บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1633: ข้าจัดการเอง
ตอนที่ 1633: ข้าจัดการเอง
………………..
ตอนที่ 1633: ข้าจัดการเอง
บรรยากาศเงียบสงัด
ซูอี้กล่าวอย่างราบเรียบ “ข้าชาชินกับการเป็นอิสระแล้ว และชั่วชีวิตนี้จะไม่เข้าร่วมกับกลุ่มกำลังใด”
ทันใดนั้น ทุกผู้ในหอตำราภูผาขจีต่างผิดหวัง
ทางฝั่งหอตำรากระท่อมสน ชายวัยกลางคนชุดขาวอดกล่าวขึ้นมิได้ว่า “สหายน้อยคิดว่าเงื่อนไขที่หอตำรากระท่อมสนเราเสนอมิเพียงพอหรือ? หากเช่นนั้น สหายน้อยมีเงื่อนไขใดก็ขอให้ว่ามาได้ ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร หอตำรากระท่อมสนของเรารับปากจะทำให้สหายน้อยพอใจเป็นแน่แท้”
ซูอี้อดเสสรวลมิได้ “ข้าพูดในสิ่งที่ข้าพูดไปหมดแล้ว ต่อให้เจ้านำวาสนาสมบัติ ณ จุดสูงสุดแห่งวิถีเซียนมากองตรงหน้าข้า ข้าก็มิแล”
ทันใดนั้น เนี่ยเวยรุ่ยและพวกชายวัยกลางคนชุดขาวต่างก็ขมวดคิ้ว
ทางฝั่งหอตำราภูผาขจี แม้ทุกผู้จะผิดหวัง แต่พวกเขาก็เห็นว่าซูอี้มีท่าทีหนักแน่น และมิได้รบเร้าต่อ
สัตว์ประหลาดเฒ่าเจ้าอวิ๋นเฟิงแย้มยิ้ม กล่าวขึ้นทันที “ทุกผู้ล้วนมีครรลองของตน หอตำราภูผาขจีของข้าจะมิฝืนรั้ง ทว่าสหายน้อยผ่านสิบสองหอภูผาขจีของเรา และจากกฎหอตำราข้า ก็ควรมีการมอบรางวัลยิ่งใหญ่เป็นการแสดงน้ำใจ”
“ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น”
คนอื่น ๆ ต่างก็ปริปากกล่าว
ซูอี้โบกมือ “พวกเจ้าไม่ต้องเกรงใจกันหรอก ว่าไปแล้ว ระหว่างข้าและหอตำราภูผาขจีเองก็มีความสัมพันธ์กันอยู่ และวันนี้ข้าก็ปลาบปลื้มที่พวกท่านยินยอมให้ข้าท้าทายสิบสองหอภูผาขจี เป็นข้าต่างหากที่ต้องแสดงน้ำใจเพื่อขอบคุณ”
ว่าแล้ว เขาก็หันไปกล่าวกับพวกเนี่ยเวยรุ่ยว่า “หากข้ายังอยู่ พวกเจ้าจะไร้โอกาสได้นำดาบปลายมนตระการเที่ยงไป จากไปโดยเร็วที่สุดจะดีกว่า”
คนทุกผู้ผงะไป
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าคนนอกอย่างซูอี้จะเข้ามาพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างหอตำราภูผาขจีและหอตำรากระท่อมสน!
คิ้วของเนี่ยเวยรุ่ยขมวดหากัน
ยอดฝีมือจากหอตำรากระท่อมสนเหล่านั้นก็เผยความไม่พอใจ
ชายวัยกลางคนชุดขาวกล่าวเสียงลุ่มลึก “เจ้าหนุ่ม เราให้เกียรติเจ้าในฐานะผู้เลิศล้ำไร้เทียมทานมากฝีมือ จึงให้เกียรตินอบน้อมเจ้าอยู่สามส่วน ทว่าการกระทำของเจ้ายามนี้สามหาวไปหน่อยกระมัง!”
และชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งก็อดกล่าวเหน็บแนมมิได้ “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าหากผ่านสิบสองหอภูผาขจีได้ จะสามารถผูกขาดกระทำทุกสิ่งได้ตามใจ? ช่างน่าขัน!”
