ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 423: ผู้กําหนดชะตากรรม (2)

ความมืดยังคงพัดมาทางวิลเลียมอย่างรวดเร็ว ชวนให้นึกถึงปาก ขนาดใหญ่ที่พยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง แต่ก่อนที่มันจะมาถึงตัว เธอก็ชิง เคลื่อนไหว

วิลเลียมชักดาบแล้วฟันฉับขึ้นด้านบน

แสงสว่างปรากฏขึ้นต่อหน้าความมืด เธอได้จดจ่อขัดเกลากับ เจตจํานงหัวใจแห่งดาบไปถึงระดับสูงสุด โดยเน้นพลังของมันไปที่ ปลายดาบ ด้วยการฟาดฟันนี้ วิลเลียมได้ปลดปล่อยคลื่นดาบอันโชติ ช่วงซึ่งพยายามจะแบ่งโลกออกเป็นสองส่วน

ทันใดนั้น พลังเวทย์ที่เต้นเป็นจังหวะก่อนหน้านี้ของวิลเลียมก็ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าทุกอย่างถูกควบคุมไว้ในดาบเดียวนี้ หัวใจแห่งดาบของเธอดูเหมือนจะทําให้ท้องฟ้าสว่างขึ้นในทันที แต่แล้ว มันก็หายไป

คลื่นดาบสีขาวพุ่งวาบผ่านความมืด ราวกับว่ามีคนลากเส้นบน กระดานดําขนาดใหญ่ ทีแรกดูเหมือนว่าจะไม่มีความหมายอะไรต่อ หน้าความมืดมหึมา แต่มันกลับทําให้เกิดการระเบิดอันยิ่งใหญ่ที่ทําลาย ความมืดลง

ตูม!!!

การระเบิดขนาดมหึมาจากการปะทะกันของพลังเวทย์ทําให้เหล่า ผู้ชมอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แม้จะมีอุปสรรคจากคลื่นกระแทกอัน ทรงพลังและแสงจ้าจากการระเบิดครั้งก่อน แต่ก็ไม่ได้ทําให้การต่อสู้ช้า ลงเลย วิลเลียมเปลี่ยนพลังเวทย์ของตัวเองกลับไปที่ปลายดาบ พร้อมที่ จะโจมตีโรเอลเป็นครั้งที่สอง

ร่างกายของโรเอลแข็งทื่อ สามารถสัมผัสได้ถึงอันตรายร้ายแรงที่ กําลังเข้ามาหา

วิลเลียมเหวี่ยงดาบไปด้านข้าง

ชิ้ง!

มีเสียงก้องกังวานดังออกมา ตามด้วยคลื่นดาบสีขาวอันน่า สะพรึงกลัวในทันทีที่ผ่าออก พลันคลื่นกระแทกก็มุ่งตรงไปยังโรเอล

อาร์เทเชียปิดตาลงส่งพลังเวทย์ปกคลุมร่างกายไว้พร้อมเถาวัลย์ที่ เริ่มเลื้อยยาวออกมาจากมือ ผลิดอกสีดําและสีน�าเงินเข้มผสานเบียด แน่นเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วเป็นกําแพงดอกไม้อันสวยงาม

คลื่นดาบกระทบกําแพงดอกไม้อย่างรวดเร็ว ทําให้กลีบดอก จํานวนมากร่วงกราวลงสู่พื้นอย่างไร้ชีวิตชีวา ทว่าที่น่าประหลาดคือ คลื่นดาบกลับไม่สามารถเจาะทะลุกําแพงดอกไม้ได้แต่อย่างใด

เหมือนนักดาบที่พยายามฟันใบไม้ที่ปลิดร่วง ทําให้ดอกไม้ถูกทิ้งไว้ ในความระส�าระสาย แต่แทบจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ

“ป่าเถื่อนชะมัด จริงๆ แล้วข้าก็ไม่จําเป็นจะต้องเตือนวีรบุรุษของ ข้าหรอกนะ แต่ว่าถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป เจ้าต้องมีปัญหาตามมา แน่ๆ”

