จอมศาสตราพลิกดารา - บทที่ 606 ขั้นขุนพล

บทที่ 606 ขั้นขุนพล

 

“เจ้า…” เมิ่งฉางหุนดิ้นรนอย่างอัปยศขึ้นมา

 

ปราณกระบี่คํารามอย่างบ้าคลั่งขึ้นในร่างกาย คิดที่จะพลิกตัวเพื่อ ตอบโต้กลับ

 

ผัวะ!

 

หลี่มู่ยกมือซัดเข้าไปอีกหมัด เรียบง่ายป่าเถื่อน ซัดลงไปที่ กระหม่อมเขาจนมุดลงไปในดินเลยทีเดียว

 

จากนั้น ชายรูปงาม ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ จาก เขตดาราเทพวีรชนคนนี้ ไม่มีการตอบสนองใดๆ ออกมาอีก แขนขา แผ่หลาอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อนราวกับศพศพหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

 

ไม่รู้ว่าถูกตีจนสลบไปจริง หรือว่าโมโหด้วยความอัปยศจนสลบไป หรือว่าแกล้งตายกันแน่

 

แต่ก็ถือว่า…แพ้หมดรูปไปแล้ว

 

รอบด้านมีเสียงตกตะลึงอื้ออึงเหมือนอีเห็นหลุดเข้าไปในรังไก่ขึ้น อีกครั้ง

 

ภาพเช่นนี้เป็นสิ่งที่คนทั้งหมดล้วนคิดไม่ถึง

 

เกิดอะไรขึ้น?

 

ไม่ใช่บอกว่า ‘ดาบคลั่ง’ หลี่มู่เป็นขั้นแมลงหรอกหรือ? อย่างมากก็ มีพลังรบเพียงขั้นสามัญเท่านั้น ทําไมตอนนี้กระทั่งผู้แข็งแกร่งขั้น ขุนพลอย่าง ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ เมิ่งฉางหุน ก็ยัง ถูกหลี่มู่เล่นงานจนเหมือนพ่อตีลูกชายสั่งสอนเสียอย่างนั้น?

 

คนที่ตกตะลึงมากที่สุด ไม่ใช่ใครนอกจากมู่ซุ่น

 

เขาเป็นคนที่มองเห็นโอกาสได้ไวที่สุด

 

เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉางหุนถูกอัดจนร่วง สิ่งแรกที่มู่ซุ่นคิดออกก็คือหนี

 

สุภาพบุรุษไม่ยืนอยู่ใต้กําแพงที่อันตรายอยู่แล้ว

 

แต่เพียงเขาแค่หมุนตัว ดาบถลาลมแสงทึบโค้งงามดุจใบหลิวเล่ม หนึ่ง ได้ปรากฏขึ้นมาดักรอเพื่อนเก่าเอาไว้อยู่แล้ว ชี้ดักกลางหน้าผาก เขาไว้ กลิ่นอายอันคมกริบรากับเสียดแทงเข้าไปในสมองของเขาก็มิ ปาน

 

ร่างของมู่ซุ่นแข็งทื่อไป

 

ดาบถลาลมแสงทึบค่อยๆ สาวเข้ามา มู่ซุ่นทําได้เพียงเดินถอย กลับไปทีละก้าวๆ

 

“อย่าๆๆ ข้า…” เขาเหงื่อแตกอย่าบ้าคลั่ง ลิ้นปากพัลวันไม่รู้จะพูด อะไรออกมาดี

 

ท้ายสุด เขาถูกดาบถลาลมเล่มนี้ บีบให้ถอยมาอยู่ข้างกายหลี่มู่

 

“ยาแก้พิษ” หลี่มู่มองเขา

 

มู่ซุ่นตัวหดลีบ เอ่ยตอบว่า “ผู้อาวุโสเมิ่งพูดไว้แล้ว…ไม่….ไม่มี หรอก ยาพิษแห่งศรทลายฟ้า พอเข้าสู่หัวใจต่อให้เป็ฯเทพยดาก็ยังช่วย ได้ลําบาก…”

