จอมศาสตราพลิกดารา - บทที่ 604 ไล่สังหารรอบด้าน
หลี่มู่ชัก ‘กระบี่ราชามังกรทมิฬ’ ออกมาจากกําแพง เช็ดเลือดแล้ว เก็บลงไป จากนั้นก็เก็บเกราะเกล็ดมังกรทมิฬที่เสียหายไปแล้วบนพื้น เอาไว้
สองสิ่งนี้ล้วนเป็นของวิเศษระดับสมบัติวิญญาณ ราคาไม่ธรรมดา แน่อนว่าเขาไม่มีทางพลาด
‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้นกลายเป็นสายฝน มิติเก็บของในตัวเขาร่วง ลงบนพื้น หลี่มู่เก็บขึ้นมา ตรวจสอบอย่างละเอียด
“อืม ส่วนมากเป็นเคล็ดวิชา ยังมีของเล็กๆ น้อยๆ บางอย่าง ไม่มี ผลึกเซียนเท่าไหร่ ท่าทางก่อนหน้านี้เพื่อที่จะหลอมยา ตาแก่นี่คงจะ ละลายทรัพย์ที่มีทั้งหมดไปแล้วจริงๆ”
หลี่มู่ไม่เจอของที่มีค่าอะไรเป็นพิเศษในมิติเก็บของของเฝิงเจิ้น แต่ กลับเป็นตํารา จดหมาย ประสบการณ์การฝึกฝนบางอย่างมียิ่งมี ประโยชน์กว่าเล็กน้อย
เขาประเมินทั่วทั้งห้องหลอมยา
ของมีค่าข้างในเหมือนว่าจะถูกเขากินเข้าไปตั้งนานแล้ว
“ได้ผลเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่!”
หลี่มู่สัมผัสปราณแท้บริสุทธิ์ที่โหมบ่าดั่งแม่น�าในกายแปรเปลี่ยน เป็นพลังห้วงดาราแล้วโดยสมบูรณ์ ในทะเลจิตวิญญาณ สะพานเทพ ลอยฟ้ากว้างใหญ่นั่นพาดข้ามทะเลจิตวิญญาณดั่งสายรุ้งบนท้องฟ้าไป บนฝั่ ง
ปราณแท้ขั้นสามัญบริบูรณ์
บดขยี้กายเนื้อขั้นต�ากว่าโดยสมบูรณ์
หลี่มู่มีความรู้สึกเหมือนใต้หล้านี้ไร้พ่าย อยากจะตะโกนออกมา ดังๆ ว่า “ยังมีใครอีก?”
นับจากนี้ไป ในเขตดาราเทพวีรชน เขาไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เรื่อง และแผนการมากมายสามารถเริ่มวางแผนได้แล้ว
“ติดต่อพร้อมกับ ‘สืบข่าว’ ก่อนดีกว่า ช่วงนี้ท่าทางเขาคงร้อนใจ แย่แล้ว”
หลี่มู่หยิบป้ายสื่อสารออกมาติดต่อติงอี้
รออยู่นานกว่าฝั่ งนั้นจะตอบกลับ เสียงของติงอี้ดังขึ้นอย่างดีใจเป็น ล้นพ้น “เจ้าสํานัก ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม ทําไมตอนนี้ถึงเพิ่งจะ…”
พูดได้แค่ครึ่งหนึ่ง เสียงของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นร้อนรนขึ้นมา “แย่แล้ว ตามมาอีกแล้ว…”
จากนั้นก็เป็นเสียงวิ่งหอบหายใจและเสียงลม
“เจ้าลัทธิ พวกเราหนีเอาชีวิตรอดอีกแล้ว หากท่านยังไม่ตายละก็ รีบหลบเข้าเถอะ มีเวลาก็ไปดูเครือข่ายเซียนสักหน่อย…ตอนนี้ท่านเป็น ศัตรูสาธารณะของเขตดาราเทพวีรชนไปแล้ว คนที่คิดอยากจะฆ่าท่าน ต่อแถวจากเขตดาวฝั่ งนี้ไปจนถึงฝั่ งโน้น…ศิษย์พี่รอง หนีเร็ว…”
สถานการณ์ทางนั้นเหมือนว่าจะเร่งร้อนมาก
หลี่มู่ได้ยินเสียงคํารามของศิษย์พี่รองอยู่รางๆ
ต่อมาสัญญาณเชื่อมต่อก็ขาดไป
หลี่มู่ขมวดคิ้ว
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
หรือเจ้าสองคนนี้ไม่ได้เติบโตอย่างถ่อมตัวในโรงเตี๊มหอเซียน ดัง เลยถูกเจอตัวเข้าอย่างนั้นรึ? ฟังแล้วเหมือนกําลังหนีเอาชีวิตรอด?