หลังกําแพงดอกไม้ อาร์เทเชียหันไปมองเด็กหนุ่มผมดําที่อยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม และใบหน้าของคนหลังก็แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวรู้แล้ว

จากการโจมตีครั้งแรกที่ล้มเหลวไปจนถึงกําแพงดอกไม้ที่ใช้ในการ ป้องกันการโจมตีของวิลเลียม โรเอลใช้พลังเวทย์ในอัตราที่น่ากลัว ไม่ ต้องสงสัยเลยว่าคาถาเวทย์ของราชินีแม่มดนั้นแข็งแกร่ง แต่พวกมันก็ กินเชื้อเพลิงมากเช่นกัน อย่างน้อยๆ ในแง่ของความจุพลังเวทย์ โรเอล ก็เสียเปรียบหากเทียบกับระดับแก่นแท้ 3 อย่างของอีกฝ่าย

โรเอลรู้ดีว่าเขาต้องพึ่งพาพรของเปตราเพื่อยกระดับตัวเองเป็น ระดับแก่นแท้ 3 เพื่อที่จะชนะการต่อสู้ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา สําหรับสิ่งนั้น

ในทางกลับกัน วิลเลียมรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเอาชนะ โรเอลด้วยการโจมตีระยะไกล ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะไม่ใช้พลังเวทย์

โดยสิ้นเปลืองไปกับการโจมตีที่ไร้ความหมาย และเปลี่ยนเป็นพุ่งไป ข้างหน้าแทน

เด็กสาวเข้าใจจุดแข็งและจุดอ่อนของโรเอลเป็นอย่างดี ในแง่ของ การระเบิดพลัง วิลเลียมไม่สามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าจะสามารถ เอาชนะโรเอลได้ 100% ตลอดเวลา แต่ในแง่ของคุณภาพและ ความสามารถของพลังเวทย์ เธอมีข้อได้เปรียบอย่างแน่นอน

จังหวะเริ่มต้นการต่อสู้ของพวกเขานั้นรุนแรงมากจนแม้แต่วิ ลเลียมยังต้องหอบหายใจ และนั่นคือเหตุผลที่เธอรู้ว่าโรเอลอยู่ในสภาพ ที่แย่กว่าเธออย่างแน่นอน

นี่เป็นโอกาส

ในขณะที่โรเอลฟื้ นตัวจากความพยายามก่อนหน้านี้ วิลเลียมก็จะ สามารถกําจัดระยะห่างระหว่างตนกับโรเอล และเอาชนะอีกฝ่ายด้วย ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดแทน นี่เป็นกลยุทธ์ที่เด็กสาวมักใช้เมื่อต่อสู้ กับผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่มีพลังระเบิดสูง

คนในชุดเกราะพุ่งผ่านเมฆฝุ่นสีแดงที่ลอยอยู่ในสนามประลองไป ยังตําแหน่งของเด็กหนุ่มโดยไม่ลังเล

ตามที่วิลเลียมคาดไว้ โรเอลยังคงพยายามอย่างใจจดใจจ่อที่จะฟื้ น ตัวจากการออกแรงมากเกินไปก่อนหน้านี้ พลังเวทย์ของเขาติดขัดจน ชะงักนิ่ง จนถึงจุดที่อาร์เทเชียไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้อีกต่อไป

เมื่อยืนยันการคาดเดาได้ วิลเลียมก็เพิ่มความเร็วขึ้นอีก ดาบในมือ เริ่มส่องแสงเพื่อเตรียมพร้อมสําหรับการโจมตีครั้งต่อไป

ในช่วงเวลานั้นเอง ในที่สุดโรเอลก็หันมามองเธอราวกับถูกดึงดูด ด้วยแสงอันฉับพลัน แต่ที่ทําให้เธอแปลกใจก็คือไม่มีความกลัวใดๆ ใน สายตาของอีกฝ่ายเลย

“ในที่สุดก็มาแล้วสินะ”