 

เสียงยังไม่ทันขาด

 

คมดาบดาบถลาลมแสงทึบ ค่อยๆ กรีดเอาผิวหนังหน้าผากของเขา ออก

 

เลือดสดไหลริน

 

“ไม่ๆๆ อย่าสังหารข้า ข้าเป็นคนเดียวที่จะล้างมลทินของเจ้าได้ เจ้า…” มู่ซุ่นตื่นตระหนก รีบร้อนร้องขอชีวิต กลัวว่าหลี่มู่จะจัดการ ตนเองในทันที นี่เป็นไพ่ตายใบเดียวที่เขาจะนําออกมาใช้ได้แล้ว

 

“ล้างมลทิน?”

 

หลี่มู่ขมวดคิ้ว

 

ก่อนหน้านี้ติงอี้มีพูดไว้ว่าให้เขาเข้าไปดูในเครือข่ายเซียน เหมือนมี เรื่องใหญ่เกิดขึ้น แต่ว่าเนื่องจากกําลังวุ่นกับการช่วยคน ดังนั้นหลี่มู่จึง ยังไม่ได้เข้าระบบไปดูยังกระดานสนทนา หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น จริงๆ?

 

เมื่อเห็นหลี่มู่ลังเล ในใจของมู่ซุ่นผ่อนคลายลงได้เปราะหนึ่ง รีบ ร้อนเอ่ยต่อว่า “เชื่อข้าเถอะ ข้าเป็นคนเดียวที่จะช่วยเจ้าได้ เจ้าไว้ชีวิต ข้า ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ข้า…”

 

ฉึก!

 

ดาบถลาลมพุ่งทะลุศีรษะของมู่ซุ่น

 

มู่ซุ่นเบิกตาค้าง ใบหน้าแข็งทื่อในสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เงยหน้าล้ม พับลงไป

 

ตอนนี้เอง ขณะที่เขากําลังเตือนว่าตนเองสามารถช่วยเหลือในการ ล้างมลทินชื่อเสียของเขาได้ หลี่มู่กลับลงมือสังหารเขาอย่างไม่แม้แต่จะ คิด? หรือว่าเขาไม่ได้สนใจว่าชื่อเสียงตนเองจะเป็นอย่างไรเลย?

 

ร่างของมู่ซุ่น ค่อยๆ ล้มตัวลงนอนหน้าแหงนแผ่หลา

 

ดวงตาของเขา ค่อยๆ มืดจางลง

 

เจ็บใจจริงๆ

 

แผนการทั้งหมดก่อนหน้า ยังไม่ทันจะได้รับผลตอบแทน ยังไม่ทัน จะได้เห็นหลี่มู่ถูกไล่ล่าสังหาร พึ่งจะทําบ่มไปได้ไม่เท่าไร เหมือนกับ ฝึกฝนละครอย่างหนักฉากหนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้ขึ้นแสดงก็มาถูก ยกเลิกอย่างไรอย่างนั้น

 

น่าเสียดาย!

 

จิตสํานึกของมู่ซุ่น ตกไปอยู่ในห้วงแห่งความมืดดําเทา

 

จิตดาบฤดูร้อนแห่ง ‘จิตดาบยี่สิบสี่ฤดู’ เผาร่างของเขาจน กลายเป็นฝุ่น สลายไปเหมือนหมู่ควันจนหมดสิ้น

 

“หลี่มู่ เจ้ามันไม่รู้จักสํานึกผิดบาป ยังกล้าสังหารผู้บริสุทธิ์อีก”

 

“มารร้าย เจ้ามารร้ายสมควรตาย”

 

“พวกเราบุกพร้อมกัน เด็ดศีรษะเขาเสีย”

 

กลุ่มคนรอบๆ เห็นว่าหลี่มู่สังหารมู่วุ่นแห่งวังประสานฟ้าโดยไม่ฟัง เหตุผล รู้สึกสะเทือนใจและเกิดความโมโหอย่างยากที่จะควบคุมได้ขึ้น

 

ถูกคนมากมายขนาดนี้ล้อมเอาไว้ กลับยังกําเริบเสิบสานได้ขนาดนี้ ต่อ ให้พลังจะแข็งแกร่งสักเพียงไหนแล้วจะทําไมกัน?

