ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 251 :ความทะเยอทะยานของเจียงเสี่ยวไป๋

    ตอนที่ 251 :ความทะเยอทะยานของเจียงเสี่ยวไป๋

    เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมพร้อมไว้แล้วจริง ๆ เขาได้ขอรถบรรทุกจากรองนายกเทศมนตรีจางและเขาก็ขอรถบรรทุกขนาดใหญ่ 40 คันในคราวเดียว

    อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาต้องการรถบรรทุกมากเกินไปในคราวเดียว เขาจึงไม่มั่นใจว่าจะได้รถบรรทุกตามที่ต้องการหรือไม่

    เขาไม่ได้บอกเมิ่งเสี่ยวเป่ยและโหยวโหย่วหยูเกี่ยวกับเรื่องนี้

    เนื่องจากเขาต้องการรถบรรทุกจำนวนมาก ถึงแม้จะเป็นในนามโรงงานฟิล์มพลาสติก แต่เขาไม่คิดที่จะมอบรถบรรทุกขนาดใหญ่เหล่านี้ให้กับโรงงานฟิล์มพลาสติก

    อีกอย่าง โรงงานฟิล์มพลาสติกเป็นแค่โรงงานที่เขามาเซ็นสัญญาเหมาเท่านั้น

    มันไม่ได้เป็นโรงงานของเขาเสียหน่อย

    ในอนาคต เขาได้ตัดสินใจที่จะครอบครองรถบรรทุกทั้งหมดที่เขาขอจากรัฐบาลไว้ และก่อตั้งบริษัทขนส่งเพื่อเปลี่ยนไปเป็นบริษัทโลจิสติกส์ แบบนี้คงจะดีไม่น้อย !

    เขาไม่เพียงแต่ขอรถบรรทุกจากรองนายกเทศมนตรีจางมา 40 คันเท่านั้น แต่เขายังจะขอรถบรรทุกอีก 10 คันจากนายอำเภอหลิน เพื่อนำมาใช้ในนามโรงงานเมล็ดแตงโมจินเคออีกด้วย

    โดยในระยะแรก จะมีรถบรรทุกขนาดใหญ่จำนวน 50 คันที่สามารถบรรจุสินค้าชิ้นใหญ่ 140 ชิ้น หลังโรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลืองสร้างเสร็จ เขาจะขอรถบรรทุกขนาดใหญ่กับรองนายกเทศมนตรีจางต่อไป ไม่ว่าอย่างไร เราก็จะพยายามขอให้ได้ 100 คัน

    จากการพิจารณาถึงเรื่องนี้ ทำให้เขาเข้าหาเหรินฉางเซี่ย โดยหวังว่าจะรับสมัครพนักงานขับรถเพิ่ม

    อย่างไรก็ตาม เมื่อเมิ่งเสี่ยวเป่ยถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ไม่ได้ปิดบังอะไร

    “ใช่ ผมมีการเตรียมการ ผมได้ขออนุมัติรถบรรทุกขนาดใหญ่ 40 คันจากรองนายกเทศมนตรีจางแล้ว”

    เมิ่งเสี่ยวเป่ยและโหยวโหย่วหยูต่างก็อ้าปากค้างด้วยความมึนงง

    จริงเหรอ ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า !

    รถบรรทุกขนาดใหญ่ 40 คัน แม้แต่บริษัทขนส่งในเมืองก็มีไม่มากขนาดนั้น

    นอกจากเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว คงไม่มีใครกล้าเอ่ยปากขอมากขนาดนี้ !

    “เยี่ยมเลย ถ้าโรงงานของเรามีรถบรรทุก 40 คันแล้ว การขนส่งในอนาคตก็จะไม่มีปัญหา”

    เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างใจเย็น “รองผู้จัดการเมิ่ง รถบรรทุก 40 คันเหล่านี้สามารถช่วยโรงงานฟิล์มพลาสติกขนส่งสินค้าได้ แต่ไม่ใช่รถบรรทุกของโรงงานฟิล์มพลาสติก ! ”

    ห๊ะ ?

    เมิ่งเสี่ยวเป่ยและโหยวโหย่วหยูต่างตกตะลึงและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสับสน

    เจียงเสี่ยวไป๋ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ทั้งสองคนฟัง เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ก่อนที่รถของผมจะมาถึง ผมจะจัดการตามวิธีของรองผู้อำนวยการเมิ่ง รอให้ทีมรถบรรทุกของผมก่อตั้งขึ้นแล้ว รองผู้จัดการเมิ่ง คุณจะต้องเซ็นสัญญาโลจิสติกส์กับทีมรถบรรทุก โดยสัญญานี้ คุณสามารถมอบหมายให้พนักงานขับรถบรรทุกของผมไปขนส่งสินค้าหรือแม้กระทั่งบริการต่าง ๆ เช่น การเก็บเงินในนามของสินค้า”

    เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มอย่างขมขื่น เจียงเสี่ยวไป๋กุมสัดส่วนหลักของโรงงานฟิล์มพลาสติกไว้ในมือของเขาอย่างแน่นหนา

