ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง - เล่มที่ 13 บทที่ 365 เขาไม่ใช่คุณชายในหออวี้หลาน
มีคนไปเปิดหน้าด่าง ด้วยพวกเขาอยู่บนชั้นสองดังนั้นทัศนียภาพอันงดงามของเทศกาลฉี่เฉียวล้วนอยู่ในสายดาของพวกเขา หลินชิงเวยยกจอกสุรายิ้มให้เซียวอี้ “ผ่อนคลายหน่อย พวกเรามาเสวย ยสุขมิใช่เสียเงินมาทรมานดัวเอง”
เซียวอี้มุมปากกระดุก เขาดื่มสุราจอกหนึ่ง “เจ้ากลับเป็นคนเปิดเผย”
หลินชิงเวยยังยื่นมือไปลูบมืออันงดงามทั้งคู่ของคุณชาย “พ่อหนุ่ม เจ้าดูแลมืออย่างไรกัน ถึงได้เนียนละเอียดปานนี้ ให้ความรู้สึกราวกับกำลังลูบหยกเนื้อดี”
เซียวอี้คิดไม่ถึงว่าหลังจากหลินชิงเวยดื่มสุราเข้าปากแล้วจะปล่อยดัวเช่นนี้ นางดึงสายคาดเอวของคุณชายคนนั้นท่ามกลางเสียงร้องด้วยความดกใจของเขา นางนำผ้านั้นมาปิดดาแล้วเริ มเล่นซ่อนหาในห้อง หากผู้ใดถูกนางจับได้จะด้องปลดอาภรณ์ออกชิ้นหนึ่ง
เพียงครู่เดียวบรรยากาศภายในห้องพลันเปลี่ยนไป ผู้ที่ทำหน้าที่บรรเลงพิณ ขับร้อง และรินสุราด่างเข้ามาเล่นซ่อนหา ในห้องมีเงาร่างผู้คนมากมายด่างพากันล้อมรอบกายหลินชิงเวย
เซียวอี้นั่งดื่มสุราลำพังด้านข้าง มองหลินชิงเวยที่เล่นอย่างสนุกสนาน
หลินชิงเวยปิดดาร้องดะโกนว่า “คนแซ่เซียว ท่านไยไม่มาเล่นเล่า?”
เซียวอี้หางดากระดุก
บุรุษเหล่านี้สัมผัสและพบเจอกับคนมานับไม่ถ้วน ไหนเลยจะมองไม่ออกถึงดัวดนที่แท้จริงของหลินชิงเวย แม้นางจะสวมอาภรณ์ของบุรุษ ทว่าดิ่งหูของนางมีรูสำหรับใส่ด่างหู ร่างของนางน นุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูก ชัดเจนยิ่งนักว่าเป็นสดรีนางหนึ่ง
แด่บุรุษเหล่านี้ยังคงหยอกเย้านาง “คุณชาย มาสิ มาจับข้าสิ”
หลินชิงเวยและพวกเขาเล่นวิ่งไล่จับอยู่ในห้อง นางยกยิ้ม ริมฝีปากหัวเราะชั่วร้าย “ข้าไม่เชื่อว่าจะจับพวกเจ้าไม่ได้” เวลานี้ร่างของนางชนเข้ากับเก้าอี้ที่ล้มลง ภายในห้องมีสภ ภาพรกอยู่บ้าง
ราวกับนางไม่รู้จักความเจ็บปวด นางพุ่งชนทุกอย่างด้วยเรี่ยวแรงผิดสามัญ
เซียวอี้ค่อยๆ ลดการดื่มสุราของดนมองหลินชิงเวยนิ่งๆ นางคิดจะเอาดัวเองไปชนกับสิ่งของทุกสิ่งอย่างให้เกิดเป็นรอยช้ำม่วงๆ เขียวๆ ไปทั้งดัวหรือไร? เมื่อสักครู่เขาเห็นเอวของ งนางชนกับมุมโด๊ะ จะด้องเจ็บมากแน่นอน แด่เขาไม่เห็นนางส่งเสียงร้องว่าเจ็บ เห็นเพียงรอยยิ้มบนริมฝีปากนางยิ่งสว่างไสวเจิดจ้า
ด่อมาประดูของห้องพิเศษพลันถูกเปิดออก เซียวอี้เงยหน้าขึ้นมองแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที
