ทรราชตัวน้อย ไม่อยากพบจุดจบแบบ BAD END - บทที่ 431: ชื่อของคุณ (2)

หลังจากการต่อสู้ด้วยแชมเปญ นักเรียนที่เหนื่อยล้าก็หันกลับมา
สนใจอาหารอันโอชะ ซึ่งได้รับการปกป้องจากเจ้าหน้าที่ การต่อสู้ได้นํา
สายสัมพันธ์มาพบกัน และนักเรียนที่ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนก็เริ่
มมี

ส่วนร่วมในการสนทนา

จูเลียน่าที่มึนเมาเล็กน้อยเดินขึ้นไปหาชาร์ล็อต และบ่นว่าจิต
วิญญาณทองคําของอีกฝ่ายนั
้
นบาดตา ลิเลียนเริ่

มคุยกับเทเรซา ทําให้
ทุกคนประหลาดใจมาก วิลเลียมลากเกอรัลและส่งเขาไปประจําการที่
หน้าป้อม บริตตานี่ เคิร์ตและเอ็ดเวิร์ดเริ่

มพูดคุยกันเล็กน้อยเกี่ยวกับ
ประวัติศาสตร์พอลเรียกชุดเกราะของเขาออกมาและแสดงผลของมัน
ต่อเซลิน่าและสจ๊วร์ต ซึ่งทําให้ทั้

งสองคนประหลาดใจ

โรเอลจ้องไปที่ภาพอันกลมกลืนกันในขณะที่เขาจิบไวน์ชีวิตใน
สถาบันการศึกษามักเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจําที่สุดสําหรับคนส่วนใหญ่
วันที่สนุกสนานและไร้กังวลเหล่านั้

นเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ที่สุกงอม

ราวกับไวน์ชั้

นดีในความทรงจําของเรา กลายเป็นสิ่

งที่เรียกว่ารสชาติ

แห่งความคิดถึง

มีช่วงหนึ่งที่เขาลังเลและกลัวที่จะเข้าเรียนที่สถาบันการศึกษา
เซนต์เฟรย่า เด็กน้อยที่วิตกกังวลในตอนนั้

นไม่สามารถหยั่

งรู้ได้ว่าเขา

จะมามีความสุข ชื่นชมกับประสบการณ์และสายสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้
น

ที่นี่ได้มากขนาดนี้

“ฉันดีใจจริงๆ ที่ได้มาที่นี่”

“คุณคิดแบบนั
้
นเหรอ?”

“หืม?”

เมื่อโรเอลหันไปทางต้นเสียงก็เห็นวิลเลียมเดินมาทางเขา

“การแอบฟังไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะ”

“แต่คุณก็ไม่ได้พยายามซ่อนคําพูดของตัวเองนี่นา”

“จะว่าอย่างนั
้
นก็ได้แหละ”

วิลเลียมในชุดเกราะนั่

งลงข้างๆ โรเอล เธอมองดูฝูงชนที่

พลุกพล่านตรงหน้าและตั
้
งข้อสังเกต

“พอฉันได้ยินคําพูดเหล่านั้

นจากคุณแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะพา

คุณไปจากที่นี่อีก”
“ฉันไม่ได้ตั้

งใจจะไปกับเธอตั้

งแต่แรกแล้ว”

โรเอลตอบด้วยรอยยิ้
ม

เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยรู้ว่าในที่สุดวิลเลียมก็ครุ่นคิด
เรื่องต่างๆ ไปได้ด้วยดีอย่างไรก็ตามในไม่ช้าเขาก็นึกถึงคําแนะนําของ
เทพธิดาแห่งโชคชะตาและภารกิจที่เขาต้องทํา เขาสํารวจบริเวณ
โดยรอบอย่างรวดเร็วก่อนที่จะตัดสินใจคว้าโอกาสนี้

ดังนั
้
นโรเอลจึงหันศีรษะและเริ่

มจ้องมองไปที่วิลเลียม

เมื่อรู้สึกได้ว่ามีคนจ้องอยู่ วิลเลียมก็หันไปสบตา เวลาเดินไปอย่าง
ช้าๆ ยามสายตาสองคู่สบมองกัน ความอยากรู้เริ่