เขาค่อนข้างสงสัย
แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องอะไรพวกนี้ ช่วยคนก่อนสําคัญ กว่า
หลี่มู่กังวลว่าติงอี้และศิษย์พี่รองจะรับมือไม่ไหว จึงซัดหมัดเปิด ประตูห้องหลอมยาในหมัดเดียว ทหารยามที่เฝ้าอยู่ด้านนอกยังไม่ทัน ตั้งตัว ก็ถูกดาบบินฟันซ้ายขวาสังหารอยู่กับที่เดิม
……
“จับมันเอาไว้”
“ดูสิว่าพวกเจ้าจะหนีไปไหน” “เขี้ยวเล็บของหลี่มู่ จะปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้เด็ดขาด” เสียงตะโกนโกรธแค้นต่างๆ ดังมาจากรอบด้าน
ท่ามกลางท้องฟ้า ยังมีเรือเหาะบินอย่างรวดเร็ว สาดแสงลงมา จับ เป้าหมายเงาร่างที่วิ่งพุ่งหนีไปอย่างรวดเร็วในตรอกทั้งสองร่างไว้แน่น แล้วทําสัญลักษณ์เอาไว้
ทุกที่ต่างมีเงาคนทะลักมาดั่งมหาสมุทร
มู่ซุ่นยืนอยู่บนเรือเหาะ มองไปยังเงาร่างที่หนีหัวซุกหัวซุนทั้งสอง ร่างเบื้องล่าง มุมปากยกยิ้มเย็นอย่างได้ใจ
“เป็นพวกเขา อย่าปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว” เขาตะโกน “หมูตัวนั้นคือเดรัจฉานที่เดรัจฉานหลี่มู่สกัดออกมาจากหินต้นกําเนิด แล้วก็ยังมีบ่าวรับใช้ของมันอีก…”
ข้างกายเขามีเงาร่างสิบกว่าร่าง บางคนที่อายุเท่ากับเขา ท่าทาง องอาจ และบางคนอายุมากกว่าเล็กน้อย ดุดันดุจเหยี่ยว ล้วนเป็นยอด ฝีมือของวังประสานฟ้าที่ ‘กระบี่ไร้เลือด’ เฝิงเจิ้นโยกมาจากดาวดวงอื่น เพื่อช่วยมู่ซุ่นจับคนที่เกี่ยวข้องกับหลี่มู่
ธนูลับทลายดาวแต่ละดอกๆ ยิงพุ่งมายังเงาร่างทั้งสองเบื้องล่างดุจ ห่าฝน
คนที่ยิงธนูล้วนเป็นมือธนูชั้นยอด วิชาธนูเลิศล�า
“เหล่าจู เจ้ารีบคิดหาวิธีเข้าสิ ข้ารู้สึกว่าเราสองคนวันนี้ต้องซี้ แหงแก๋แล้ว…” ไหล่ซ้ายของติงอี้ถูกธนูยิง เลือดไหลเป็นสายน�า รู้สึกร่าง ไร้แรง ระหว่างการหลบหนีก็มีความรู้สึกแรงไม่เป็นดั่งใจคิดแล้ว
ศิษย์พี่รองปีศาจหมูที่อยู่ข้างๆ มือสะบัดคราดเก้าซี่เหมือนกับพัด ลมตัวใหญ่ ซัดธนูลับทลายดาวที่แหวกอากาศมาส่วนใหญ่ออกไป
ที่ก้นของเขามีธนูปักอยู่สองดอก
แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาหนังหนาหรือกายเนื้อแข็งแกร่ง ธนูปัก เข้าไปในก้นประมาณหนึ่งฝ่ามือแต่เลือดกลับไม่ไหลออกมาสักหยด ยามวิ่งหนีหางธนูก็ไหวดุ๊กดิ๊กไปมา ดูแล้วช่างน่าขบขันนัก
แต่ว่า ปีศาจหมูตัวนี้ก็แข็งแกร่งจริงๆ
หากไม่ใช่เขาต้านทานธนูส่วนใหญ่แล้วล่ะก็ เกรงว่าติงอี้ตอนนี้คง โดนยิงปักเป็นเม่นไปแล้ว
“ไม่ใช่ว่าข้าหาวิธีอยู่หรือไรเล่า?” ปีศาจหมูหอบหายใจแฮ่ก เอ่ย งึมงํา “ไม่อย่างนั้นพวกเรายอมแพ้มันเลย!”