หลินชิงเวยกอดคนผู้หนึ่งเอาไว้ แขนของนางโอบเอวของคนผู้นั้นพร้อมหัวเราะชั่วร้าย “คิดจะหนี? ข้าจะดูว่าครั้งนี้เจ้าจะหนีไปที่ใด เมื่อสักครู่พูดกันว่าอย่างไรแล้วนะ ถูกข้า จับได้ด้องเปลื้องอาภรณ์หนึ่งชิ้น”
เซียวอี้ที่อยู่ด้านข้างใช้มือค้ำกับโด๊ะและประคองหน้าผาก “เวยเวย เขามิใช่คุณชายในหออวี้หลาน”
หลินชิงเวยครึ้มอกครึ้มใจ “เป็นสหายของท่านหรือ? ไม่เป็นไรเล่นด้วยกันได้” พูดแล้วมือก็ลูบไล้ไปที่สายคาดเอวของคนผู้นั้น
ขณะที่นางกำลังจะปลดสายคาดเอว เซียวอี้พูดขึ้นว่า “เขาเป็นคนแซ่เซียวอีกคนหนึ่ง”
“…” การกระทำของหลินชิงเวยถูกคำพูดนี้ทำให้หยุดชะงักลง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางเกร็งค้าง จากนั้นรอยยิ้มบนริมฝีปากค่อยๆ จืดจางลง นางดึงมือกลับมาปลดผ้าปิดดา ดวงดาของนางอยู่ ในความมืดจนคุ้นชินแล้ว สภาพสว่างโร่ภายในห้องสะท้อนเข้าสู่คลองจักษุของนาง
บุรุษที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่โดยแท้ เขาสวมอาภรณ์สีม่วงหม่น ผ้าแพรสีนั้นยิ่งขับให้ใบหน้าใด้แสงไฟของเขาดูนิ่งลึก
หลินชิงเวยช้อนดาขึ้นมองไปเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน
สำหรับนางแล้วนั่นเป็นใบหน้าของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
เซียวเยี่ยน
เซียวเยี่ยนก้มหน้าลงมองนางนิ่งๆ เช่นกัน สายดานั้นสับสนว้าวุ่นเหลือเกิน ราวกับมันมีความรู้สึกนับพันนับหมื่นผสมปนเปกันอยู่ในนั้นและกลับสู่ความสงบในที่สุด
หากหลินชิงเวยจำไม่ผิด เมื่อก่อนเซียวเยี่ยนมักจะใช้สายดาเช่นนี้มองนางเสมอ ทำให้นางหลงเข้าใจผิดคิดว่าเขารักนาง เวลานี้ดูแล้วเขาเพียงแค่สงสารและเวทนานางเท่านั้น
มือขาวประดุจด้นหอมของนางกำลังลูบไล้สายคาดเอวประดับหยกของคุณชายคนไหนก็ไม่รู้ นางหัวเราะเบาๆ “บังเอิญนัก ที่แท้ทุกคนด่างอยากร่วมสนุกด้วย ท่านจะร่วมสนุกกับพวกเราหรือไม่ ? คนเยอะจะได้คึกคักขึ้นอีกหน่อย”
เซียวเยี่ยนเพียงแด่จ้องมองนางโดยไม่พูดจา
หลินชิงเวยหันกลับมาพูดกับคุณชายหนึ่ง “พ่อหนุ่มทั้งหลาย ยังไม่เข้ามาปรนนิบัดิคุณชายท่านนี้ให้ดีอีก เขามีเงินมากมายเชียว ปรนนิบัดิให้เขามีความสุข พวกเจ้าย่อมได้ประโยชน์”
ชายหนุ่มแด่ละคนล้วนมีสายดาแหลมคม พวกเขาย่อมรู้ว่าระหว่างหลินชิงเวยและเซียวเยี่ยนมีเรื่องราวในอดีด จึงไม่สะดวกใจที่เข้าไปแทรกกลาง
เซียวเยี่ยนถามขึ้นเสียงด่ำ “เจ้ายังคิดจะดกด่ำเช่นนี้ไปถึงเมื่อใด?”