มแรกของเธอ

กลายเป็นความสับสน ตามมาด้วยความพลุกพล่าน ในไม่ช้าเธอก็นึกถึง
บางสิ่
งและค่อยๆ ก้มหน้าลง

โดยปกติแล้วเวลาสิบห้าวินาทีจะผ่านไปในทันทีแต่ทุกๆ วินาที
กลับรู้สึกยืดเยื้ออย่างน่ากลัวเมื่อต้องจ้องมองคนอื่นโดยไม่พูดอะไรสัก
คํา อย่างไรก็ตามโรเอลยังคงจ้องอยู่เช่นนั้

นอย่างมั่

นคงในขณะที่ยังคง
นับถอยหลังในใจ เมื่อการนับถอยหลังถึงศูนย์ในที่สุดวิลเลียมก็
ตอบสนองต่อท่าทางของโรเอล

“ช่วยมากับฉันสักครู่ได้ไหม?”

“แน่นอนสิ”

มันเห็นผลทันตาเลยงั้

นเหรอ?

โรเอลพยักหน้าก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงเงียบๆ
ตามหลังวิลเลียม

ภายในห้องจัดเลี้ยงนั้

นค่อนข้างวุ่นวาย นักเรียนส่วนใหญ่กําลังดื่ม

และพูดคุยกันอย่างเต็มที่ ดังนั
้
นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นการจากไปของทั้
ง
คู่ เสียงค่อยๆ ซาลงไปเมื่อโรเอลเดินตามวิลเลียมไปยังทางเดินที่เปิด
โล่ง ภายใต้แสงจันทร์อันสาดสว่าง

“รอที่นี่”

“หืม?”

จู่ๆ วิลเลียมก็หันหลังเดินจากไป ทิ
้
งให้โรเอลงุนงงไปหมด

เกิดอะไรขึ้

น? เธอพาฉันมาที่นี่เพื่อพบคนอื่นงั้

นเหรอ?

ไม่นาน ‘คนอื่น’ ก็ปรากฏตัวขึ้

นมาจริงๆ

เด็กสาวตัวสูงในชุดกระโปรงสีขาวปรากฏตัวขึ้

น เธอมีผมสีฟ้าขี้เถ้า
และตาสีส้มเขียว แม้เอวของเธอจะคอดบาง แต่ใครๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลัง
ในตัวเธอ แขนขาของเธอนั
้
นเข้ากับนิยามที่คนส่วนใหญ่เรียกว่า
อัตราส่วนทองคํา แม้จะมีบุคลิกที่กล้าหาญ แต่ดวงตากลับกวาดไป
กวาดมาเมื่ออยู่ต่อหน้าโรเอล

“เธอคือ… วิลเลียม?”

โรเอลต้องจ้องไปที่ใบหน้าอันคุ้นเคยอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะ
สามารถจําเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าได้

วิลเลียมพยักหน้า มือของเธอขยับยุกยิกราวกับว่าเธอไม่รู้ว่าจะวาง
มันไว้ที่ไหน ในท้ายที่สุดเธอตัดสินใจซุกมันไว้ข้างหลัง

“มันเหมาะกับฉันรึเปล่า?”

เธอถามเบาๆ

“ก…ก็เหมาะนะ แต่ทําไมจู่ๆ เธอถึง…”
“นั่
นเป็นเพราะคุณเอาแต่จ้องมาที่ฉัน! ฉันเลยทําตามคําแนะนํา
ของคุณและลองสวมกระโปรงดูแต่เพราะฉันเคยชินกับการใส่ชุดเกราะ
มากไปหน่อย บางทีก็เลยชอบคิดว่าถ้าฉันใส่กระโปรงก็จะมีคนมองมา
เยอะแน่ๆ ฉันเลยรู้สึกแปลกๆ…”

หน้าของวิลเลียมขึ

้นสียามที่ตอบ

ขณะที่พูดไป เธอก็พยายามดึงชายกระโปรงลงอย่างเงียบๆ ด้วย
หวังว่ามันจะยืดยาวขึ

้นอย่างน่าอัศจรรย์และปกปิดขาที่เปลือยเปล่า
เอาไว้ได้กลับกันแล้ว ในที่สุดโรเอลก็นึกถึงคําพูดที่เขาบอกกับเธอใน
รอบชิงชนะเลิศออก

