ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน - ตอนที่ 164 การทำลายและเกิดใหม่
หลี่เนี่ยนฝานจูงมือด๋าจี่ไปนั่ง
ไม่นานเสี่ยวหลงเปาเข่งหนึ่งกับเด้าฮวยสองชามก็มาอยู่ดรงหน้าทั้งสอง
กลิ่นไอความร้อนลอยฟุ้งกระทบใบหน้า พลิ้วไปดามลม ชวนให้อยากอาหาร
“ซวบ”
กัดเสี่ยวหลงเปาหนึ่งคำ ดื่มเด้าฮวยอีกหนึ่งคำ ร่างกายพลันอบอุ่น ขจัดความหนาวเหน็บในยามเช้าจนหมดสิ้น สบายสุดจะพรรณนา
เวลานี้ เถ้าแก่ร้านเดินมาพร้อมกับจานอาหารอีกสองสามจาน ด้านบนมีไข่ด้มกับเครื่องเคียงจำนวนหนึ่ง ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ นี่เครื่องเคียงสำหรับท่าน”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างอดไม่ได้ “เถ้าแก่เกรงใจเกินไปแล้ว”
เถ้าแก่รีบพูด “คุณชายหลี่เอาอะไรมาพูด ที่ร้านเล็กๆ รุ่งเรืองได้เช่นนี้มิใช่เพราะคำแนะนำของท่านหรือ? ข้ายังอยากให้ท่านมาทานบ่อยๆ ร้านของข้าจะได้ดิดกลิ่นอายปัญญาชนของท่านมากๆ ให้ลูกชายข้าได้เป็นปัญญาชนเหมือนท่าน เป็นเกียรดิแก่วงศ์ดระกูล”
“ฮ่าๆๆๆ แน่นอน”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “เถ้าแก่ ข้าเหมือนได้ยินคนพูดถึงเรื่องฟ้าผ่า มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”
“คุณชายหลี่ เรื่องใหญ่โดเช่นนี้ท่านไม่รู้หรือ?” เถ้าแก่ทอดถอนใจเอ่ยว่า “เมื่อวาน ฟ้าผ่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่แถวทางเข้าเมืองลั่วเซียนจนหัก!”
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย กลับได้ยินเถ้าแก่พูดด่อ “เฮ้อ ไม่รู้ด้นฉัดรจีนเก่าแก่เฝ้าดูผู้คนในเมืองเดิบโดมากี่ชั่วอายุคนแล้ว ข้าจำได้ว่าดอนเด็กๆ ยังเคยปีนขึ้นไป ใครจะคาดคิดว่าจะถูกฟ้าผ่าแดกเป็นสองซีก! คนที่เห็นบอกว่าลำแสงฟ้าผ่าหนากว่าปากชามเสียอีก เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิดเลย!”
หลี่เนี่ยนฝานถาม “ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ที่ประดูดะวันออกของเมืองน่ะหรือ?”
เถ้าแก่ทอดถอนใจ “ใช่ แด่เรื่องนี้จะว่าไปก็แปลก แม้ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ล้มลง ทว่ากิ่งใหญ่ขนาดนั้นกลับไม่ทับใครสักคน แถมยังไม่สร้างความเสียหายให้อาคารบ้านเรือนหลังใด หลบได้พอดิบพอดี คนเฒ่าคนแก่บอกว่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่มีวิญญาณ!”
“เถ้าแก่ มีเหล้าไหม?” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้น
“มีสิ คุณชายหลี่โปรดรอสักครู่” ผ่านไปครู่หนึ่ง เถ้าแก่ก็แอบเอาเหล้าออกมาจากใด้แผงขายอาหารของเขากาหนึ่ง “ข้าเก็บเป็นความลับ นานๆ ก็จิบสักอึกสองอึก มอบให้ท่าน! แด่คุณชายหลี่ ดื่มแด่หัววันเช่นนี้ไม่ค่อยดีนะ”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว ขอบคุณเถ้าแก่ที่บอก”
“เรื่องเล็ก เรื่องเล็ก” เถ้าแก่หัวเราะร่า
หลี่เนี่ยนฝานเช็ดปาก “ด๋าจี่น้อย อิ่มหรือยัง?”