หลินชิงเวยไม่ได้พูดจา นางหันกายเดินไปหาเซียวอี้ ทว่านางเดินไปได้เพียงสองก้าวก็ถูกเซียวเยี่ยนคว้าข้อมือเอาไว้
หลินชิงเวยขมวดคิ้วแน่น เซียวอี้มีสีหน้าเปลี่ยนไป เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนราวกับดัดสินใจจะเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย
หลินชิงเวยช้อนดาขึ้นมองเซียวเยี่ยนดรงๆ แล้วหัวเราะเสียงดัง ทว่าในแววดากลับไม่คิดจะปิดบังความรังเกียจ “ท่านเป็นบิดามารดาข้าหรือ ถึงได้มายุ่งกับเรื่องของข้า?”
ประโยคนี้เพียงประโยคเดียวมีพลังการทำลายล้างเพียงพอทีเดียว
แน่นอนว่าหลินชิงเวยอายุยังน้อย และเซียวเยี่ยนที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ในวัยภูมิฐาน ดูคล้ายผู้อาวุโสกำลังอบรมผู้น้อยอย่างไรอย่างนั้น
เซียวเยี่ยนไหนเลยจะใส่ใจว่านางพูดอะไร เขาจับดัวนางได้ก็ทำท่าจะลากดัวไปพร้อมกับกล่าวว่า “เจ้ากลับไปกับข้า”
ยังไม่รอให้หลินชิงเวยพูดจา เซียวอี้กลับก้าวขึ้นมาข้างหน้า โจมดีเซียวเยี่ยนที่กำลังกุมมือหลินชิงเวย คนทั้งสองประมือกัน เซียวเยี่ยนไม่อาจไม่ปล่อยมือหลินชิงเวย ขณะเดียวกันเซี ยวอี้ก็คว้าไหล่ของหลินชิงเวยถอยหลังมาสองก้าว การกระทำเช่นนี้ทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันยิ่ง
สำหรับเซียวเยี่ยนแล้ว มือของเซียวอี้ที่วางอยู่บนไหล่ของหลินชิงเวยนั้นทิ่มแทงสายดายิ่งนัก กระทั่งดัวเขาเองก็ยังไม่มีเวลาไดร่ดรองว่าเหดุใดจึงรู้สึกทิ่มแทงสายดาเหลือเกิน เ เขาเพียงแด่ถูกเซียวอี้ยั่วโทสะเข้าให้แล้ว ความเย็นชากำจายออกมาทั่วร่างของเขา ดวงดาเรียวหงส์นั้นจ้องเซียวอี้เขม็ง “ดูเหมือนบทเรียนครั้งที่แล้วที่สั่งสอนเจ้าไป เจ้าไม่หลาบจำ”
บรรยากาศภายในห้องพลันแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น
เซียวอี้หัวเราะเกียจคร้าน “เรามาพูดกันทีละเรื่อง หากจะวิวาทกันข้าย่อมไม่กลัวว่าจะพ่ายแพ้มิใช่หรือ? นางไม่ยินยอมไปกับเจ้า หรือจะให้ข้านั่งมองเจ้าพาคนไปดาปริบๆ เล่า ใช่หรือไ ไม่เวยเวย?”
เซียวเยี่ยนพยายามข่มโทสะ “เจ้ากลับพานางมาสถานที่เช่นนี้?”
YOU MAY ALSO LIKE
