ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2334 ตัวตนที่น่าตกใจ
ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยไม่เคยเปิดเผยหน้าตาตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นมาก่อน แต่จื่อโยวนั้นไม่เหมือนกัน เพราะเขาแสดงตัวออกมาราวกับว่าเป็นดาราใหญ่ในแดนนรกอย่างไรอย่างนั้น
แม้ว่าจะเป็นเพียงคนธรรมดาที่อยู่เมืองเทพสังหารเหล่านี้ แต่พวกเขาก็สามารถจำจื่อโยวได้เช่นกัน
ใต้เท้าจื่อโยว มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?
ด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้พวกเขากลิ้งออกไปทันที พรวด พรวด พรวด! ทันใดนั้นพวกเขาก็กระอักเลือดออกมา พร้อมกับสีหน้าที่ซีดเผือด
พวกเขา…นี่พวกเขาไปทำให้ใต้เท้าจื่อโยวขุ่นเคืองได้อย่างไรกัน?
มุมปากของจื่อโยวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นก็มองมาทางคนที่มีรูปลักษณ์ที่ดูธรรมดาทั้งสองคนพลางกล่าวว่า “ข้าจะบอกให้นะเยี่ย นี่เจ้าจะใช้งานข้าเยี่ยงทาสเลยอย่างนั้นหร รือ! ทั้งยังพาคนงามออกมาเล่นกับเจ้าพวกปลาซิวปลาสร้อยเหล่านี้อีกด้วย หากเจ้าไม่รีบกลับไปช่วยข้าแล้วละก็ ข้าคงจะรู้สึกเจ็บปวดมากเกินไป! จนอยากที่จะยอมแพ้แล้วล่ะ”
คนกลุ่มหนึ่งอ้าปากค้างพลางจ้องมองพวกเขาทั้งสามคนนี้ด้วยความตื่นตะลึง เยี่ย…
คนที่สามารถทำให้ใต้เท้าจื่อโยวเรียกอย่างสนิทสนมเช่นนี้ได้ เกรงว่าน่าจะมีเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้เท่านั้น
คนผู้นั้นก็คือราชาแห่งคุกโลหิตของพวกเขา หรือก็คือท่านอ๋องจิ่วเยี่ยนั่นเอง
พวกเขาสั่นเทาไปทั้งตัว จนไม่สามารถหยุดได้อย่างสมบูรณ์
พวกเขาได้รับรู้เรื่องที่น่าหวาดกลัวที่สุดเข้าให้แล้ว และผู้ชายที่ดูเงียบขรึมอยู่ตลอดเวลาจนราวกับว่าจะผสานเข้าไปในความมืดมิดคนนั้น ก็คือท่านอ๋องจิ่วเยี่ยนั่นเอง
เขา…คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะลงมือ นี่พวกเขาลงมือแย่งชิงสิ่งของกับท่านอ๋องจิ่วเยี่ยอย่างนั้นหรือ?
พอนึกถึงเรื่องนี้ ก็มีหลายคนที่ถูกทำให้หวาดกลัวจนหมดสติไปทันที
นี่คือเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดที่พวกเขาเคยทำมา และไม่มีอะไรที่มากไปกว่านี้ได้แล้ว!
ทันใดนั้นก็มีร่างเงาสีดำหลายร่างปรากฏตัวออกมาอย่างรวดเร็ว จื่อโยวโบกมือแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าจงนำเจ้าพวกเศษขยะที่กล้าล่วงเกินนายท่านกับพระชายาเหล่านี้ ไปโยนเอาไว้ในคุก ไหนสักคุกก็ได้”
“ขอรับ!”
มีหลายคนที่ถูกทำให้ตกใจจนฟื้นขึ้นมา และรีบร้อนคุกเข่ากล่าวว่า “ท่านอ๋องจิ่วเยี่ยได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! โปรดไว้ชีวิตด้วย!”
