ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 460 ข้าก็คือตำนาน

คนคุมเกวียนก็รู้จักพูดพอสมควร พูดเอาใจ “นายท่านช่างเป็นคนจิตใจดีจริงๆ ขอรับ”

เริ่นกงซิ่นฟังแล้วก็คิด ข้าก็เป็นคนอย่างนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

“เฮ้อ อาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ยังไงก็ต้องเจอกัน แต่ถ้าช่วยได้ข้าก็ช่วยไปแล้ว คนอย่างข้าน่ะ เมื่อก่อนก็ทำแบบนั้น ไม่เคยหวังว่าใครจะต้องติดค้างน้ำใจพูดขอบคุณหรืออะไร ขอแค่ตัวเองสบายใจ แต่เรื่องนี้มันยากเหลือเกิน ตั้งหลายครอบครัว ใช่ไหมล่ะ”

“ขอรับ”

เริ่นกงซิ่นหรี่ตามองไปข้างหน้า กำลังจะเข้าหมู่บ้าน เขารีบเอาสองมือซุกในแขนเสื้อ กำชับคนคุมเกวียน

“ไม่คุยแล้ว ข้าเข้าไปข้างในนะ…

…ข้าจะเอาม่านลง…

…เจ้าน่ะ อีกเดี๋ยวเข้าหมู่บ้านก็เร่งความเร็วหน่อย พยายามอย่าให้ใครเห็นข้า ยิ่งเร็วยิ่งดี…

…ถ้าเจ้าช้า เจ้าว่าพอถึงเวลาพวกเราจะลงจากเกวียนได้ไหมล่ะ…

…ลงไปจะคุยอะไรกับพวกเขา บอกว่าดีนะที่ลูกชายสองคนของข้าไปก่อนแล้ว อย่างนั้นเหรอ แบบนั้นพวกเขายิ่งเสียใจเข้าไปใหญ่…

…ไม่คุยดีกว่า แบบนั้นจะยิ่งดูเหมือนพวกเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น…

…เดิมทีทั้งหมู่บ้านก็มีแค่พวกเราที่มีคนคุ้มหัว เป็นที่อิจฉาพอแล้ว”

คนคุมเกวียนรีบขานรับ “นายท่าน เช่นนั้นท่านรีบเข้าไปเถอะขอรับ ท่านดูให้ดี ข้าจะรีบไปให้เร็วเลยขอรับ”

“ดี ดี”

เกวียนที่คุ้นตาเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว

ตอนกลางวัน เวลานี้คนในหมู่บ้านก่อกองไฟมานั่งด้วยกันอีกแล้ว

ด้านหนึ่งเป็นเพราะระฆังไว้ทุกข์ดัง พวกเขาคิดเอาไว้แล้วว่ามาคุกเข่าข้างกองไฟจะได้อบอุ่น

เลิกคุกเข่ากันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยนานแล้ว ทำพอเป็นพิธีก็พอ

ส่วนอีกด้านเป็นเรื่องสำคัญที่สุด เช้าวันนี้นายอำเภอส่งคนมาเรียกฝูเซิงกับหลี่เจิ้งของหมู่บ้านไป

หลังจากที่คนในหมู่บ้านได้ข่าว ในใจแต่ละคนก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมา

จะเกี่ยวกับพวกเขาหรือเปล่า ไม่มีอารมณ์จะทำอะไร แค่อยากรวมตัวกันรอฝูเซิงกับหลี่เจิ้งกลับมา รอฟังข่าวเป็นคนแรก

นึกไม่ถึงว่าเริ่นกงซิ่นจะกลับมาก่อน

หญิงสูงวัยอย่างพวกสะใภ้เก้า เอาศอกสะกิดกันไปมา ต่างส่งสายตาบอกให้มองเกวียน

อาสามแท้ๆ ของเริ่นกงซิ่นเดินขึ้นหน้าสองสามก้าว

ถึงแม้จะไม่เคยได้อาศัยใบบุญของเริ่นกงซิ่นหลานชายคนนี้ แถมยังเคยทะเลาะกัน ครั้งนี้ที่มีเรื่องเกณฑ์ทหารก็แอบไม่พอใจ

แต่คนอาวุโสกว่าหนึ่งรุ่น ความคิดเป็นห่วงเด็กผู้ชายมันหยั่งรากลึก ต่อให้เริ่นกงซิ่นจะไม่ได้เรื่องแค่ไหนก็ยังคงอยากรู้ข่าวคราวอยู่ดี อีกทั้งเริ่นจื่อจิ่วกับเริ่นจื่อฮ่าวก็เป็นลูกหลานของตระกูลเริ่น