ติงอี้เกือบกระอักเลือด
มารดามันสินี่เรียกว่าวิธีหรือไง?
เงาคนรอบด้านทับซ้อนทะลักเข้ามา แต่ละคนตาแดงเหมือนจะฉีก ทึ้งดื่มเลือดกินเนื้อติงอี้และศิษย์พี่รองปีศาจหมู
“มารดามันสิ คนพวกนี้บ้าไปหมดแล้ว” ติงอี้ประหวั่นพรั่นพรึง
ปีศาจหมูเอ่ย “ไม่ใช่เจ้าลัทธิเจ้าทําเรื่องงามหน้าเอาไว้รึ…มิสู้ ตอนนี้พวกเรายอมแพ้ เดินจากโลกมืดมาสู่แสงสว่าง บางทีคนพวกนี้ อาจเมตตากรุณาปล่อยพวกเราไป”
ระหว่างพูด ทั้งสองก็หนีมายังตรอกทางตันแห่งหนึ่ง
สุดท้ายก็ถูกล้อมเอาไว้ตรงกลาง
ลําแสงอักขระที่สาดลงมาจากเรือเหาะบนท้องฟ้าปกคลุมติงอี้และ ปีศาจหมูเอาไว้ เหมือนกับสปอตไลท์บนเวทีอย่างนั้น ทําให้ทั้งสองไม่ อาจหลบซ่อนได้ อยู่ในตําแหน่งที่ดึงดูดสายตาที่สุด
“ไม่สู้แล้วๆ ยอมแพ้ พวกเรายอมแพ้…” ปีศาจหมูเห็นสถานการณ์ ไม่สู้ดีจึงโยนคราดของตัวเองไปอีกทาง สองมือยกสูง “ทุกท่านโปรดเชื่อ ข้า ข้าถูก ‘ดาบคลั่ง’ หลี่มู่บังคับ… ”
ฝูงชนเหมือนสายน�าค่อยๆ ประชิดเข้ามา
เรือเหาะลอยต�าลงมาช้าๆ ห่างจากพื้นดินห้าหกจั้ง ล้อมสกัดน่าน ฟ้าเอาไว้ทั้งหมด
“ตอนนั้นที่หลี่มู่สังหารโหดที่โรงเตี๊ยมหอเซียน ไอ้หมูโง่รักตัวกลัว ตายนี่ทุ่มสุดตัวที่สุด มันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดตัวสําคัญที่สุด” มู่ซุ่นยืนอยู่ บนหัวเรือ จ้องศิษย์พี่รองกัดฟันกรอด
วันนั้นเขาถูกศิษย์พี่รองอัด ซ�ายังถูกหักขา แค้นนี้จะกล�ากลืนลงไป ได้อย่างไร
“เชือดหมูตัวนี้เสีย วันนี้กินเนื้อหมูกัน” มู่ซุ่นเอ่ย “หมูตัวอ้วนขนาด นี้ ทุกคนได้รับแบ่งคนละก้อน”
ศิษย์พี่รองหยิบคราดขึ้นมาทันที “นี่คือคุยกันไม่ได้แล้วใช่ไหม? อาศัยความสามารถกากๆ ของเจ้าน่ะนะ รีบกลับบ้านไปหาอาจารย์แม่ เจ้ากินนมเพิ่มอีกสักหน่อยเถอะ คิดจะฆ่าท่านปู่หมูผู้นี้?”
