ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 441 ฝาแฝด
ตอนที่ 441 ฝาแฝด
ความจริงแล้วจางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเงิน 5 ตำลึงออกจะมากไปสักหน่อย นางรู้สึกว่าหากยืนกรานกับแม่เฒ่าจางอีกสักนิด นางควรจะซื้อเด็กคนนี้ได้ในราคา 2 ตำลึงเท่านั้น
แต่เป็นเพราะความห่วงใย
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเงิน 5 ตำลึงเป็นสิ่งที่นางยอมรับได้ และนางไม่ต้องการที่จะโต้เถียงกับแม่เฒ่าจาง เรื่องเงินเป็นสิ่งเล็กน้อย ชีวิตเด็กคือสิ่งสำคัญกว่า
หากเด็กเกิดบาดเจ็บหรือเกิดสิ่งใดขึ้นในระหว่างนี้ เกรงว่าอาจจะไม่สามารถใช้เงินเพื่อซื้อมันคืนมาได้
เด็กแรกเกิดนั้นร่างกายเหี่ยวย่นเหมือนกับลูกลิง
ไม่ต้องมองก็ทราบได้ว่าเป็นผู้หญิง จางซิ่วเอ๋อมองแม่เฒ่าจาง “แล้วเหตุใดท่านยังอยู่? แม่ของข้า ข้าจะดูแลเอง! ส่วนเรื่องเงินข้าให้สัญญาแก่ท่านแล้ว ข้าย่อมไม่คืนคำ! ไปเรียกผู้ใหญ่บ้านซ่งมาเสีย!”
แม่เฒ่าจางพ่นลมหายใจเย็นชา แต่ให้อีกฝ่ายขอให้นางดูแลแม่โจว นางก็ไม่คิดจะทำ!
ในห้องนี้มีกลิ่นไม่ค่อยดีนัก หากต้องอยู่ต่ออีกหน่อยนางก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว!
เมื่อแม่เฒ่าจางเดินออกไปแล้ว แม่เถาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปิดกั้นผู้คน จางชุนเถาและจางซานหยาจึงเดินเข้ามา
จางซิ่วเอ๋อมองไปที่หน้าต่างอีกด้านหนึ่งแล้วพูดว่า “ชุนเถา เปิดหน้าต่างบานนั้นที”
มันเป็นหน้าต่างไม้ที่ไม่หนักมาก จางชุนเถาน่าจะพอจัดการกับมันได้
แม่โจวไม่ควรรับลมหนาวในยามนี้
หากลมพัดพาโรคเข้าหาเด็กตอนคลอดก็ถือเป็นเรื่องวิเศษแล้ว
จางซิ่วเอ๋อไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แต่จางซานหยารีบค้นในตู้เป็นเวลานานก่อนจะหยิบผ้าสีพื้นผืนหนึ่งออกมา
“พี่หญิง เอาผ้านี้ห่อน้องสาวของข้า” จางซานหยายื่นผ้าฝ้ายให้
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า จางซานหยารู้สึกว่านางรักเด็กน้อยผู้นี้ตั้งแต่แรกเห็น แล้วหญิงชราผู้นั้นล่ะ? การมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าเช่นนี้ มันช่างเสียชาติเกิดจริง ๆ ที่นางสามารถทำแต่สิ่งเลวร้ายตลอดอายุขัย!
จางซิ่วเอ๋ออุ้มเด็กไปหาแม่โจว
ตอนนี้แม่โจวไม่ได้เป็นลม แต่นางกำลังนอนลืมตาอยู่บนเตียงราวกับว่าวิญญาณของนางหายไปหมดสิ้นแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าที่แม่โจวเป็นเช่นนี้เพราะทารกน้อยเป็นผู้หญิง
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาปลอบแม่โจวพร้อมกล่าวว่า “ท่านแม่ ต่อให้เด็กคนนี้เป็นผู้หญิง ก็ไม่ต้องคิดกังวลนัก พวกเราทำได้ดียิ่งกว่าเด็กผู้ชาย และในอนาคตเราจะดูแลท่านยามชรา! ท่านไม่ต้องกลัวสิ่งใด!”