เขาพึมพํา

พรที่รอคอยมานานจากเทพธิดาแห่งผืนปฐพี เดินทางข้ามกาล อวกาศมาหาโรเอล ทําให้เขาอยู่ในขอบเขตพลังเวทย์สีเหลืองจางๆ พลังเวทย์ที่สงบนิ่งอยู่นั้นปะทุขึ้นทันทีราวกับภูเขาไฟที่เดือดดาล

เงาของงูยักษ์ขนาดมหึมาปรากฏอยู่ข้างหลังเด็กหนุ่ม แต่ที่สําคัญ กว่านั้น พลังเวทย์ของเขาเริ่มเพิ่มสูงขึ้นจนในที่สุดก็ไปถึงระดับแก่นแท้ 3 ภาพอันน่าเหลือเชื่อนี้ทําให้วิลเลียมเบิกตาด้วยความตกตะลึง

ความโกลาหลเกิดขึ้นท่ามกลางฝูงชนในสนามประลองเช่นกัน

“ระดับแก่นแท้ 3? นี่มันเป็นไปได้ยังไง?”

“มันเป็นคาถาเวทย์หายสาบสูญไปตั้งแต่ยุคโบราณงั้นเหรอ?!”

ผู้คนต่างแสดงความเห็นอย่างตื่นเต้นไปกับเหตุการณ์ที่พลิกผัน นักเรียนจากอาณาจักรแห่งภาคีอัศวินเพนเดอร์ทุกคนล้วนอ้าปากค้าง

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มงานประลองที่โรเอลใช้คาถาเวทย์เพื่อ เพิ่มระดับแก่นแท้ การกระทําดังกล่าวน่าจะเป็นไปไม่ได้ นั่นจึงเป็น สาเหตุที่ทําให้ฝูงชนตื่นตระหนก

ไม่มีใครคาดคิดว่า รอบชิงชนะเลิศจะกลายเป็นการประลอง ระหว่างผู้มีพลังเหนือธรรมชาติระดับแก่นแท้ 3 สองคน ก่อนหน้านี้มี โอกาสที่วิลเลียมจะชนะอย่างท่วมท้น แต่การพัฒนาอย่างกะทันหันนี้ ทําให้ทุกอย่างสั่นคลอนและไม่สามารถคาดเดาได้อีกต่อไปว่าจะเกิด อะไรขึ้นต่อไป

เสียงปรบมือดังกึกก้องในสนามแข่ง

ขณะเดียวกันที่ภูเขาเกรียม ดวงตาสีทองของโรเอลเริ่มเปล่ง ประกายราวกับแสงเทียนจางๆ ด้วยพลังเวทย์ที่พุ่งสูงขึ้นนี้ เขาสามารถ ทํากับดักมรณะสําเร็จได้ในพริบตา

พลังเวทย์สีแดงเข้มกลืนร่างของโรเอลในขณะที่โครงกระดูกสีขาว ซีดผุดตัวขึ้นรอบๆ เขาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงตระหง่านของกรันด้าปรากฏ ขึ้นท่ามกลางชั้นหมอก สายฟ้าสีเลือดนกแตกกระจายรอบๆ หมัดโครง กระดูกที่กําแน่นนั้นมอบพลังทําลายล้างให้เต็มที่ ด้วยพลังของ คุณสมบัติแก่นแท้ต้นกําเนิดความแข็งแกร่ง กรันด้าเหวี่ยงหมัดไปที่ดาบ ของวิลเลียม

นี่คือการแสดงถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพสุดขีดที่โรเอล สามารถทําได้

หมัดที่พุ่งไปนั้นดูเหมือนการลงทัณฑ์จากสวรรค์ เป็นดาวหางที่ตก ลงมาจากสวรรค์เพื่อลงโทษผู้ที่ได้รับความพิโรธจากเทพเจ้า จนแทบ จะเป็นไปไม่ได้ที่จะต้านทานพลังขนาดนี้