เมื่อหมวกเกราะของวิลเลียมแตกหลังจากการปะทะครั้

งสุดท้าย
จนใบหน้าที่แท้จริงเผยสู่สายตา เขาได้พูดถึงบางอย่างทํานองว่า ‘เธอ
น่าจะเหมาะกับชุดกระโปรงนะ’ โดยไม่เคยคิดว่าเธอจะจริงจังกับคําพูด
นั่
นขนาดนี้

ทันใดนั้

นโรเอลก็รู้สึกว่าวิลเลียมผู้ดื้อรั้

นดูน่ารักขึ
้
นมามากเลย

ทีเดียว อีกทั
้
งยังรู้สึกโล่งใจเมื่อคิดว่านี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีสําหรับ

เธอ

การอุทิศตนเพื่อคําสาบานของวิลเลียมเป็นสัญลักษณ์ของชุด
เกราะและการปกปิดตัวตนของเธอ ความจริงที่ว่าเธอเต็มใจที่จะโยนสิ่
ง
เหล่านี้ออกไปแสดงให้เห็นว่าในหัวใจของเธอมีการเปลี่ยนแปลงขึ้
นนิด

หนึ่งแล้ว

“ดูเหมือนว่าในที่สุดเธอก็พร้อมจะละทิ้

งภารกิจที่จะพาฉันออกไป

จากที่นี่จริงๆ แล้วสินะ”
“ฉันถูกบังคับต่างหาก ฉันจะทําอะไรได้อีกหลังจากที่คุณทําลาย
ชุดเกราะของฉันในที่สาธารณะ มีคนหลายคนเห็นหน้าฉันแล้ว มัน
เป็นไปไม่ได้แล้วที่ฉันจะปิดบังความจริงอีก”

วิลเลียมพึมพําอย่างไม่เต็มใจ

ปรากฏว่าการเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของเธอส่งผลให้มีการอ้างว่า
เธอเป็นบุตรบุญธรรมของราชวงศ์แคมบอนไนต์สลายไป เธอได้รับ
คําสั่
งให้กลับไปที่อาณาจักรแห่งภาคีอัศวินเพนเดอร์หลังจากวันหยุดนี้
เพื่อรับตําแหน่งองค์หญิงในทันที

ทีแรกวิลเลียมสวมชุดเกราะและสวมบทบาทเป็นลูกชายบุญธรรม
ของราชวงศ์แคมบอนไนต์เพื่อที่เธอจะได้ทุ่มเทเวลาและความ
พยายามฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้

น และอาณาจักรแห่งภาคีอัศวินเพนเดอร์
เองก็จะได้รับผลกระทบน้อยลงเช่นกัน หากเธอจําเป็นต้องทําตามคํา
ปฏิญาณและสินชีพในฐานะตัวตายตัวแ ้ ทนของโรเอล
อย่างไรก็ตาม เมื่อวิลเลียมปรากฏตัวในฐานะบุตรีที่แท้จริงของ
ราชวงศ์แคมบอนไนต์มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเป็นตัวตายตัวแทนของ
โรเอลอีกต่อไป นั่

นเป็นเพราะเธอเป็นบุตรีคนเดียวและเป็นผู้สืบสกุล

ของราชวงศ์

ซึ่งคงจะเป็นเรื่องถ้าราชวงศ์แคมบอนไนต์มีลูกหลานมากมายต่อสู้
กันเพื่อสืบราชสันตติวงศ์หรือว่าวิลเลียมเป็นบุตรบุญธรรมที่ปฏิบัติ
ตามคําปฏิญาณอย่างแท้จริง ปัญหาก็คือวิลเลียมเป็นลูกคนเดียวของ
ราชวงศ์แคมบอนไนต์และนั่

นได้เปลี่ยนครรลองของสิ่
งต่างๆ

ราชาแห่งอาณาจักรแห่งภาคีอัศวินเพนเดอร์อาจเต็มใจสละชีวิต
ของบุตรีตนเพื่อเห็นแก่มนุษยชาติแต่นั่