มู่ซุ่นหน้าดําคล�าทันที
“หลี่มู่อยู่ที่ไหน?” ชายหนุ่มในชุดผ้าแพรกระบี่ยาวคนหนึ่ง เรียก ตัวเองว่าจอมยุทธ์ จ้องติงอี้และปีศาจหมู เอ่ยถามอย่างดุดัน “ให้ไอ้ เดรัจฉานไร้ความเป็นมนุษย์นั่นไสหัวออกมา วันนี้ข้า ‘กระบี่ดาวตก’ ติง ซานสือ จะแก้แค้นให้กับผู้บริสุทธิ์ที่ตายไปที่ถนนหนานเจีย”
“ให้หลี่มู่ไสหัวออกมา”
“จับเขี้ยวเล็บของมันเอาไว้ก่อน แล้วทรมานสอบเค้น บีบถามที่อยู่ ของหลี่มู่ ข้าไม่เชื่อว่าจะหาไม่เจอ”
“เค้นถามอะไร? ไม่มีอะไรต้องเค้นถาม ข้าว่า หนึ่งคน หนึ่งหมูนี่อยู่ ข้างกายหลี่มู่จะต้องไม่ใช่คนดีอะไรแน่ ฆ่าพวกมันทิ้งเสียก่อนเพื่อ ปลอบโยนวิญญาณบนสวรรค์ของผู้ตาย จากนั้นค่อยหา ‘ดาบคลั่ง’ หลี่มู่ มันหนีไม่รอดหรอก”
เสียงก่นด่าและคํารามอย่างโกรธแค้นระงมเหมือนกับหินหนืด เดือดปุดๆ ทั้งร้อนและอันตราย
“เจ้าลัทธิของข้าไม่ได้ฆ่าคนที่ถนนหนานเจีย มีคนใส่ร้ายป้ายสี เขา” ติงอี้เถียงกลับเสียงดัง
แต่ไม่มีใครฟังเขาเลย
“ยังจะกล้าแก้ต่างให้ไอ้เดรัจฉานนั่นอีก?” ‘กระบี่ดาวตก’ ติง ซานสือหัวเราะเสียงเย็น สบถด่า “ช่างไม่รู้จักกลับตัวจริงๆ ตัดแขนเจ้า ทิ้งข้างหนึ่งก่อนค่อยว่ากัน”
เขาลงมือทันที แสงกระบี่ดั่งสายฟ้า
นี่คือผู้แข็งแกร่งขั้นสามัญชั้นสูง วิชากระบี่ไม่ธรรมดา
ไหล่ของติงอี้ถูกธนูลับทลายดาวอาบพิษยิง ตอนหลบหนีไม่อาจ โคจรวิชาต้านทานพิษ ตอนนี้พิษโจมตีหัวใจ เขาไร้ซึ่งกําลังรบแล้ว ได้ แต่มองกระบี่ยาวแทงมาตาปริบๆ
เคร้ง!
ศิษย์พี่รองยกคราดรับกระบี่ยาวเอาวไว้
การต้านทานเช่นนี้ ทําให้คนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างโกรธแค้น
“ฆ่าพวกมัน” “ฉีกพวกมันเป็นชิ้นๆ เสีย…”
ดาบกระบี่ชักออกจากฝัก หอกทวนทอประกาย
กลุ่มคนที่โกรธแค้นดาหน้ามา เงาร่างทั้งสองถูกฝูงชนที่ทะลักล้อม มาท่วมมิด
“แย่แล้ว คราวนี้ขึ้นเรือโจรลงไม่ได้แล้วจริงๆ…” คราดในมือของ ศิษย์พี่รองกวัดแกว่งจนน�ายังสาดเข้ามาไม่ได้ รับการโจมตีทั้งหมด ปกป้องเอาไว้ พลางโอดครวญบ่นงึมงํา
ติงอี้ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากดําคล�า เลือดที่ไหลจากแผลธนูที่ สะบักไหล่เป็นสีเขียวเข้ม เขาหัวเราะขื่น ครั้งนี้เล่นใหญ่เกินไปแล้ว วันนี้ เกรงว่าคงต้องตายอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ
“อวี้เอ๋อร์ ข้าอาจจะไม่ได้เจอเจ้าแล้ว” ในหัวเขามีใบหน้างดงามใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้น เรื่องในอดีตผุดขึ้นมาในใจ น่าเสียดาย คําสัญญาในวันวานไม่อาจทําให้เป็นจริงได้แล้ว