 

ไหนจะยังบนท้องฟ้า ยังมีร่างจําแลงของขั้นขุนพลจับตาดูอยู่อีก

 

“ขอให้ท่านผู้อาวุโสลงมือด้วย สังหารเจ้าคนน่ารังเกียจนี่เสีย”

 

“หวังว่าท่านอาวุโสจะเห็นใจพวกเราชาวเมืองพายุดารา สังหาร เจ้านักโทษผู้ผิดบาปนี้เถิด”

 

คนบางส่วนโค้งคํานับร่างจําแลงของขั้นขุนพลบนฟากฟ้า อ้อน วอนให้เขาลงมือจัดการสังหารหลี่มู่ จัดการภัยพิบัติให้แก่เหล่าประชา

 

ร่างจําแลงขั้นขุนพลนั้น บดบังฟากฟ้าไปเสียครึ่ง เพียงแค่ใบหน้าก็ ครอบคลุมรัศมีนับร้อยลี้ ดวงตาทั้งคู่ราวกับดวงตะวันสองดวงแขวนอยู่ บนฟ้า แสงเทพลุกไหม้แฝงเอาไว้ด้วยความน่าเกรงขาม ราวกับไม่มี ชีวิตอารมณ์ความรู้สึก นับตั้งแต่ที่หลี่มู่ปรากฏตัวขึ้นก็จับจ้องอยู่ที่หลี่มู่ เช่นนั้น

 

อยู่ต่อหน้าการร้องขอของคนมากมาย เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

 

บนพื้นดิน ศิษย์พี่สองกอดขาหลี่มู่ด้วยใบหน้าผีครวญร้องโหยหวน โอดโอย แต่จริงๆ แล้วได้แอบกดเสียงต�าพูดออกมาว่า “ท่านจ้าวลัทธิ

 

ได้เวลาแล้วน่า ไม่ต้องโอ้อวดแล้ว หาวิธีฉากหลบเสียก่อนเถอะ ไม่เช่นนั้นถ้าขั้นขุนพลลงมือขึ้นมาจะไม่เหลืออะไรแล้วนะ”

 

หลี่มู่เงยหน้ามองไปยังร่างจําแลงมหึมาบนฟากฟ้า

 

ตอนที่เขามาถึงก็สังเกตเห็นแล้ว

 

ยิ่งไปกว่านั้นขณะที่โจมตี ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ เมิ่งฉางหุนกับขณะที่สังหารมู่ซุ่น ความสนใจส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ที่ร่างที่ สงสัยว่าจะเป็นขั้นขุนพลร่างนี้ ได้เตรียมพร้อมป้องกันการโจมตี กะทันหันของอีกฝ่ายไว้แล้ว ทว่าถึงแม้เจ้าสิ่งที่น่าสงสัยว่าจะเป็นขั้น ขุนพล สร้างแรงกดดันมหาศาลต่อเขา แต่ความเป็นจริงก็ไม่ใช่ ความรู้สึกที่จะเอาชนะไม่ได้

 

ดังนั้น หลี่มู่จึงไม่ได้หนีในทันที

 

ต้องช่วยคนก่อน จึงจะเผชิญหน้ากับขั้นขุนพลนี้ได้

 

หนีไม่พ้น

 

“เจ้าตุ่นและแมลง” ร่างจําแลงที่สงสัยว่าเป็นขั้นขุนพลเอ่ยปากขึ้น

 

เสียงของเขามีปณิธานอันยิ่งใหญ่ไพศาล ลมหายใจเต๋าไหลเวียน ก่อนให้เกิดการถาโถมของพลังวิญญาณฟ้าดินราวกับพายุหมุน ดวงตา ที่เหมือนตะวันสองดวงบนฟากฟ้าจับจ้องมาที่หลี่มู่

 

“รุ่นหลังของนักโทษผู้ผิดบาป กล้ามาพาลเกเรในเขตดาราเทพวีร ชนหรือ?”