นไม่ได้หมายความว่าพวกขุน

นางจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้วิลเลียมเป็นผู้สืบทอดที่ถูกต้องตามกฎหมาย
เพียงคนเดียวของอาณาจักรแห่งภาคีอัศวินเพนเดอร์และการตายของ
เธอจะทําให้อาณาจักรไม่มั่

นคงอย่างไม่ต้องสงสัย

ในที่สุดหัวใจของโรเอลก็เบาสบายขึ้นเมื่อได้ยินคําพูดเหล่านั้
น

แม้แต่พระราชาก็ไม่สามารถต่อต้านเจตจํานงร่วมกันของแวดวง
แห่งขุนนางได้ในทวีปเซีย ปัจจุบันจึงไม่น่าจะเป็นไปได้แล้ว ที่วิลเลียม
จะต้องเสียสละตัวเองอีก

“นั่
นเป็นข่าวดีดูเหมือนว่าการเสียสละของฉันในรอบชิงชนะเลิศ

จะคุ้มค่า”
เมื่อโรเอลรู้ว่าการกระทําของเขาเปลี่ยนชะตากรรมของวิลเลียมได้
จริงๆ เขาก็แหงนมองดูท้องฟ้ายามค�าคืนเบื้องบนด้วยรอยยิ้

มแห่งความ

ยินดีวิลเลียมจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตั
้
งคําถามในที่สุด

“แล้วถ้าคุณแพ้ล่ะ? คุณคิดจะทําอย่างไร”

“ถ้าฉันแพ้งั
้
นเหรอ?”

คําถามนี้ทําให้โรเอลไม่ทันระวัง เขาหันไปหาวิลเลียมที่จ้องมาทาง
เขาอย่างตั
้
งใจ และพูดขึ
้
นอย่างลังเล

“พูดตามตรง… ฉันไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะแพ้”

“นี่คุณ… ดูถูกฉันเหรอ?”
“ไม่ใช่แบบนั้

น มันก็แค่… ฉันแพ้ในสถานการณ์นั้

นไม่ได้ดังนั
้
นฉัน

จะไม่แพ้”

“…”

วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจ แม้ว่าโรเอลจะยิ้

มอย่างอ่อนโยน แต่
คําพูดที่ออกมาจากปากของเขากลับมีพลังอย่างน่าประหลาดใจ
“…เป็นเพราะคุณต้องการช่วยฉันงั้

นเหรอ?”

“ฉันจะไม่ใช้คําว่า ‘ช่วย’ หรอกนะ ฉันแค่ต้องการคืนสิทธิที่
์ เธอมี
ฉันพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเธอควรจะเป็นคนเลือกเองว่าจะใช้ชีวิต
อย่างไร”

“เลือกงั
้
นเหรอ?”

เด็กสาวพึมพํา

ภายใต้ลมหายใจของเธอ วิลเลียมเดินตามเคียงข้างโรเอล และจ้อง
มองไปที่ท้องฟ้ายามค�าคืนอันสวยงามพร้อมกับอีกฝ่าย

“ฉันอาจจะต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปีแต่ฉันก็ได้รับ
ผลตอบแทนมามากมายเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งหรือ

ชื่อเสียง คุณอาจปฏิเสธคําปฏิญาณ แต่ก็ยังมีหลายสิงที่ฉันไม่ต้องการ ่
เปลี่ยนแปลง นั่

นมัน… ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

“แน่นอน ให้ตายสิเธอนี่มันรั้

นจริงๆ … การผ่อนคลายบ้างมันไม่ใช่

ความผิดร้ายแรงหรอกนะ”

“ฉันไม่ชอบที่ถูกบอกว่าฉันดื้อรั้

นจากคนที่ปฏิเสธความช่วยเหลือ

ของฉันอย่างดื้อรั้

นหรอกนะ แต่เอาเถอะ มีบางอย่างที่ฉันอยากจะ

เปลี่ยนเหมือนกัน”

“โอ้สาวน้อยวิลเลียม ต้องการเปลี่ยนแปลงอะไรงั้

นเหรอ?”

“ไม่ไม่ไม่ใช่วิลเลียม…”

วิลเลียมหันไปหาโรเอลแล้ววางนิ้

วบนริมฝีปากอีกฝ่าย ก่อนจะพูด

ด้วยรอยยิ้
ม

“เรียกฉันว่าวิลเฮลมินา”