ระหว่างนั้น เสียงครวญครางก็ดังก้องมาจากข้างหลังวิลเลียม งู ยักษ์สีทองผุดขึ้นจากดิน เปตราได้นําลาวาที่ร้อนแรงที่สุดมาจากส่วน ลึกของดินแดนที่ไหม้เกรียมมาด้วย ซึ่งเธอได้สูบและปล่อยลาวาที่ ร้อนแรงนั้นใส่ศัตรูราวกับเปลวเพลิงอันเลวร้าย

เทพเจ้าโบราณสององค์จากยุคต่างๆ ร่วมมือกันเพื่อโจมตีวิลเลียม

การสูญเสียพลังเวทย์อย่างรวดเร็วทําให้ใบหน้าของโรเอลซีดเผือด แต่เขารู้ดีว่าจะต้องยุติการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด

พรของเปตรามาพร้อมกับผลข้างเคียงที่รุนแรง ดังนั้นเขาจึงไม่ สามารถต่อสู้ในการต่อสู้ที่ยืดเยื้อได้ ยิ่งไปกว่านั้นคุณสมบัติแก่นแท้ต้น กําเนิดของวิลเลียมยังเป็นปัญหาอีกด้วย

คุณสมบัติแก่นแท้ต้นกําเนิดความกล้าหาญของตระกูลแคมบอน ไนต์เหมาะสมที่สุดสําหรับการต่อสู้เมื่อเทียบกับคุณสมบัติแก่นแท้ต้น กําเนิดหลักสามประการ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการต่อสู้กับอุปสรรคด้วยสิ่ง นี้ เป็นที่ทราบกันดีว่าผู้ครอบครองคุณสมบัติแก่นแท้ต้นกําเนิดความ กล้าหาญนั้นแข็งแกร่งและกล้าหาญมากขึ้นในระหว่างการต่อสู้ ซึ่งยิ่ง ต่อสู้ก็ยิ่งเพิ่มพลังให้กับพวกเขามากขึ้นไปอีก

เราจะต้องยุติการต่อสู้นี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด!

ด้วยความคิดดังกล่าวโรเอลจึงเพิ่มพลังเวทย์ลงไป

ในที่สุดกําปั้ นของกรันด้าก็ปะทะเข้ากับดาบของวิลเลียม

มันเป็นการปะทะกันระหว่างนักรบสองคนที่มาถึงจุดสูงสุดของ พลัง

หมัดของกรันด้าควบคุมความตั้งใจที่จะทําลายอุปสรรคทั้งหมดที่ ขวางทางเขา หัวใจแห่งดาบของวิลเลียมเป็นตัวแทนของวิญญาณที่ไม่ ยอมแพ้ของเธอ มันคือการต่อสู้ด้วยเจตจํานงที่มากพอๆ กับการต่อสู้ เพื่อความแข็งแกร่ง

ในที่สุด การปะทะจบลงด้วยชัยชนะของโครงกระดูกยักษ์

วิลเลียมจะเอาชนะตัวตนที่เป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งได้ อย่างไร? คลื่นดาบแสงที่เธอปล่อยออกมาแตกเป็นเสี่ยงๆ และเธอก็ถูก ส่งกระเด็นไปจากแรงกระแทก

ขณะเดียวกัน เปลวเพลิงแห่งความหายนะของเปตราก็พุ่งตรงมาที่ เธอ และทั้งหมดก็จบลงด้วยระเบิดทําลายล้าง

ตูม!!!

พลังเวทย์ที่ถูกบีบอัดก่อตัวเป็นเสาเพลิงสูงตระหง่าน และวิลเลียม ก็ถูกส่งไปในระยะไกล หลายคนในสนามแข่งส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น โดยคิดว่าการประลองได้จบลงแล้ว

อย่างไรก็ตาม ในสนามประลองโรเอลจับตาดูภาพเงาของวิลเลียม อย่างมั่นคงไม่ผ่อนปรน เขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ของอีกฝ่ายที่ยัง ไหลเป็นห้วงๆ ได้อย่างชัดเจน