 

ปณิธานของขั้นขุนพลบดขยี้ลงมา ฟ้าดินเปลี่ยนสี

 

ในใจหลี่มู่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแต่อย่างใด เงยหน้าจ้องกลับด้วย ความโกรธ เอ่ยต่อว่า “ความผิดบาปใครกันเป็นผู้กําหนด?”

 

“บังอาจ เป็นแค่ตุ่นแค่มด สายเลือดแห่งบาปไหลเวียน ไม่รู้จัก สารภาพบาป แต่กล้าสงสัยในตัวข้า?” สิ่งที่สงสัยว่าเป็นขั้นขุนพลเมื่อ ได้ยินก็เดือดดาลขึ้น

 

เมฆที่ลอยอยู่ระหว่างฟ้าดินเริ่มถาโถม เมฆลมแปรปรวน

 

ฝ่ามือเทพยักษ์ที่เกิดจากการรวมตัวของอักขระมากมายข้างหนึ่ง ยื่นลงมาจากฟากฟ้า กระแสวนของอากาศไหลย้อนกลับไปตามขอบ ของฝ่ามืออย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งตรงมาทางหลี่มู่ราวกับกรงเล็บ ขนาดยักษ์คว้าจับนกน้อยอย่างไรอย่างนั้น

 

ทั่วทั้งเมืองพายุดารา ในชั่วพริบตานี้ได้สั่นสะเทือนขึ้นมา

 

คนทั้งหมดล้วนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันทําลายล้างจนแทบหยุดหายใจ

 

ปราณแท้บริสุทธิ์ในกายหลี่มู่ไหลเวียน ก้อนอิฐอักขระทุกก้อนของ สะพานเทพล้วนเปล่งประกายแสงเทพ พลังทั้งหมดแห่งทะเลความรู้สึก

 

เชื่อมต่อกับกายเนื้อเข้ามา จิตและปราณรวมเป็นหนึ่ง พุ่งขึ้นจุดสูงสุด ในชั่วพริบตา

 

เขากําลังจะลงมือ…

 

ตอนนี้เอง ได้มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

“มาแสร้งทําเป็นเทพเป็นมารรังแกคนรุ่นหลังเช่นนี้ เจ้านี่มันยอด เยี่ยมจริงๆ”

 

บนฟากฟ้า ความว่างเปล่าแตกสะเก็ดเป็นชิ้น ราวกับระลอกใน คลื่นน�าเปิดออกมา ธงผ้าผืนหนึ่งยื่นมาจากด้านใน เก่าๆ ขาดๆ ไม้ราว เคาะไปบนฝ่ามือเทพเจ้ายักษ์ เพียงพริบตาได้ทําการสลายสนามพลัง อันแข็งแกร่งของสิ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นขั้นขุนพลปล่อยออกมาจนหมด สิ้น กระทั่งฝ่ามือยักษ์นั่นก็ยังถูกเคาะจนสลายไป

 

“เจ้านักพรตเต๋าตัวเหม็น เจ้ายังกล้ามาปรากฏกายอีกหรือ?”