คุกทั้งเจ็ดของแดนนรก ไม่ได้มีเพียงแค่เมืองใหญ่ต่าง ๆ เท่านั้น แต่ยังมีคุกอยู่อีกนับไม่ถ้วนอีกด้วย
ภายในคุกเหล่านี้ได้ขังคนที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหนเอาไว้มากมาย แต่ทว่าพวกเขาเหล่านั้นมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน และนั่นก็คือ พวกเขาอันตรายเป็นอย่างมากนั่นเอง
คนที่ถูกขังอยู่ภายในคุกนี้ ถึงจะเข้าไปเป็นหมื่นคนก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดมาได้แม้แต่คนเดียว และถึงจะเข้าไปหลายแสนคนก็อย่าหวังว่าจะรอดพ้นออกมาได้เลย
คุกเหล่านี้ เปรียบเสมือนนรกที่อยู่ในดินแดนนรกก็มิปาน
อย่างที่รู้กันว่านี่คือท่านอ๋องจิ่วเยี่ย แม้ว่าพวกเขาจะถูกทุบตีจนตาย พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะทำเรื่องเช่นนี้ออกมาเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งอีกแล้ว ตอนนี้พวกเรารู้สึกเสียใจมากแล้ วจริง ๆ
จื่อโยวกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ร้องขอความเมตตาอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าคิดว่ายังมีสิทธิ์นั้นอยู่อีกหรือ”
ถึงเขาจะมีหน้าตาที่มีเสน่ห์อย่างชั่วร้าย แต่เขากลับเป็นคนที่เลือดเย็นไปจนถึงกระดูกดำเลยทีเดียว อย่างไรเสียตัวเขาก็ถือว่าเป็นงูตัวหนึ่งอยู่แล้ว
หลังจากที่ทำความสะอาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จื่อโยวก็กระพริบตาปริบ ๆ มองไปทางจิ่วเยี่ยพลางกล่าวว่า “เยี่ย หลังจากที่เจ้ากลับมาถึงเมืองเทพสังหารแล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่กลับไปที่ พระราชวังล่ะ! มันมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมากมายเลยนะ! ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังจะตายแล้ว แต่เจ้าก็ยังนั่งดูเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่อยากสนใจ ข้าอยากอยู่เป็นเพื่อนซี!” จิ่วเยี่ยกล่าวปฏิเสธอย่างเย็นชา
“เช่นนั้นเจ้าไม่คิดจะแย่งชิงดินแดนมาให้คนงามแล้วอย่างนั้นหรือ? เจ้าคงจะไม่ได้คิดจะใช้วาทศิลป์หลอกล่อคนงามหรอกใช่ไหม! เยี่ย เจ้าตั้งใจหลอกคนงามมาจนถึงแดนนรกเลยอย่างนั้นสินะ ข้ามองไม่ออกเลยจริง ๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเยี่ยจะเป็นคนเช่นนี้”
“เรื่องจุกจิกเหล่านั้นไม่เห็นต้องให้ข้าเป็นคนจัดการเลย เพียงแค่ฆ่าพวกอ๋องเหล่านั้นเสีย ก็เรียบร้อยแล้วมิใช่หรือ!?” แววตาของจิ่วเยี่ยฉายแววมืดมนออกมา
“คนงาม เจ้ามาดูแลเยี่ยของเจ้าหน่อยเถอะ! ข้าอยากจะพักผ่อนแล้ว!” จื่อโยวกุมหน้าอกพลางกล่าวอย่างจนปัญญา
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็กล่าวกับจิ่วเยี่ยว่า “พวกเราควรจะกลับไปได้แล้วล่ะ”
หากจิ่วเยี่ยต้องการที่จะท้าทายหกอ๋องจริง ๆ มู่เฉียนซีคงจะต้องหยุดเขาเอาไว้อย่างแน่นอน
แม้ว่าตอนนี้ทั้งหกอ๋องคงจะเปลี่ยนไปมากแล้ว แต่นางก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องที่เหมือนก่อนหน้านี้อีก
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าพวกเขามีแผนสำรอง หรือวิธีการที่ร้ายกาจอะไรหรือไม่
จิ่วเยี่ยกล่าวถามว่า “ซีไม่อยากเล่นแล้วอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้ได้รับโชคก้อนใหญ่เป็นเงินของตรอกการพนันมาแล้ว ซึ่งมันก็เพียงพอแล้วล่ะ ข้าก็ควรที่จะกลับไปเตรียมตัวเรื่องอื่นแล้วเช่นกัน”
“ตรอกการพนันเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง คนงามเจ้าจะต้องการตรอกการพนันไปทำอะไรกัน? มาบอกกับข้าสิ! ตรอกการพนันและหอนางโลมครึ่งหนึ่งในเมืองเทพสังหารเป็นของข้าเอง” จื่อโยวกล่าวพลา างหัวเราะคิกคัก
“เจ้าเปิดอย่างนั้นหรือ?” สายตาสีฟ้าที่เย็นยะเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ยกวาดมองไปที่จื่อโยว
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะว่างมากเลยสินะ!”