เนี่ยเวยรุ่ยโบกมือหยุดทุกผู้มิให้พูดต่อ
แล้วนางก็กล่าวกับซูอี้เสียงเย็น “ข้าก็ขอแนะนำท่านไว้ นี่เป็นข้อพิพาทระหว่างเราสองหอตำรา ท่านมิควรเข้ามาพัวพันด้วย”
ซูอี้มิชอบการพูดพร่ำเสมอมา และเมื่อเห็นเช่นนี้ เขาจึงกล่าวเข้าประเด็น “จากกฎแล้ว ขอเพียงเจ้าพ่ายสักหน ก็มิอาจนำดาบปลายมนตระการเที่ยงไปได้ถูกหรือไม่?”
นันย์ตางามของเนี่ยเวยรุ่ยวูบไหว กล่าวอย่างไม่อยากเชื่อราวกับเดาได้ว่าซูอี้จะทำอันใด “เจ้า… อยากท้าทายข้าแทนหอตำราภูผาขจีหรือ?”
ซูอี้กล่าวเนิบ ๆ “ไม่เพียงเจ้า คนอื่น ๆ ด้วย กล่าวคือ พวกเจ้ารุมกันเข้ามาได้เลย”
เหล่าผู้ชมล้วนผงะตะลึง
คิดให้หัวแตกตาย พวกเขาก็ไม่คาดว่าซูอี้ เซียนขอบเขตจักรวาลจะอหังการเพียงนี้!
ต้องทราบว่าเนี่ยเวยรุ่ยเป็นตัวตนสูงสุดในหมู่ราชันเซียน ขอบเขตสูงส่งกว่าเซียนขอบเขตจักรวาลถึงสองขอบเขตใหญ่ และเมื่อครู่ นางก็เอาชนะราชันเซียนยี่สิบสามคนจากหอตำราภูผาขจีติดต่อกันด้วยลำพังกำลังตน ความแข็งแกร่งกล่าวได้ว่าร้ายกาจ!
การจัดทัพเช่นนี้เพียงพอให้เหล่าราชันเซียนในโลกหล้าครั่นคร้ามกันได้!
ใครเล่าจะคิดว่าซูอี้กล้าประกาศสงครามออกมาเช่นนี้?
เนี่ยเวยรุ่ยอดนิ่งไปสักครู่มิได้ ก่อนจะคลี่ยิ้มกล่าว “ท่านพูดจริงหรือ?”
ซูอี้ว่า “แน่นอน”
รอยยิ้มบนใบหน้าเนี่ยเวยรุ่ยเลือนหาย
ชายวัยกลางคนชุดขาวอดปรามาสเสียงเย็นมิได้ “เจ้าหนู ข้าอดทนกับเจ้ามาพอแล้ว เจ้าไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้ ก็อย่าโทษข้าที่ไม่เกรงใจแล้วกัน!”
บรรยากาศพลันหดหู่ตึงเครียด
ทางฝั่งหอตำราภูผาขจี แม้เจ้าอวิ๋นเฟิงและคณะจะทึ่งในการกระทำของซูอี้ พวกเขาก็ยังรีบเข้ามาเกลี้ยกล่อม ไม่อยากให้ซูอี้เข้ามาพัวพันด้วย
ซูอี้ส่ายหน้ากล่าว “เรื่องนี้ ข้าจัดการเอง”
ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ล้ำลึกระหว่างเขาและหลี่หนานตู้ในอดีตชาติ สองสมบัติดาบปลายมนตระการเที่ยงและระฆังใจแน่วแน่ของหอตำราภูผาขจียังเป็นสิ่งที่หวังเย่มอบให้ศาลเซียนรวมศูนย์ แล้วจึงมอบให้หอตำราภูผาขจีในนามศาลเซียนรวมศูนย์
ด้วยเหตุฉะนี้ ซูอี้หรือจะดูดาย?
“หึ เจ้าก็แค่ไอ้หนูในขอบเขตจักรวาล กล้าหาญชาญชัยจริงแท้”
ทางฝั่งหอตำรากระท่อมสน ชายหนุ่มรูปงามกล่าวเย้ยหยัน “ไม่รู้จักเจียมกะลาหัว!”
เพียะ!