อาสามจึงรีบตะโกนไป “กงซิ่นหรือเปล่า เป็นไงบ้าง จื่อจิ่วกับจื่อฮ่าวน่ะ”

เริ่นกงซิ่นที่อยู่หลังม่านได้ยินอาสามตะโกนเรียก คิดในใจ ทำไมพอเข้าหมู่บ้านก็เจออาสาม ทำไมบังเอิญขนาดนี้ หรือจะมาคร่ำครวญขอให้ช่วยเรื่องส่งไปอยู่หน่วยดีๆ อีกแล้ว

แต่ถ้าไม่ตอบก็จะดูไม่ดี เรียกชื่อเขาเสียขนาดนี้แล้ว

“อ๋อ อาสาม พอไหว ส่งไปกันหมดแล้ว” เริ่นกงซิ่นตอบพลางเปิดม่าน

พอเปิดม่านดวงตาของเริ่นกงซิ่นก็เบิกโพลง ไม่ใช่แค่อาสาม ทำไมมาอยู่ที่หน้าหมู่บ้านกันหมด เกิดเรื่องอะไรขึ้น “อาสาม พวกท่านทำอะไรกันอยู่”

“อ๋อ กงซิ่น ข้ายังอยากบอกเจ้าอยู่ว่าอย่าเพิ่งส่งจื่อจิ่วกับจื่อฮ่าวไป…อาจจะ…”

เสียงตะโกนของอาสามไกลออกไปเรื่อยๆ จมหายไปกับเสียงควบเกวียนที่รีบเร่ง

คนคุมเกวียนหวดแส้ไม่หยุด วันนี้ต้องทำให้นายท่านเห็นฝีมือของเขาให้ได้ อีกประเดี๋ยวนายท่านจะต้องชมเขา

คอยดูนะว่าเขาจะไปได้เร็วไหม

นี่ก็เล่นเอาเริ่นกงซิ่นโคลงเคลง จับตัวเกวียนไม่อยู่ นั่งล้มไปทางซ้ายทีขวาที

“นายท่าน เป็นไงบ้างขอรับ ความเร็วพอไหวไหม”

เริ่นกงซิ่นเอามือจับศีรษะ “ไอ๊หยา เกือบอ้วกออกมาแล้ว”

“ท่านพี่ ท่านพี่ ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะ” ภรรยาท้องโตรีบออกมาหา

เริ่นกงซิ่นโมโหจนดุใส่ “เพิ่งจะไม่กลับมานานเท่าไร ทำไมก็รีบร้อนจะเจอข้าขนาดนี้แล้ว ระวังหน่อย บอกเป็นร้อยรอบแล้วก็ไม่ฟังว่าในท้องมีเด็กอยู่”

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ในที่สุดก็กลับมาบ้านแล้ว แล้วเขาล่ะ พ่อตี้กังล่ะ ไปหรือยัง”

เริ่นกงซิ่นเอามือไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้น พูดอย่างสุขุม

“ไปแล้ว ทำใจเสียเถอะ เมื่อวานข้าเห็นกับตาว่าพวกเขาสองคนไปแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะเพิ่งกลับมาเหรอ

เลิกพูดเถอะ เกือบไม่ทัน พวกเขาสองคนเกือบไม่ได้ไปแล้ว โชคดีที่พี่ใหญ่ของเจ้าบอกให้ทางหน่วยรอก่อน”

“ไม่ใช่ ท่านพ่อ อย่าให้พวกเขาสองคนไปนะ!”

“หืม ทำไมล่ะ”

สักพักก็มีเสียงตะโกนด้วยความโมโหในลานบ้านของบ้านเริ่นกงซิ่น

“เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เชื่อ!”