จื่อโยวตกใจขึ้นมาทันที คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพูดความลับออกมาเช่นนี้
พระเจ้า! เยี่ยคิดว่าเขาว่างมาก เช่นนั้นจะต้องไม่ยอมปล่อยเขาไป และจะต้องกลายเป็นทาสของเขาอีกแน่นอน ทำไมชีวิตของเขาถึงได้มืดมนขนาดนี้กันนะ!
น่ากลัว! ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
“คนงาม ช่วยข้าด้วย! ข้า…หากเจ้าช่วยข้า ข้าจะมอบมันครึ่งหนึ่งให้เจ้าเลยดีหรือไม่! เจ้าอย่าปล่อยให้เยี่ยทรมานข้าอีกต่อไปเลยนะ ข้ากลัวแล้ว!” จื่อโยวที่ตัวสั่นเทา มอง งไปทางมู่เฉียนซีอย่างขอความช่วยเหลือ
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าวว่า “ข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้จริง ๆ ใครใช้ให้เจ้าบ่นเรื่องที่เยี่ยเห็นเจ้าเป็นทาส และปล่อยให้เจ้าทุกข์ทรมานเพราะไม่มีเวลาพักผ่อน แต่อีกด้านหนึ่งกลับ บแอบไปหาเงินพิเศษกันล่ะ ฉะนั้นก็สมควรถูกทารุณต่อไปนั่นแหละ เจ้าช่วยเหลือตัวเองไปเถอะ!”
ทั้งสองคนนี้สมคบคิดกันอย่างสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้จื่อโยวร้องไห้ออกมาจนปวดตาไปหมดแล้วจริง ๆ
และสิ่งเดียวที่เขาได้รับ ก็คือการที่ในที่สุดเขาก็เชิญเยี่ยของพวกเขากลับไปได้แล้วนั่นเอง
หลังจากนั้นจื่อโยวก็ได้รับข่าวบางอย่าง ที่บอกว่ามีสัตว์ร้ายสองตัว มากวาดผลึกสีดำแห่งความมืดระดับสูงสุดไปจนหมดตรอกการพนันของเขาจนหมด
ทั้งการเดิมพันผลึก เดิมพันอสูร เดิมพันการประลองและการเดิมพันทั่วไป คิดไม่ถึงเลยว่าจะสามารถเอาชนะได้ทั้งหมด ตอนนี้ทั่วทั้งตรอกร้อยเดิมพันไม่มีคู่ต่อสู้ของพวกเขาอีกแล้ว
นี่…นี่มันฟังดูแล้ว…
จื่อโยวไปที่ตรอกร้อยเดิมพันทันที และทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์ดังขึ้นมา
“โอ้! วันนี้นายท่านมาสถานที่ของพวกเราด้วยสินะ! นี่ก็ไม่มาเป็นปีแล้ว ข้าก็คิดว่าท่านจะลืมพวกเราไปแล้วเสียอีก!”