 

ใบหน้าร่างจําแลงมโหฬารของสิ่งที่คาดว่าจะเป็นขั้นขุนพล เผยให้ เห็นถึงสีหน้าตกใจและโมโห

 

“ทําไมถึงจะไม่กล้าปรากฏกายกัน เจ้ามันก็แค่คนที่เคยแพ้ให้กับ เทพอย่างข้าแค่นั้น”

 

ในเสียงนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอวดดีลับๆ ล่อๆ ไม่ได้เข้า กันกับพลังอันแข็งแกร่งนี่เลย พอธงผ้าผืนนั้นชักกลับไป บนท้องฟ้าได้ เกิดกลุ่มปราณบริสุทธิ์ขึ้น ไม่สามารถมองเห็นใบหน้ารูปร่างที่แท้จริง ของอีกฝ่ายได้

 

หลี่มู่มีความรู้สึกประหลาด

 

เสียงนี้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก ราวกับเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน

 

“เอ๋ จ้าวลัทธิ พวกเรามีผู้ช่วยด้วยหรือ? ทําไมไม่เคยได้ยินเจ้าพูด ถึงมาก่อนเลย?” ภูตหมูศิษย์พี่สองดวงตาเป็นประกาย

 

แจ๋วไปเลย นายน้อยพวกเราคนนี้ถึงแม้ฝีมือการยั่วยุจะเป็นที่หนึ่ง กระทั่งขั้นขุนพลก็ยังยั่วมาได้ แต่คนที่คอยแอบช่วยเหลืออยู่ก็ไม่เบา เหมือนกันนา แค่จากไม้ราวด้ามเดียวก็ยืนยันได้แล้ว ว่าคนที่เรียก ตนเองว่าเทพเจ้าฝีมือไม่เบาเลย

 

หลี่มู่มองเขาอย่างพูดไม่ออก เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่รู้ เหมือนกัน”

 

ตอนนี้ บนท้องฟ้าเกิดการเปลี่ยนแปลงใหม่ขึ้น

 

“ฮ่าๆ เจ้านักพรตเต๋าตัวเหม็น มาก็ดีแล้ว ศึกใหญ่ก่อนหน้านี้บน ท้องฟ้านอกดาวทุรกันดาร เจ้ากับผู้ช่วยของเจ้ากระจัดกระจายไปจน

 

หมดเหมือนสุนัขหางจุกตูด ตอนนี้ข้าแค่ทดลองวางเหยื่อล่อก็ติดเบ็ด ขึ้นมาเสียแล้ว ยั่วง่ายเสียเหลือเกิน อย่าหนีไปไหนล่ะ วันนี้ก็มาตายอยู่ ที่นี่นั่นล่ะ”

 

ร่างจําแลงมโหฬารประดุจเทพเจ้าโบราณหัวเราะร่าขึ้น

 

ขณะที่เขาลงมืออีกครั้ง หินยักษ์สีดํารูปร่างไม่เป็นทรงก้อนหนึ่ง แผ่กลิ่นอายคาวเลือดข้นหนักออกมา พุ่งบดขยี้ไปยังทิศทางกลุ่มปราณ บริสุทธิ์ของ ‘เทพเจ้า’ นั่นทันที

 

เจ้าหินยักษ์มหึมาก้อนนี้ก็ไม่รู้คืออะไร มีกลิ่นอายของหินต้นกําเนิด จากพื้นที่ต้องห้ามติดมาด้วย ทําเอาพลังวิญญาณฟ้าดินปะทุขึ้นมาและ กฎเกณฑ์มรรคาอันยิ่งใหญ่ปั่ นป่วนไปหมด ผู้ฝึกตนที่ลอยนิ่งอยู่บน อากาศรวมไปถึงเรือเหาะ ล้วนร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเหมือนเกี๊ยว อย่างไรอย่างนั้น เสียงกรีดร้องระงมขึ้น

 

สองตาหลี่มู่จับจ้องไปที่ก้อนหินสีดําก้อนนั้น ในใจเกิดความรู้สึก หวาดกลัวทะลักออกมา

 

“เหอๆ แต่งแต้มหน้าตาเสียสวยหรูจริงๆ ศึกใหญ่นอกดวงดาว ทุรกันดารครั้งนั้น เป็นเพราะพวกเจ้าซุ่มกําลังพล ใช้มากเข้าข่มน้อย ชนะอย่างสกปรก จะว่าไปพวกเจ้าก็ไม่ได้ชนะเสียหน่อย ตายไปคนหนึ่ง เจ็บหนักไปสี่คน แล้วยังจะพูดได้อย่างหน้าชื่นตาบาน เหอๆ หนังหน้า