แม่โจวหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบ ๆ
นางตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอ แต่สุดท้ายทารกผู้นี้ยังเป็นผู้หญิง นับว่าความพยายามทั้งหมดของนางกลายเป็นสูญเปล่า
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเล็กน้อย แม้นางจะไม่เห็นด้วยกับความเชื่อชายเป็นใหญ่ของแม่โจว แต่เมื่อเทียบกับแม่เฒ่าจางแล้ว แม่โจวย่อมดีกว่ามาก
ต่อให้แม่โจวต้องการลูกผู้ชาย แต่นางก็ไม่เคยปฏิบัติต่อเด็กสาวทั้งสามที่เกิดมาอย่างรุนแรงเลย
เมื่อเห็นแม่โจวเป็นเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
จางซิ่วเอ๋อมองท้องของแม่โจว จากนั้นจึงจำได้ถึงสิ่งท่านหมอเมิ่งกล่าวว่าแม่โจวอาจตั้งครรภ์ลูกแฝด
ไม่ใช่ว่านางจะคลอดออกมาอีกอย่างนั้นหรือ?
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวอย่างไม่มั่นใจ “ท่านแม่ ท้องของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลังจากนั้นไม่นานนัก แม่โจวกล่าวเพียงหนึ่งคำ “เจ็บ”
จางซิ่วเอ๋อยกผ้าห่มขึ้นและมองดูอย่างกระสับกระส่าย ดูเหมือนว่านางจะเห็นหัวเด็กโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวพร้อมกล่าวอย่างตื่นเต้น “ท่านแม่! อย่าเพิ่งท้อถอย ยังมีเด็กอีกคนอยู่ในท้องของท่าน! อาจจะเป็นผู้ชาย!”
เมื่อคิดดูแล้ว หลังจากให้กำเนิดบุตรสาวออกมา แม่โจวรู้สึกท้อแท้และรู้สึกไม่อยากมีชีวิตต่อไป เด็กชายที่มาเกิดพร้อมกันจึงไม่สามารถคลอดออกมาได้อย่างราบรื่น
ไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับการปล่อยให้เด็กคนนั้นอยู่ในท้องนานเกินไป
ดวงตาของแม่โจวทอประกาย “เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ท่านแม่ ท่านกำลังตั้งท้องลูกแฝดเหมือนกับหลายฝู หลายเป่า! มีอีกหนึ่งคนอยู่ในท้องของท่าน!” จางซิ่วเอ๋อตะโกน
แววตาของแม่โจวเริ่มมีความหวังอีกครั้ง ก่อนหน้านี้นางเกือบจะหมดซึ่งแรงกายและแรงใจไปแล้ว…
ในที่สุด…
เด็กก็หลุดออกมาอยู่บนพื้น
เขานอนอยู่บนพื้นเป็นเวลาครู่หนึ่งก่อนจะกรีดร้องออกมาเบา ๆ แต่นี่คือสัญญาณชัดเจนว่าเด็กเกิดมาอย่างปลอดภัย
จางซิ่วเอ๋อมองเด็กที่เพิ่งคลอด
นางเป็นคนทำคลอดเด็กคนนี้
แม่โจวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเหลือบมอง
ใบหน้าของนางเผยออกถึงความยินดียิ่ง “เด็กผู้ชาย! เด็กผู้ชาย! ข้าให้กำเนิดลูกชาย! ลูกชาย!”