“ศิษย์พี่รอง เจ้าไปเสียเถอะ ไม่ต้องสนใจข้าแล้ว” ติงอี้ยิ้มขื่น เอ่ย กับศิษย์พี่รองจูลู่อี้เสียงดัง
ไม่มีการถ่วงจากเขา ปีศาจหมูตัวนี้หนีรอดแน่
ศิษย์พี่รองไม่พูดอะไร คราดในมือกวัดแกว่งราวสายลม รบไม่ถอย
“ไปสิ…” ติงอี้เร่งเสียงดัง “รีบหนีไป หนีรอดได้คนหนึ่งก็คนหนึ่ง”
ปีศาจหมูไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงต้านทานอยู่ข้างหน้าเขา ต่อให้ หนังหมูถูกคนฟังแทง โจมตีไม่รู้ต่อเท่าไหร่ แต่ก็ยังคงไม่มีท่าทีที่จะถอย หนีเลย เหมือนกับกําแพงป้องกันติงอี้เอาไว้อยู่ข้างหน้า
หมูตัวนี้กําลังจะรบตาย
ในใจของติงอี้ซาบซึ้ง
อย่าเห็นว่าปกติหมูตัวนี้จะเอาแต่กิน พึ่งพาไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าใน ช่วงเวลาสําคัญกลับผดุงความยุติธรรม ก่อนหน้านี้มองเขาผิดไปแล้ว
ติงอี้เอ่ย “ศิษย์พี่รอง ขอบคุณน�าใจของท่าน แต่ข้าได้รับพิษสาหัส ไม่รอดแล้ว ท่านรีบไปเถอะ น�าใจของท่านข้ารับไว้ด้วยใจแล้ว ข้า…”
“เจ้าอย่าได้เลอะเทอะได้ไหม?” ศิษย์พี่รองโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ย เอ่ยอย่างโมโห “เจ้าคิดว่าข้าอาลัยอาวรณ์เจ้านักเรอะ ข้าเองก็อยากจะ
หนีนั่นแหละ แต่หากทิ้งเจ้าเอาไว้แล้วหนีไป เจ้าลัทธิตัวเคราะห์ภัยพันปี ของเจ้า วันหลังจะต้องเอาข้าตายแน่”
ติงอี้ “…”
รู้สึกเหมือนว่าจะกระจ่างขึ้นมาทันที
“อาจารย์อาฉี เชิญท่านลงมือฆ่าปีศาจหมูตัวนี้เถิด”
บนเรือเหาะ มู่ซุ่นเริ่มอดรนทนไม่ไหว กระนั้นแล้วจึงประสานมือ ให้กับบัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยกับเขาขึ้นด้วยน�าเสียงเกรงใจ
บัณฑิตวัยกลางคนใบหน้าดั่งหยกประดับกวน ตาชั้นเดียว คิ้วกระบี่ ยาวเรียวถึงจอนผม ชุดขาว ผ้าผูกศีรษะสีขาว เป็นบุคคลชั้นยอดในชั้น ยอด ที่เอวมีกระบี่โบราณทองแดงเล่มหนึ่งห้อยอยู่ ท่าทางไม่ธรรมดา มี ความทรงอํานาจอันไร้รูปร่างอย่างหนึ่ง
เขาพยักหน้า กระบี่ยาวที่เอวออกจากฝักทันที ร่างเพียงกะพริบวูบ ก็เคลื่อนมายังวงต่อสู้ด้านล่างในพริบตา ปราณกระบี่ดุจคลื่น ล้อมคนที่ ล้อมโจมตีเอาไว้ ก่อนจะสะเทือนพวกเขาออกมาสามสิบจั้ง เกิดเป็นที่ กว้างโล่งรอบตัวติงอี้และศิษย์พี่รองในทันที
วิ้ง วิ้ง!
เสียงกระบี่แผ่วเบาดังขึ้น
แสงกระบี่เพียงส่องกะพริบ
คราดเก้าซี่กระเด็นไปกลางท้องฟ้า
ศิษย์พี่รองตกใจ ที่ข้อมือแดงเถือก เอ็นข้อมือถูกปาดขาด ฝ่ามือทั้ง สองห้อยร่องแร่งอ่อนแรง ไร้ซึ่งกําลังรบ ที่ปากแผลมีจิตกระบี่ไหลวน ยากจะสมานตัว
……………………………………………………
YOU MAY ALSO LIKE