หนึ่งฝ่ามือฟาดใส่ใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามอย่างแรง ทำให้แก้มของเขาบวมแดง ร่างทรุดลงกองกับพื้น
คนทุกผู้ต่างตกตะลึง หันมองซูอี้อย่างมิอาจเชื่อ
เซียนขอบเขตจักรวาลตบราชันเซียนอย่างมิไว้หน้าได้!?
ซ้ำยังตบโดนด้วย!
เรื่องนี้เกินคาดหมายโดยสิ้นเชิง
ซูอี้สะบัดมือกล่าวเสียงเรียบ “ผู้หยามเหยียดผู้อื่นสมควรถูกเหยียบย่ำเสมอ หากเจ้ายังกล้าพูดจาสามหาว ข้าจะให้เจ้าต้องคุกเข่าสำนึก”
“เจ้าวอนตายนัก!”
ชายหนุ่มรูปงามคำราม ทะยานพุ่งใส่ซูอี้
ในฐานะราชันเซียนผู้หนึ่งจากหอตำรากระท่อมสน เขานั้นเทียบได้กับผู้เหนือธรรมดา และยามนี้เมื่อเขาโจมตีอย่างไม่ออมแรง อำนาจจึงร้ายกาจยิ่ง
เนี่ยเวยรุ่ยคิดเข้าห้าม ทว่าท้ายที่สุดก็ยั้งมือ
ในฐานะผู้น้อย กิริยาของซูอี้ทำให้นางรู้สึกมิชอบใจเป็นพิเศษ คงเป็นการดีหากจะใช้โอกาสนี้สั่งสอนอย่างเจ็บปวดสักหน่อย
เจ้าอวิ๋นเฟิงและสัตว์ประหลาดเฒ่าอื่น ๆ ในหอตำราภูผาขจีต่างเปลือกตากระตุก เตรียมเข้าไปหยุดยั้ง
ทว่ากลับเห็นซูอี้ยกมือขึ้นตบ
ตู้ม!!
ร่างของชายหนุ่มรูปงามซึ่งค้างอยู่บนอากาศพลันร่วงลงกระแทกพื้น นอนแน่นิ่งเยี่ยงคางคก แขนขาแผ่อยู่บนพื้น
ขณะที่ผืนพิภพยุบลงเป็นรู เศษฝุ่นศิลาปลิวกระจาย
และไม่ว่าชายหนุ่มรูปงามจะดิ้นรนเพียงใด เขาก็ลุกไม่ขึ้น!
เสียงสูดหายใจเฮือกพลันดังขึ้นในหมู่ผู้ชม
สายตาที่มองมายังซูอี้แปรเปลี่ยนไปอย่างตกตะลึง
เพียงขยับมือก็ปราบราชันเซียนได้?
นี่คือความแข็งแกร่งที่เซียนขอบเขตจักรวาลมีได้หรือ?
หัวใจของเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนสั่นสะท้าน พวกเขาได้ประจักษ์การผ่านบททดสอบสิบสองหอภูผาขจีของซูอี้มาก่อน และรู้เนิ่นนานแล้วว่าซูอี้เป็นผู้ร้ายกาจท้าทายสวรรค์ผู้มีเพียงหนึ่งในโลกา
ทว่าพวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าซูอี้จะสามารถใช้หนึ่งฝ่ามือปราบราชันเซียนได้เช่นนี้ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!
เนี่ยเวยรุ่ยและคนอื่น ๆ เองก็ต่างเปลี่ยนสีหน้า
ใครเล่าจะยังมิเห็นว่าชายหนุ่มมากฝีมือตรงหน้าพวกนาง แท้จริงแล้วเป็นตัวตนเลิศล้ำน่าอัศจรรย์?
ซูอี้กล่าวกับเนี่ยเวยรุ่ยอย่างแผ่วเบา “ยามนี้ เจ้ายังคิดว่าข้าล้อเล่นอยู่หรือไม่?”
เนี่ยเวยรุ่ยเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง และกล่าวว่า “ต้องกล่าวว่าความแข็งแกร่งของท่านน่ากลัวเกินคาดหวังของข้าจริงแท้ แต่ในเมื่อท่านไม่ได้มาจากหอตำราภูผาขจี เจ้าก็หยุดข้ามิได้”
ซูอี้แค่นยิ้ม “ข้าจะมาจากหอตำราภูผาขจีชั่วคราวก็ได้นะ”
ว่าแล้ว แขนเสื้อของเขาก็สะบัดพลิ้ว ภาวะดาบอันทรงพลังสายหนึ่งทะยานออกยามยกมือ!