แม่โจวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ทั้งหมดเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ท่านแม่ อย่าเพิ่งมีความสุขมากนัก เราควรจะทำอย่างไรกับเด็กคนนี้?” จางซิ่วเอ๋อถาม
แม่โจวหยิบกรรไกรขึ้นมาเตรียมตัดสายสะดือที่ตัวเด็ก
จางซิ่วเอ๋อตกใจพร้อมกับหยุดยั้งแม่โจวทันที “ท่านแม่ เดี๋ยว”
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความไม่เข้าใจว่าเหตุใดจางซิ่วเอ๋อจึงหยุดนางไว้ แต่คิดว่าหากไม่มีจางซิ่วเอ๋อในวันนี้ เด็กคงไม่อาจคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย แม่โจวจึงไม่กล่าวอะไรเพียงรอให้จางซิ่วเอ๋ออธิบาย
จางซิ่วเอ๋อมองไปที่กรรไกรพร้อมกล่าวว่า “ซานหยา ไปเอาตะเกียงน้ำมันมาจุดไฟ เราต้องใช้ไฟลนกรรไกรนี้”
นี่เป็นวิธีฆ่าเชื้อเดียวที่จางซิ่วเอ๋อจะคิดได้
มันสายเกินไปแล้วที่จะต้มน้ำร้อนในเวลานี้
ที่บ้านไม่มีเหล้า แม้ว่าแม่เฒ่าจางจะมีเหล้า แต่มันย่อมไม่ถูกนำออกมาใช้เพราะพวกเขาแน่นอน
จางซานหยาไม่เข้าใจว่าทำไมนางจึงต้องทำเช่นนี้ แต่นางก็ยังทำตามที่จางซิ่วเอ๋อกล่าว
“ชุนเถา เจ้าไปหาแม่เฒ่าหลิวแล้วบอกว่าแม่ของข้าคลอดบุตรแล้ว ขอให้นางมาช่วยดูแล และมอบเงินให้นาง” จางซิ่วเอ๋อหันไปกล่าวกับจางชุนเถา
จางชุนเถาออกไปอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ แม่โจวเหนื่อยล้ามากจนผล็อยหลับไป
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่มีประสบการณ์ดูแลทารกแรกเกิดและสตรีที่เพิ่งคลอดลูก
หญิงชราผู้นั้นและแม่เถาต่างมีประสบการณ์ แต่พวกเขาย่อมไม่มีเจตนาดีแน่นอน
จางซิ่วจึงคิดว่าควรขอให้ใครสักคนมาช่วยตน
แม่เฒ่าหวังเป็นแม่สามีของจวี๋ฮวา และเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ว่า… หากนางต้องการจ่าย แล้วแม่สามีของจวี๋ฮวาไม่ต้องการ มันก็ดูน่าอับอาย
สำหรับแม่เฒ่าซ่ง จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าไม่อาจเชื้อเชิญอีกฝ่ายมาได้โดยง่าย แล้วนางก็ยังเป็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านอีกด้วย
หลังจากคิดเช่นนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่าแม่เฒ่าหลิวก็ไม่เลวร้ายนัก
แม้ว่าปากของแม่เฒ่าหลิวจะย่ำแย่ แต่ตราบใดที่นางได้รับผลประโยชน์ นางก็ย่อมทุ่มเทให้กับสิ่งนั้นแน่นอน
นอกจากนี้ หากหญิงชราผู้นั้นเข้ามาวุ่นวาย แม่เฒ่าหลิวสามารถหยุดยั้งอีกฝ่ายได้
ไม่นานนัก จางชุนเถากลับมาพร้อมกับแม่เฒ่าหลิว
แม่เฒ่าหลิวยืนอยู่ที่ประตูและปล่อยให้อุณหภูมิของร่างกายอุ่นขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาด้านใน
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่บอกกล่าว แม่เฒ่าหลิวก็ทราบว่าควรทำเช่นไร
“ชุนเถา ไปต้มน้ำ” แม่เฒ่าหลิวสั่ง
ชุนเถารีบเดินออกไปทันที
หลังจากน้ำเดือด แม่เฒ่าหลิวตรวจสอบอุณหภูมิของน้ำอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงเริ่มชำระล้างเด็กทั้งสองคนกับแม่โจว
ขณะขัดถู นางมองดูเด็กทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม “แม่ของเจ้าได้รับพรยิ่งใหญ่แล้ว ฝาแฝดเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถตั้งครรภ์ได้ ดังนั้นแม่โจวจึงโชคดีนัก”
แม่เฒ่าหลิวยังกล่าวถึงหยางชุ่ยฮวาที่ให้กำเนิดลูกแฝดด้วยเช่นกัน
……………………………………………………………………………………………………………………..
สารจากผู้แปล
ได้แฝดมังกรหงส์เสียด้วย รอบนี้แม่โจวโชคดีแล้ว
อ่านแล้วต้องปล่อยวางนิดนึงนะคะ สภาพสังคมตอนนั้นชายเป็นใหญ่เข้มข้นมากจริง ๆ
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