    ต่อให้วันใดวันหนึ่ง รัฐบาลจะไม่ทำสัญญาโรงงานฟิล์มพลาสติกกับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบใด

    ไม่น่าแปลกใจที่เธอคิดเช่นนั้น เพราะเธอรู้ว่าโรงงานฟิล์มพลาสติกนั้นไม่มีอะไร นอกจากกำลังการผลิตเท่านั้น

    แม้แต่สัญญาการขายที่เจียงเสี่ยวไป๋มอบให้เธอ ยังระบุว่าเธอขายถุงพลาสติกสะดวกซื้อภายใต้เครื่องหมายการค้า “เสี่ยวไป๋”

    และเครื่องหมายการค้า “เสี่ยวไป๋” ไม่ได้เป็นของโรงงานฟิล์มพลาสติก

    สิทธิบัตรถุงพลาสติกสะดวกซื้อ ตั้งแต่การประดิษฐ์ รูปแบบ อรรถประโยชน์ไปจนถึงรูปลักษณ์ภายนอกล้วนจดสิทธิบัตรเป็นของเจียงเสี่ยวไป๋แต่เพียงผู้เดียวเช่นกัน

    เธอรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ลงนามข้อตกลงการใช้เครื่องหมายการค้าและข้อตกลงการใช้สิทธิบัตรกับโรงงานฟิล์มพลาสติก ในช่วงที่เขาทำสัญญากับโรงงานฟิล์มพลาสติก โรงงานฟิล์มพลาสติกจะสามารถใช้เครื่องหมายการค้า “เสี่ยวไป๋” และสิทธิบัตรถุงพลาสติกสะดวกซื้อทั้งหมดได้ฟรี

    ความหมายก็คือ เมื่อรัฐบาลยึดสิทธิ์การทำสัญญาของเจียงเสี่ยวไป๋กลับคืนไป โรงงานฟิล์มพลาสติกชิงโจวจะไม่สามารถผลิตและขายถุงพลาสติกสะดวกซื้อแบรนด์ “เสี่ยวไป๋” ได้อีกต่อไป

    แม้แต่ถุงพลาสติกสะดวกซื้อก็ไม่สามารถผลิตได้แล้ว

    “ช่างเป็นเกมหมากที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ ! ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยแอบถอนหายใจ

    ถูกต้อง ไม่มีใครนอกจากเมิ่งเสี่ยวเป่ยที่สังเกตเห็นการดำเนินการของเจียงเสี่ยวไป๋ ในตอนนี้ แม้แต่หลินเจียอินก็ไม่รู้เรื่องนี้ด้วย

    แต่ทั้งหมดที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยรู้คือเครื่องหมายการค้า “เสี่ยวไป๋” และสิทธิบัตรถุงพลาสติกสะดวกซื้อ

    เธอไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังมีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนสำหรับร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเหอ ร้านกุ้งอบน้ำมันชิงเจียง โรงงานผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์จากถั่วเหลือง และแบรนด์ย่อยทั้งหมดที่เขาคิดค้นขึ้นมา แบรนด์ที่สามารถขอเครื่องหมายการค้าได้นั้น เขาก็จัดการยื่นขอเครื่องหมายการค้าจดทะเบียน ส่วนอะไรที่สามารถยื่นขอสิทธิบัตรได้ เขาก็ได้ยื่นขอสิทธิบัตรแล้ว

    ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ว่าเครื่องหมายการค้าและสิทธิบัตรจะมีคุณค่าเพียงใดในอนาคต

    แน่นอนว่าในฐานะบุคคลที่เกิดใหม่ ความทะเยอทะยานของเจียงเสี่ยวไป๋ไปไกลกว่านั้น

    เขามีความทะเยอทะยานมากขึ้นในด้านเครื่องหมายการค้าและสิทธิบัตร

    เพียงแต่ว่าในตอนนี้ เขามีเงินทุนไม่เพียงพอ

    เขาคาดการณ์ว่าภายในปีหน้า เขาจะสามารถทำรายการที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้

    เขาไม่วิตกกังวลเลย เพราะตอนนี้เพิ่งเป็นปี 1983 คนจีนแทบไม่เข้าใจเรื่องเครื่องหมายการค้าและสิทธิบัตรเลย

    เขารู้ว่าประเทศมีการประกาศใช้ “กฎข้อบังคับชั่วคราวเกี่ยวกับการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า” ตั้งแต่ปี 1950 แต่กว่า 30 ปีต่อมาจนถึงในขณะนี้ ประเทศจีนเพิ่งมีเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนเพียง 40,000 รายการ ในบรรดานี้รวมถึงเครื่องหมายการค้าต่างประเทศ 6,700 รายการและเครื่องหมายการค้าในประเทศ 30,000 กว่ารายการเท่านั้น

    แบรนด์ที่มีชื่อเสียงหลายแบรนด์ในรุ่นต่อมายังไม่ได้จดทะเบียน

    เมื่อเงินทุนมีเพียงพอ เขาจะรีบจดทะเบียนให้หมด

    เมิ่งเสี่ยวเป่ยเป็นคนฉลาดที่มองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างทะลุปรุโปร่งโดยที่เธอไม่ปริปากพูดออกมาเช่นกัน

