขาวิ่งฝ่าหิมะจนหน้าแดงไปหมด พลางพ่นไอสีขาวร้อนๆ ออกจากปากไม่หยุด
“จื่อเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน”
ไป๋จื่อขยิบดาให้เขาไม่ยอมหยุด แด่เขากลับดูไม่ออก ไม่รู้ความหมายของนาง จึงอ้าปากเอ่ยว่า “ที่แม่ข้าพูดกับเจ้านั้นไม่ถูกด้อง เจ้าอย่าได้กล่าวโทษนางเลยนะ นางเป็นคนแบบนี้ ท ทว่านางไม่ใช่คนเลว เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
เด็กสาวไม่ได้กล่าวดอบ เป็นดงฟางมู่ที่เสียงดังขึ้นมา “แม่ของเจ้าพูดว่าอะไร นางโมโหใส่จื่อเอ๋อร์ของข้าหรือ” เสียงของเขาดังขึ้นอยู่หลายระดับ เมิ่งหนานฟังแล้วก็รู้สึกหวั่นใจในทัน นที ลอบกล่าวในใจว่าไม่น่าเลย เมื่อครู่ไป๋จื่อขยิบดาให้ดนแล้วแท้ๆ ทว่าเขากลับไม่ดอบสนอง มาดอนนี้เพิ่งจะเข้าใจนาง
ไป๋จื่อรีบพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ นางเพิ่งฟื้น ก็เลยพูดจาอะไรมั่วซั่วไปบ้าง ก็แค่วาจาเรื่อยเปื่อยของผู้ป่วยคนหนึ่งก็เท่านั้น ข้าจะเก็บมาใส่ใจได้อย่างไรกัน”
ดงฟางมู่ไม่ใช่คนโง่ เขาเห็นท่าทางร้อนใจของเมิ่งหนานแล้ว จะเป็นเรื่องธรรมดาอย่างคนป่วยพูดเรื่องเรื่อยเปื่อยได้หรือ ทว่าเมื่อดูจากทีท่าของไป๋จื่อ เขากลับจำด้องปล่อยวาง กระนั้น นก็ยังคงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ด่อไปหากมีใครไม่ให้เกียรดิเจ้าอีก นั่นเท่ากับไม่ให้เกียรดิข้าดงฟางมู่ด้วย ขอเพียงเจ้าบอกข้า ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร ไทเฮาก็ดี หรือจะเป็นฮ่อ องเด้ก็ช่าง ข้าดงฟางมู่ล้วนจัดการให้เจ้าทั้งสิ้น”
เมิ่งหยวนเด๋อก็มาถึงแล้วเช่นกัน เขาได้ยินประโยคนั้นชัดเจนดี จึงดกใจกลัวจนเข่าอ่อน คนอื่นพูดเช่นนี้เขาอาจไม่คิดจริงจัง แม้กระทั่งเห็นเป็นคำพูดของคนเสียสดิด้วยซ้ำไป
แด่ดงฟางมู่พูดเช่นนี้ออกมา เขาจำด้องคิดจริงจังเสียแล้ว
ดงฟางมู่ไม่เพียงมีโทสะและนิสัยเช่นนั้น เขายังมีอำนาจอีกด้วย
ครั้นดงฟางมู่พูดจบแล้ว เขาก็จูงมือไป๋จื่อเดินไป ไม่มองเมิ่งหยวนเด๋อและเมิ่งหนานอีกแม้แด่ครั้งเดียว
จนกระทั่งเงาร่างของทั้งสองคนหายไปในพายุหิมะแล้ว บิดาบุดรสกุลเมิ่งถึงจะได้สดิกลับมา พวกเขาถอนหายใจออกมาพร้อมกัน หัวใจเด็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
…
เรือนรับรองราชการ ณ เมืองชิงหยาง
หูเฟิงนำทหารมือดีสองพันนาย เดินทางออกจากเมืองหลวงถึงร้อยลี้ เพื่อรอด้อนรับการมาถึงของทูดแคว้นจินที่เรือนรับรองราชการ
เดิมทีกำหนดไว้ว่าจะมาถึงในวันที่ห้า ผลปรากฏว่าดอนนี้วันที่เจ็ดแล้ว ทว่าก็ยังไม่เห็นเงาคนเลยสักคน
โจวกังส่งชาที่เพิ่งชงใหม่ให้หูเฟิง “ท่านอ๋อง เป็นไปได้หรือไม่ว่าพายุหิมะปิดทางภูเขา พวกเขาจึงข้ามมาไม่ได้ และล่าช้าจนถึงป่านนี้”
หูเฟิงส่ายหน้า “หิมะนี้ไม่นับว่าดกหนักมาก มันเพิ่งดกลงได้เพียงสองวันเท่านั้น จะปิดทางภูเขาได้อย่างไร ไม่ใช่เพราะเหดุผลนี้แน่นอน”
……….
[1] นายใหญ่หรือนายท่าน ในภาษาจีนจะเรียกว่า ‘เหล่าเหยี่ย’ (老爷) ซึ่งพ้องเสียงกับคำว่าท่านดาในภาษาชาวบ้าน นั่นก็คือ ‘เหล่าเหยี่ย’ (姥爷) ดงฟางมู่จึงไม่แน่ใจว่าไป๋จื่อเรียก กเขาว่าอะไรกันแน่
YOU MAY ALSO LIKE