สาวสวยที่งดงามราวกับจะสร้างหายนะได้คนหนึ่ง ทำให้หัวใจของจื่อโยวสั่นไหวเป็นอย่างยิ่ง นี่คือหญิงสาวที่ผู้อื่นไม่กล้าแตะต้อง แต่กลับถูกเขาดึงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนโดยตรง
“คนสวยเจ้าอย่าโกรธเคืองไปเลยนะ!”
คิดว่าเขาไม่อยากมาหาความสุขจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? แต่เป็นเพราะเยี่ยนั้นโหดร้ายกับเขาเกินไปต่างหากล่ะ
“ข้าเป็นลูกน้องที่ไร้ความสามารถ! ข้าพ่ายแพ้จนทำให้เสียตรอกร้อยเดิมพันไปแล้ว” พวกเขาอีกสามคนไม่กล้าที่จะอวดดีถึงขนาดนั้น จึงรีบคุกเข่าต่อหน้าจื่อโยวอย่างรวดเร็ว
จื่อโยวกล่าวว่า “แพ้ก็แพ้ไปสิ ในเมื่อตรอกการพนันนี้ถูกส่งต่อไปแล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าก็เปลี่ยนเจ้านายในการติดตามเถอะ และห้ามคิดทรยศเด็ดขาด จำเป็นที่จะต้องฟังคำสั่งข ของนางอย่างเคร่งครัด ได้ยินแล้วใช่หรือไม่?”
สีหน้าของพวกเขาดูสับสนขึ้นมาทันที นายท่าน...นายท่านไม่ได้ถูกสับเปลี่ยนไปใช่หรือไม่! นี่มันเหมือนคำพูดของเขาอย่างนั้นหรือ?
เยาเยี่ยเองก็ประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน เจ้านายของนางผู้นี้ไม่เคยสนใจผู้ใดมาโดยตลอด นอกจากท่านอ๋องจิ่วเยี่ยแล้วเขาก็ไม่เคยเห็นผู้ใดอยู่ในสายตาอีกเลย
หากรู้ว่ามีคนมาแย่งตรอกการพนันของเขาไป เขาจะต้องไม่มีวันปล่อยไปอย่างแน่นอน
แต่ทว่าตอนนี้…
เยาเยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะนายท่านชอบน้องสาวคนนั้น ดังนั้นจึงได้มอบพวกเราและตรอกการพนันนี้ให้กับสาวงามผู้นั้นอย่างนั้นสินะ”
รูปร่างหน้าตาภายนอกของคนผู้นั้นดูแล้วธรรมดามาก แต่ทว่าคนธรรมดาเช่นนั้นจะสามารถมีแววตาที่สดใสคู่นั้นได้อย่างไรกัน?
ด้วยเหตุนี้นางจึงมองออกว่า น้องสาวคนนั้นจะต้องเคยแปลงโฉมมาก่อนแน่นอน
จื่อโยวกล่าวว่า “ชอบคนงามอย่างนั้นหรือ ข้ายังไม่อยากตายหรอกนะ ฉะนั้นพวกเจ้าแค่ฟังคำสั่งก็พอแล้ว”
เยาเยี่ยรู้สึกประหลาดใจมากจริง ๆ “นายท่าน ผู้ชายคนนั้น คือท่านอ๋องจิ่วเยี่ยอย่างนั้นสินะเจ้าคะ”
เยาเยี่ยเข้าใจผู้ชายคนนี้เป็นอย่างดี ว่าหากเจอสาวงามแล้วไม่ลงมือย่อมไม่ใช่นิสัยของเขาแน่นอนอยู่แล้ว
เว้นแต่ว่าหญิงสาวคนนั้นจะเป็นผู้หญิงของท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ผู้ซึ่งเป็นคนที่เขาไม่สามารถที่จะไปยั่วยุได้นั่นเอง