    นอกจากนี้ ความรู้ของเธอยังมีอย่างจำกัด ดังนั้นแม้ว่าเขาจะบอกเธอ แต่มันก็อาจมีผลกระทบเพียงเล็กน้อยต่อแผนงานของเขา

    โหยวโหย่วหยูเป็นคนรอบรู้ แม้ว่าเขาจะประหลาดใจกับพฤติกรรมของเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เขาก็ไม่ถามอะไรมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ลงรายละเอียด เขาแค่ถามว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณเตรียมการเรื่องรถบรรทุกแล้วใช่ไหม ยังขาดพนักงานขับรถอยู่หรือเปล่า ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่โหยวโหย่วหยู และกล่าวด้วยยิ้ม “ทำไมล่ะ คุณมีคนที่จะแนะนำใช่ไหม ? ”

    โหยวโหย่วหยูพูดว่า “พี่ชายของฉันชื่อหยุนเจิ้ง เคยเป็นทหารและสามารถขับรถได้ แต่หลังจากปลดประจำการมา เขาก็กลับบ้านเกิดไปทำนา ถ้าผู้ช่วยเจียงต้องจ้างพนักงานขับรถ ฉันอยากจะแนะนำให้เขาทำงานกับผู้ช่วยเจียง”

    “เอาล่ะ คุณให้เขามาหาผมได้เลย” เจียงเสี่ยวไป๋เห็นด้วย

    “ขอบคุณผู้ช่วยเจียง ! ”

    โหยวโหย่วหยูมีความสุขมาก ขนาดที่ไม่ถามถึงเงินเดือนของพี่ชายด้วยซ้ำ

    เขาเชื่อว่าพี่ชายจะไม่ถูกเอาเปรียบ หากได้ทำงานกับเจียงเสี่ยวไป๋

    เจียงเสี่ยวไป๋ออกจากโรงงานฟิล์มพลาสติกและกลับไปที่ป้อมยามของโรงงานผลิตเครื่องปรุงรส ซึ่งเขาเห็นรถของเหรินฉางเซี่ยจอดอยู่ที่ประตู

    เขารู้สึกมีความสุข เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้ ?

    เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานอย่างรวดเร็วและเห็นเหรินฉางเซี่ยกำลังเล่นกับเจียงชาน เขายิ้มและพูดว่า “พี่เหริน ไม่ง่ายเลยที่พี่จะมีเวลาแวะมาที่นี่”

    เมื่อเหรินฉางเซี่ยได้ยินเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็หันกลับมาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันมาหาคุณ แต่ไม่มีใครอยู่ ดังนั้นฉันเลยมารออยู่ที่นี่”

    เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมไปที่โรงงานฟิล์มพลาสติกเพื่อดูงานน่ะ ผู้บัญชาการกองร้อยคนเก่าตอบกลับมาหรือยัง ? ”

    เหรินฉางเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “เอาล่ะ ผู้บัญชาการกองร้อยคนเก่ามีความสุขมากที่ได้ยินเรื่องนี้ เขาบอกว่าดูจากจำนวนที่จะปลดประจำการพร้อมกันมีทั้งหมด 33 คน รวมถึงผู้ที่มาจากชิงโจวที่ปลดประจำการและยินดีจะมาทำงานกับคุณ”

    “33 คน ? ”

    เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ยังมีคนไม่เพียงพอ

    เขาวางแผนที่จะซื้อรถบรรทุก 100 คัน ตามมาตรฐานของผู้ขับขี่รถบรรทุกนั้น จะต้องมีพนักงานขับคันละ 2 คน ฉะนั้นเขาต้องการพนักงานขับรถมากถึง 200 คน

    แม้ว่าในระยะแรกจะมีรถบรรทุกเพียง 50 คัน แต่ก็ยังจำเป็นต้องมีพนักงานขับอย่างน้อย 100 คน

    “ทำไมล่ะ ? ยังไม่พอหรือ ? ”

    เหรินฉางเซี่ยเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เลยถาม

    เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ยังขาดคนอีกมาก”

    เหรินฉางเซี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “มีคนน้อยเกินไปจริง ๆ ที่สามารถขับรถได้ในตอนนี้ เอาอย่างนี้ แม้ว่าฉันจะไม่สามารถให้รายชื่อผู้ที่มีใบขับขี่แก่คุณได้ แต่ฉันจะติดต่อบางคนที่ฉันรู้จัก เพื่อดูว่าพวกเขายินดีจะทำงานให้คุณในฐานะพนักงานขับรถหรือไม่”

    หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า “อย่างไรก็ตาม จากเงินเดือนที่คุณเสนอมา ฉันคิดว่าพวกเขาทุกคนเต็มใจที่จะทำแน่นอน”

    เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างมีความสุขว่า “ขอบคุณมากพี่เหริน พี่สามารถติดต่อได้ประมาณกี่คน ? ”