ตู้ม!
ภาวะดาบนั้นแผดเผา ดูราวกับมีธารดาราไร้ขอบเขตพลุ่งพล่านภายใน เรืองฤทธิ์เจิดรัศมีทั่วเก้าสวรรค์ด้าวแดน ยิ่งใหญ่ตระการตา
“ดาบดาวฤกษ์ไร้ประมาณ!”
“นั่นคือหนึ่งในเคล็ดพลังคัมภีร์ดาวฤกษ์ไร้ประมาณ!”
“สวรรค์ ตาข้าหยอกข้าเล่นหรือไร มิใช่ว่าคัมภีร์ดาวฤกษ์ไร้ประมาณนั่นสูญหายไปเนิ่นนานแต่ยุคอวสานเซียนแล้วหรือ?”
“มันคือคัมภีร์ดาวฤกษ์ไร้ประมาณอย่างจริงแท้ ไม่มีทางผิดพลาด!”
คนทุกผู้ในหอตำราภูผาขจีต่างตกตะลึงฮือฮา
จ้าวอวิ๋นเฟิงและสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายต่างดูซับซ้อนคลุมเครือ พวกเขารู้เรื่องนี้อยู่นานแล้ว แต่เมื่อได้เห็นซูอี้สำแดงเคล็ดวิชาอันสาบสูญเนิ่นนานเช่นนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉย พวกเขาก็ยังเปี่ยมด้วยอารมณ์คุกรุ่นในอกกันอยู่ดี
นี่คือหนึ่งในสี่คัมภีร์โบราณในหอตำราภูผาขจีของพวกเขา!
“เขา… ไฉนเขาจึงรู้มรดกเคล็ดวิชาอันห่างหายแสนนานของหอตำราภูผาขจีได้เล่า?”
หลายผู้ทางฝั่งหอตำรากระท่อมสนเผยความไม่อยากเชื่อ
ซูอี้เมินพวกเขา ทำเพียงกล่าวกับเนี่ยเวยรุ่ยว่า “ข้าจะใช้เคล็ดวิชาในตำนานของหอตำราภูผาขจีให้เจ้าพ่ายอย่างเต็มหัวใจ เห็นเช่นไร?”
เนี่ยเวยรุ่ยขมวดคิ้ว และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ย่อมได้ ในเมื่อยั่วยุกันเช่นนี้ ข้าจะสนองให้!”
ว่าแล้ว ร่างเพรียวบางของนางก็พลันปรากฏอำนาจกฎเกณฑ์ราชันเซียนเนืองแน่นเยี่ยงน้ำตก ราวรุ้งทิพย์พร่างพรายสอดประสาน สร้างเป็นวงแหวนศักดิ์สิทธิ์ห้อมล้อมรอบกาย
ปราณในร่างของนาง ณ ขณะนี้ก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ยิ่งใหญ่กดดันดุจคลื่นโถมฝั่งสมุทร
เหล่าผู้ฟังล้วนเงียบกริบ ปรากฏจิตสังหารคละคลุ้งกดดัน
ขณะนี้ เนี่ยเวยรุ่ยดูช่างเจิดจรัส เย่อหยิ่งและทรงอำนาจยิ่ง
แม้ความสัมพันธ์จะเป็นฉันอริ ทุกผู้ในหอตำราภูผาขจีก็ยังต้องยอมรับว่าเนี่ยเวยรุ่ยเป็นตัวตนร้ายกาจผู้เจิดจรัสในระดับราชันเซียน เป็นตัวตนไร้เทียมทาน!
ก่อนหน้านี้ เพียงนางลำพังก็เอาชนะราชันเซียนยี่สิบสามคนจากหอตำราภูผาขจีได้ติด ๆ กัน มันก็เพียงพอพิสูจน์แล้วว่านางแข็งแกร่งเพียงไร!
ซูอี้มองเนี่ยเวยรุ่ยอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวขึ้นเสียงเรียบ “สามหมัด หากเจ้ารับได้ นับว่าข้าพ่าย!”