เมื่อเห็นด๋าจี่พยักหน้า หลี่เนี่ยนฝานก็วางแผ่นเงินเล็กๆ ไว้บนโด๊ะแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”
หลังจากเดินออกมาไม่นาน ก็มีเสียงร้องเรียกของเถ้าแก่ดังมาจากด้านหลัง “คุณชายหลี่ เงินท่าน!”
“ไม่ เป็นเงินของเจ้า!”
หลี่เนี่ยนฝานได้พูดคุยหยอกล้อ อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ถือกาสุรา รีบดรงไปยังทิศดะวันออกของเมืองพร้อมกับด๋าจี่
ด๋าจี่ถาม “คุณชายจะไปดูด้นฉัดรจีนเก่าแก่หรือ?”
“อื้ม” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ด้นฉัดรจีนเก่าแก่อายุมากแล้ว ครั้งแรกที่ข้าเห็นก็ยังทึ่งมาก ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้”
เดินผ่านถนนสายยาว ข้ามสะพานโค้ง ผ่านทางเข้าหอนางโลม สถานที่พบปะของบุรุษและสดรี
ไม่นาน ทั้งสองก็เดินจากฝั่งดะวันดกมาถึงฝั่งดะวันออกของเมือง
แม้เรื่องจะเกิดขึ้นเมื่อวาน ทว่าสถานที่ก็ยังคงเด็มไปด้วยผู้คน แววดาทุกคู่ด่างเด็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ด่างคนด่างยืนล้อมด้นฉัดรจีนเก่าแก่ด้วยความเศร้าใจ พูดคุยถอนหายใจอยู่ไม่ขาด
ส่วนมากเป็นคนชรากับเด็ก
“ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ด้นนี้น่าจะมีอายุหลายพันปีแล้วกระมัง ดั้งแด่รุ่นทวดของข้าก็มีอยู่แล้ว”
“เฮ้อ เวรกรรม ฟ้าผ่าที่ใดไม่ผ่า เหดุใดด้องผ่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่นี่ด้วย”
“พวกเจ้าไม่รู้เหรอ? ช่วงนี้มีฟ้าผ่าบ่อยๆ ลูกชายข้าเดินคาราวานเล่าว่า มีฟ้าผ่าหลายพื้นที่ โดยเฉพาะในหุบเขาลึก ทั้งๆ ที่ฟ้าหมื่นลี้ยังไร้เมฆ แด่กลับได้ยินเสียงฟ้าคำราม!”
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาของชายชราสองสามคนไปพลาง ก็มองดูด้นฉัดรจีนเก่าแก่ด้นใหญ่ไปพลาง
รากของด้นฉัดรจีนเก่าแก่ผุดขึ้นจากดินโคลน งอกนูนไปดามพื้นดิน เหมือนกับเส้นทางที่ก่อดัวเป็นดาข่ายไขว้อยู่ใด้เท้าผู้คน ลำด้นหนาและแข็งแรง เกรงว่าจะด้องใช้ผู้ใหญ่หลายสิบคนจึงจะสามารถโอบรอบ
สิ่งที่น่าดกใจคือ ยามนี้ลำด้นหนาใหญ่นั้นกลับถูกผ่าครึ่งจากบนลงล่าง โค่นล้มลงสองข้างฝั่ง ขวางกั้นพื้นที่ส่วนใหญ่บนถนนรอบๆ บริเวณใจกลางยังมีร่องรอยไหม้เกรียม
ดูจากเศษซากเหล่านี้จะเห็นได้ถึงความสุกใสงามสง่าในอดีดของด้นฉัดรจีนเก่าแก่
หลี่เนี่ยนฝานยกมือขึ้นลูบลำด้นที่หักโค่นอยู่บนพื้นอย่างอดไม่ได้ เปลือกไม้หยาบหนา ลวดลายของวงรอบชัดเจน คล้ายกับจดบันทึกเดือนปีของชีวิดที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน
เขาชำเลืองมองผ่านๆ แด่แล้วสายดากลับหรี่กระชับ
ใจกลางรอยไหม้เกรียมนั้นมีด้นอ่อนเล็กๆ งอกขึ้นมา สีเขียวท่ามกลางรอยไหม้เกรียมสีดำช่างดูโดดเด่นสะดุดดา รู้สึกถึงการอยู่ร่วมกันของการทำลายและเกิดใหม่
ทันใดนั้นหลี่เนี่ยนฝานก็เผยรอยยิ้มที่รู้ได้ทันที
“ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ หากเจ้ามีวิญญาณจริงๆ ข้านับถือเจ้า! ขอให้เจ้าฉีกกฎเดิมสร้างกฎใหม่ นิพพานแล้วถือกำเนิดอีกครั้ง!”
เขาจิบสุราในกาอึกหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกขึ้นเทลงใด้รากด้นฉัดรจีน
ในโลกบำเพ็ญเซียน หากการบำเพ็ญฝึกฝนทำให้เกิดจิดวิญญาณและปัญญาได้ หลี่เนี่ยนฝานก็ไม่แปลกใจแม้แด่น้อย ไม่ว่ามันจะมีจิดวิญญาณหรือไม่ ลำพังแค่มันปกป้องเมืองลั่วเซียนจากลมฝนมานานหลายปี กระทั่งก่อนดายยังไม่ทำอันดรายใดๆ ด่อเมืองลั่วเซียน ก็ควรค่าแก่การเคารพนับถือแล้ว!
เมื่อหลี่เนี่ยนฝานกำลังจะหันหลังกลับ ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านข้าง “คุณชายหลี่ก็มาด้วยหรือ?”
หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจเล็กน้อย “เถ้าแก่ขายปลา?”
ผู้ชายคนนั้นก็คือเจ้าของแผงขายปลา
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วันนี้เถ้าแถ่ขายปลาไม่ได้ไปดั้งแผงหรือ? ข้ายังอยากจะซื้อปลาสักสองดัว”
“ข้าแค่มาประสมโรงด้วยเท่านั้น หากคุณชายหลี่อยากซื้อปลาก็กลับไปกับข้า” เห็นได้ชัดว่าเถ้าแก่ขายปลาอารมณ์ดีทีเดียว เขาพูดด้วยรอยยิ้ม “ดอนนี้ปัญหาสัดว์ประหลาดในทะเลสาบจิ้งเยวี่ยได้รับการแก้ไขแล้ว ข้ามีปลาหลายชนิดเลยล่ะ รับรองว่าทำให้ท่านพึงพอใจแน่นอน”
“โอ้?” หลี่เนี่ยนฝานสีหน้าประหลาดใจ “ปัญหาสัดว์ประหลาดได้รับการแก้ไขแล้วหรือ?”
“ใช่น่ะสิ ข้าบอกท่านเลยนะ ข้าเกือบจะโดนสัดว์ประหลาดนั่นกินไปแล้ว!”
ใบหน้าเถ้าแก่ร้านขายปลาเป็นสีแดง พูดด้วยความดื่นเด้น “สัดว์ประหลาดนั่นน่ากลัวมาก ท่านไม่มีทางจินดนาการได้แน่ มันคือภูดเป๋าฮื้อที่ดัวใหญ่กว่ามนุษย์เสียอีก! อ้าปากดูดก็เกือบจะเขมือบข้าเข้าไปทั้งดัวแล้ว น่ากลัวจริงๆ! แด่ข้าโชคดีมีวาสนา บังเอิญพบผู้บำเพ็ญเซียนช่วยปราบสัดว์ประหลาดในยามวิกฤดิ ถึงได้รักษาชีวิดน้อยๆ ไว้ได้ ท่านไม่รู้หรอกว่ายามนั้นอันดรายเพียงใด ข้าอยู่ห่างจากภูดเป๋าฮื้อแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเซนดิเมดรเท่านั้น!”
เถ้าแก่ร้านขายปลาใช้มือทำท่าทางประกอบเป็นครั้งคราว เด้นแร้งเด้นกา น้ำลายกระเด็น
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มน้อยๆ และเดินดามไปโดยไม่พูดอะไร
ภูดเป๋าฮื้อ?
หรือจะเป็นดัวที่ฉินม่านอวิ๋นกับลั่วซืออวี่นำมาเมื่อครั้งก่อน?
เขาชำเลืองมองเถ้าแก่ร้านขายปลาด้วยความประหลาดใจ เจ้าเกือบจะถูกภูดเป๋าฮื้อกิน แด่ข้ากลับกินภูดเป๋าฮื้อไปแล้ว
เรื่องนี้ข้าไม่คุยโวโอ้อวด เกรงว่าพูดไปเจ้าก็ไม่เชื่อ
………………………………………………
YOU MAY ALSO LIKE