และก็มีเสียงร้องไห้ของสะใภ้รองกับหลานชายของเขา “ท่านพ่อ เกิดเป็นอย่างนั้นจริงๆ ล่ะ อยู่บ้านดีๆ ไม่เอา ทำไมต้องทิ้งพวกเราแม่ลูกไว้ด้วย ต่อให้ข้างนอกจะดีแค่ไหน ยังจะสู้อยู่บ้านได้อีกเหรอ นั่นคือไปเกณฑ์ทหาร อะไรที่เกี่ยวกับทหารมันเป็นเรื่องถึงชีวิต”

ในเวลาเดียวกัน

ซ่งฝูเซิงกับหัวหน้าตระกูลเริ่นก็นั่งเกวียนใกล้ถึงหมู่บ้านแล้ว

หลี่เจิ้งของหมู่บ้านอู่ฝูเลี้ยวไปตรงทางแยกด้านหน้าก่อนแล้ว

วันนี้นายอำเภอเรียกหลี่เจิ้งของหมู่บ้านอู่ฝูไปเพื่อให้จัดแบ่งที่ดิน

พื้นที่รกร้างริมเขาที่เดิมเป็นของหมู่บ้านอู่ฝู ต่อไปทั้งหมดจะถูกจัดสรรเข้าหมู่บ้านเหรินจยา

คำสั่งเบื้องบน ตัดพื้นที่ร้างหนึ่งร้อยยี่สิบสี่หมู่ของพวกซ่งฝูเซิงสิบห้าครอบครัวออก พื้นที่ร้างริมเขาทั้งหมดยกให้พวกซ่งฝูเซิงเอาไปเพาะปลูก

รวมทั้งหมดห้าร้อยเจ็ดหมู่

ประทับตราลงบนโฉนด ‘ใช้ในการทหาร’

นอกจากนี้พื้นที่ราบในภูเขาก็มีแค่พวกซ่งฝูเซิงที่มีอำนาจใช้สอย ห้ามคนอื่นเข้าไปใช้ไม่ว่าจะด้วยข้ออ้างอะไรทั้งสิ้น

ซ่งฝูเซิงรู้สึกอบอุ่นใจเป็นพิเศษต่อการจัดการเรื่องนี้ของใต้เท้าเหมา

ใต้เท้าเหมาให้พื้นที่เพาะปลูกตามจำนวนพริกที่พวกเขาต้องส่งมอบ แต่กลับไม่ได้ให้ที่ดินมาพอดี มีเหลือให้พวกเขาด้วย

นี่คือที่ดิน

ส่วนบ้าน

ใต้เท้านายอำเภอคุยกับซ่งฝูเซิงและหัวหน้าตระกูลเริ่นเป็นการส่วนตัว

ไม่คุยไม่ได้หรอก คำสั่งระดับหนึ่งของเบื้องบน มีผู้บัญชาการคนไหนบ้างที่จะมานั่งบอกรายละเอียดทุกอย่างว่าให้ทำอย่างไร ประโยคเดียวสั่งให้จัดการทุกอย่าง และต้องให้ความร่วมมือแบบที่ยิ่งเร็วยิ่งดี

เช่นนั้นก็ต้องคิดหาทางเอาเอง ไม่อย่างนั้นจะมีนายอำเภออย่างเขาเอาไว้ทำไม

ได้ยินว่าด้านหลังหอบรรพชนของหมู่บ้านเหรินจยามีบ้านอยู่หลายหลัง นายอำเภอบอกว่าให้รีบเอาชื่อพวกซ่งฝูเซิงเข้าบ้านพวกนั้นทันที อย่าให้ส่งผลกระทบต่อการเพาะปลูกของพวกเขา

ตอนนั้นในสายตาของซ่งฝูเซิง ห้องทำงานของนายอำเภอก็เหมือนกับห้องทำงานของใต้เท้าเหมา

สองฝั่งมีโต๊ะชั่วคราว ผู้ช่วยนายอำเภอจดบันทึกอยู่ตลอด

เจ้าหน้าที่ที่จัดการเรื่องทะเบียนราษฎร์ โฉนดที่ดิน รอฟังคำสั่งอยู่ที่เดิม

พอทางด้านนี้ตัดสินใจเสร็จ ทางด้านนั้นก็รีบให้ประทับรอยนิ้วมือทันที

ซ่งฝูเซิงรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองประทับนิ้วไปหลายรอบมาก

ที่ดิน บ้าน เสร็จเรียบร้อย

ใต้เท้านายอำเภอยังได้ออกคำสั่งที่สามกับหัวหน้าตระกูลเริ่น จะต้องเป็นหัวหน้าตระกูลเริ่นเท่านั้น “หลังกลับไปจะต้องแก้ปัญหาเรื่องคอกวัว กั้นไม่ทันก็ให้จูงเข้าไปเลี้ยงไว้ในบ้านตัวเองก่อน”