 

ด้านๆ ของพวกเจ้ายังดูหนาเสียยิ่งกว่าผิวหินของแร่ในเขตต้องห้ามเสีย อีก”

 

เสียงลับๆ ล่อๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเ‘เทพเจ้า’ ดังขึ้น

 

ไม้ไผ่แท่งนั้นยื่นออกมาจากด้านในกลุ่มปราณบริสุทธิ์อีกครั้ง แทง เข้าไปบนก้อนหินสีดํา กระแทกจนหินก้อนนี้ปลิวลอยออกไป แต่ว่าไม้ ไผ่ราวลั่นเสียงระเบิดแตกออกจนสลายหายไปเช่นกัน

 

การต่อสู้ระดับนี้ เป็นการต่อสู้ของวิชาเทพเซียน

 

ขั้นขุนพลสําหรับขั้นนักรบแล้ว ล้วนเป็นการคงอยู่ของความสูงส่ง และผู้บําเพ็ญในเขตดาราเทพวีรชนในเวลานี้ ระดับสูงที่สุดก็เป็นเพียง ขั้นนักรบเท่านั้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นขั้นสามัญไล่ลงไปจนถึงขั้นแมลง

 

ส่วนบนท้องฟ้า การต่อสู้ที่เหมือนจะกลับสู่ความดั้งเดิมอันแท้จริง แทบจะทั้งหมดล้วนมองไม่ออกถึงแก่นแท้ใดๆ เลย รู้สึกเพียงความเป็น เทพแห่งเทพ ลึกลับแสนล�าลึก อธิบายอะไรไม่ได้เหมือนอยู่ในหมอกใน เมฆ

 

หลี่มู่จ้องดู ‘เทพเจ้า’ ตนนั้นต่อกรกับสิ่งที่คาดว่าจะเป็นขั้นขุนพล อย่างไม่มีการเสียเปรียบ ในใจก็วางใจลงได้เปราะหนึ่ง หันกลับไป สังเกตอาการบาดเจ็บของติงอี้

 

พิษของธนูทลายฟ้าเป็นสิ่งที่เจาะจงไปยังการกลั่นพลังของผู้ฝึก ตน ไม่ใช่พิษธรรมดา ดังนั้นเมื่อปราณพิษเข้าสู่หัวใจ ผลลัพธ์จึงหนัก หนาสาหัส

 

ยังดีที่วิชาของติงอี้ค่อนข้างพิเศษ และได้ถูกหลี่มู่ป้อนเอาสมุนไพร เทพได้ทันเวลา จึงยื้อชีวิตเอาไว้และไม่ตายในทันที แต่ว่าก็ยังมองในแง่ ดีไม่ได้

 

หลี่มู่ให้ศิษย์พี่สองกอดติงอี้ไว้ คอยดูแลอย่างระวัง ส่วนเขาได้คว้า เอา ‘กระบี่ไร้รอยแผลแห่งสายลมใบไม้ร่วง’ เมิ่งฉางหุนที่แกล้งตายอยู่ ขึ้นมาตบเสียหลายฉาด เอ่ยขึ้นง่ายๆ ตรงๆ ว่า “จะช่วยได้อย่างไร?”

 

เมิ่งฉางหุนป้องใบหน้าลืมตาขึ้น อัปยศถึงขีดสุด แต่การเผชิญหน้า กับคนที่ลงไม้ลงมือไม่สนวิธีการลําดับอย่างหลี่มู่ เขาก็ไม่กล้าที่จะทําตัว ดื้อรั้นหัวแข็ง รีบร้อนตอบกลับว่า “นอกจากจะหาลูกกลอนวิญญาณ ระดับสาม ‘ลูกกลอนคืนสภาพสมบูรณ์’ มาเท่านั้น”

 

หือ? ชื่อยาลูกกลอนนี้ เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมา ……………………………………….