ทุกผู้มองหน้ากันอย่างตกตะลึง
ก่อนที่พวกเขาจะทันตั้งตัวติด ซูอี้ก็ลงมือโจมตีแล้ว
เขาเดินลอยชาย มือขวากำหมัดชกส่ง ๆ บนอากาศ
เรียบง่ายเลื่อนลอย
ทว่าเมื่อชกออกไป หมัดนี้กลับแผลงฤทธิ์เกินสะกดกลั้น ปราณทรงพลังเกินเทียมทานทะยานออกเยี่ยงมหาตะวันเคลื่อนเหนือนภา ส่องสว่างแก่ทุกแดนดินที่เคลื่อนผ่าน!
ใบหน้างดงามของเนี่ยเวยรุ่ยพลันแปรเปลี่ยน
หมัดนี้ไม่เพียงร้ายกาจ แต่ยังเปี่ยมจิตวิญญาณอันกล้าแกร่ง กระทบสะเทือนถึงจิตใจและจิตวิญญาณ!
เนี่ยเวยรุ่ยทุ่มสุดกำลังอย่างไร้ลังเล
“ไป!”
มือเปล่าของนางประทับตรา รุ้งทิพย์นับไม่ถ้วนรอบกายควบแน่นและพุ่งออกไปตรงหน้า
เปรี้ยง!
ฟ้าดินสะเทือนเคลื่อน รัศมีศักดิ์สิทธิ์เคลื่อนทะยาน
ภายใต้สายตาเหลือเชื่อมากมาย อำนาจหมัดของซูอี้ดูมิอาจหยุดยั้ง ทำลายการโจมตีของเนี่ยเวยรุ่ยลงและทะลวงกฎเกณฑ์ราชันเซียนรอบกายเนี่ยเวยรุ่ยในคราเดียว
จากนั้น ร่างของเนี่ยเวยรุ่ยก็ถูกกระแทกจนกระเด็นถอย!
อำนาจหมัดนั้นช่างร้ายกาจ!
ก่อนเนี่ยเวยรุ่ยจะทันตั้งหลัก ซูอี้ก็ชกออกไปอีกหน
หมัดนี้ดูประหนึ่งนภาครามเคลื่อนขนานพื้น เปี่ยมความยิ่งใหญ่เกินสกัดกั้น เจือด้วยเสียงบริกรรมท่องตำราแห่งเหล่าปราชญ์แผ่วเบา
สีหน้าของเนี่ยเวยรุ่ยแปรเปลี่ยนไปอีกหน นางไม่กล้าเก็บกักอำนาจใด ให้อำนาจก้นหีบและเคล็ดวิชาสูงสุดออกมาอย่างเต็มที่
เปรี้ยง!
วิหคเพลิงอันถักทอจากกฎเกณฑ์ราชันเซียนเหินเวหา อัคคีโชติฉาบเก้าสวรรค์
ราชันเซียนมากมายที่มองอยู่อดรู้สึกครั่นคร้ามมิได้ ด้วยตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของมัน
จ้าวอวิ๋นเฟิงและสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายมีสายตาคลุมเครือ มีคนเช่นเนี่ยเวยรุ่ยอยู่ในหอตำรากระท่อมสน! เทียบกันแล้ว ราชันเซียนทางฝั่งหอตำราภูผาขจีของพวกเขานั้นต่ำชั้นกว่าอย่างจริงแท้…
ทว่าภาพอันชวนกรามร่วงก็ปรากฏขึ้น
หงส์เพลิงอาบอัคคีทะยานเวหานั้นแสนน่าสะพรึงกลัว ทว่าด้วยหมัดของซูอี้ มันกลับแหลกสลายเยี่ยงเงาฟองคลื่น
ท่ามกลางพิรุณเพลิงโปรยปราย ร่างของเนี่ยเวยรุ่ยถูกชกกระเด็นไปอีกครั้ง ร่วงลงไกลออกไปร้อยจั้ง!
ตัวตนสูงสุดอันเจิดจรัสในขอบเขตราชันเซียนแห่งหอตำรากระท่อมสนถูกปราบลงด้วยหมัดที่สองของซูอี้!
………………..