มีกี่ตัว

สามร้อยตัว อีกทั้งยังเป็นสามร้อยตัวแบบชั่วคราว

พรุ่งนี้มือปราบของพระคลังในสังกัดกรมคลังจะเอาวัวนมมาส่งที่หมู่บ้านเหรินจยาด้วยตัวเอง

เบื้องบนบอกแค่ว่า คนที่มีอำนาจรับผิดชอบวัวนมสามร้อยตัวคือซ่งฝูเซิง

ดังนั้นในส่วนรายละเอียดเจ้าจะเลี้ยงอย่างไร ทำงานกันอย่างไร ตัดสินใจเสร็จแล้วก็มาบอกเขา

สุดท้ายนายอำเภอได้พูดว่า

“ซ่งฝูเซิง เหรินโหยวจิน ฟังคำสั่ง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ชาวบ้านของหมู่บ้านเหรินจยาที่เดิมควรต้องไปเกณฑ์ทหาร ให้ใช้แรงงานอยู่ที่หมู่บ้านแทน ห้ามใช้เงิน เสบียง หรืออื่นๆ มาทดแทน ส่วนในเรื่องรายละเอียดให้ซ่งฝูเซิงเป็นคนจัดการและมารายงานต่อข้าเป็นประจำ…

…ซ่งฝูเซิง เหรินโหยวจิน ฟังคำสั่ง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป แม้จะเป็นช่วงไว้ทุกข์ หมู่บ้านเหรินจยาก็สามารถรื้อและสร้างบ้านได้…

…ซ่งฝูเซิง เหรินโหยวจิน ฟังคำสั่ง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านเหรินจยาจะกลายเป็นหมู่บ้านจัดส่งเสบียงให้กับกรมคลัง”

นี่ไงล่ะ วันนี้เรื่องพวกนี้ก็จัดการให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว

เพราะนายอำเภอหูยังต้องรีบทำป้ายบอกทางให้หมู่บ้านเหรินจยาอีก

อาจเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ เส้นทางนี้จะปรากฏป้ายบอกทางที่ว่าจะไปหมู่บ้านเหรินจยาอย่างไร

หัวหน้าตระกูลเริ่นหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น “ฝูเซิง เจ้าเห็นนายอำเภอหูดีใจไหม นี่เป็นเรื่องที่มีเกียรติมากเลยนะ พื้นที่ที่เขาดูแลยังไม่มีเรื่องแบบนี้ อย่าว่าแต่เมืองถงเหยาเลย ได้ยินว่าทั้งราชสำนักมีหมู่บ้านที่จัดส่งเสบียงให้กองทัพแค่ไม่กี่แห่ง แต่เจ้าทำได้แล้ว สำเร็จแล้ว!”

นั่นสินะ ทำได้แล้ว นี่ก็ถือเป็นผลงานของนายอำเภอหูด้วยเหมือนกัน

“เป็นอย่างไรบ้าง” พวกชาวบ้านรีบลุกเข้ามาหา

“สำเร็จแล้ว พวกเราทำได้แล้ว ฝูเซิงเป็นดาวนำโชคของพวกเรา พวกเด็กๆ ไม่ต้องจากบ้านไปแล้ว ใช้แรงงานแทนการเกณฑ์ทหาร!” หัวหน้าตระกูลเริ่นชูหมัดพร้อมตะโกน “อีกทั้ง หมู่บ้านของพวกเราจะกลายเป็นหมู่บ้านจัดส่งเสบียงให้ทางทหารด้วย”

“ฝูเซิง ฝูเซิง!” ไม่รู้ว่าใครตะโกนนำขึ้นมาก่อน

“ขอบคุณน้องฝูเซิง” ซ่งฝูกุ้ยอาศัยช่วงชุลมุนตะโกนขึ้นมา

นึกไม่ถึงว่าพวกชาวบ้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านจะยิ้มพร้อมตะโกนตาม ยิ้มทั้งน้ำตา “ขอบคุณน้องฝูเซิง ขอบคุณน้องฝูเซิง!”

“หา ข้าอยากตาย ทำไมข้าถึงได้เจอเรื่องแบบนี้” ทันใดนั้นได้มีเสียงหลงขึ้นมา

เริ่นกงซิ่นเดินโซซัดโซเซเบียดเข้ามาในกลุ่มคน เอามือดึงแขนซ่งฝูเซิง ตาแดงก่ำ สีหน้าร้อนใจ “น้องฝูเซิง รอก่อน ข้าจะไปเอาลูกชายกลับมา”