ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 466 : เมนูเจียงหู

ตอนที่ 466 : เมนูเจียงหู

เมื่อนายกเทศมนตรีจาง รองนายกเทศมนตรีถังและคนอื่นมาถึงด้านล่างบ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ พวกเขาก็เห็นเด็กหญิงสองคนคือเจียงชานและเจียงถิงที่ยังคงคอยเติมฟืนลงในกองไฟ

แต่ไม่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋

“ชานชาน พ่อของหนูอยู่ไหน ? ” นายกเทศมนตรีจางถามพร้อมกับรอยยิ้ม

เจียงชานทักทายเขา แล้วบอกว่า “พ่อกลับบ้านไปทำอาหารอย่างอื่นต่อค่ะ เลยขอให้หนูย่างไก่ขอทานให้”

นายกเทศมนตรีจางและคนอื่นมองเข้าไปในกองไฟอย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่เห็นไก่เลยสักตัว พวกเขาจึงรู้สึกประหลาดใจกันหมด

“ชานชาน ไก่ขอทานที่หนูพูดถึงอยู่ที่ไหน ? ”

“ใช่แล้ว แต่ทำไมไม่เห็นไก่ล่ะ ? ”

“……”

เจียงชานชี้ไปที่กองไฟแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ไก่อยู่ใต้กองไฟนี้ค่ะ มันถูกฝังอยู่ในโคลนและกำลังถูกย่าง ! ”

รองนายกเทศมนตรีถังและคนอื่นประหลาดใจมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินคำนี้ ไก่ถูกฝังอยู่ในโคลนแล้วจะกินได้ยังไง ?

ทว่าในตอนนี้ บางคนก็นึกถึงโครงเรื่องในนวนิยายและพูดว่า “หรือว่าการทำไก่ขอทานต้องห่อด้วยโคลนและเผาใต้ดินเหมือนในนิยายจริง ๆ ! ”

“ใช่ ใช่ ฉันจำได้ มีวิธีการทำไก่ขอทานในละครเรื่อง ‘มังกรหยก’ อยู่”

“นิยายมันเชื่อได้จริงเหรอ ? ”

“ศิลปะมาจากชีวิต บางทีไก่ขอทานอาจจะทำแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้”

“……”

ซ่งเจี้ยนจวิน หลิวเฟิ่นโต้ว เฟ่ยตู้จือ และคนอื่นเริ่มพูดคุยและไม่รีบร้อนที่จะขึ้นไปพักข้างบนบ้าน

ในขณะนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ได้หยิบตะกร้าขึ้นมาแล้วเดินลงบันไดหินพร้อมกับถุงมือหนาและพลั่ว

เขาดูเหมือนคนงานกำลังเตรียมขุดถ่านหินอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ทุกคนที่เห็นเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มู่เสี่ยวชิงหยิบกล้องขึ้นมาแล้วกดถ่ายสองรูป

เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามาใกล้และเห็นว่านายกเทศมนตรีจางและคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อยู่ที่นี่กันครบทุกคนแล้วใช่ไหมครับ ขึ้นไปข้างบนเถอะครับ อาหารจานอื่น ๆ พร้อมแล้ว เหลือแต่อาหารจานหลักนี้เท่านั้น”

รองนายกเทศมนตรีถังยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เราอยากดูวิธีทำไก่ขอทานนี้มาก ๆ ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและบอกให้เจียงชานและเจียงถิงถอยออกไปก่อน จากนั้นเขาก็ยกถังน้ำขึ้นและสาดน้ำลงไปในกองไฟ

หลังจากนั้น เขาไม่ลืมที่จะหันไปสอนเจียงชาน “หลังจากจุดไฟแล้ว ก็อย่าลืมดับไฟให้สนิทหลังจากที่ไม่ใช้ไฟแล้ว”

“อ้อ หนูจะจำไว้ค่ะ” เจียงชานลูบหัวของเจียงซือและรับปากอย่างจริงจัง

หลังจากสอนลูกสาวของเขาแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ค่อย ๆ เกะเทาะหน้าดินใต้กองไฟด้วยพลั่ว

ดินที่ถูกเผาติดกันเป็นแผ่นแข็ง แต่เมื่อเอาพลั่วกะเทาะเล็กน้อย มันก็แตกกลายเป็นผง เผยให้เห็นก้อนโคลนหลายก้อนที่อยู่ข้างใน

เจียงเสี่ยวไป๋ก้าวไปข้างหน้า หยิบก้อนโคลนออกมาทีละก้อน แล้วใส่ลงในตะกร้า

เมื่อทุกคนนับดูก็มีอยู่สิบก้อนพอดี

“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ ! ”

“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ ! ”

ขณะที่ทุกคนกำลังดูอยู่ เจียงซือก็วิ่งไปที่ตะกร้า จมูกของมันกระตุกและเห่าใส่โคลนในตะกร้า อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างแตะบนตะกร้า จากนั้นมันก็พยายามที่จะโค่นตะกร้าลง

“ไป ไป ไป ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบโบกมือไล่มัน แล้วพูดว่า “โทษฐานที่แกจมูกดีเกินไป ฉันจะให้แกกินทีหลัง”

“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ ! ”

เจียงซือถอยออกไปสองสามก้าว จากนั้นมันก็หันกลับมาและเห่าใส่เจียงเสี่ยวไป๋ ดูเหมือนจะเป็นการระบายความไม่พอใจของมันออกมา

เจียงชานก้าวไปข้างหน้าและลูบหัวของมันเพื่อปลอบใจ “เจียงซือ เจียงซือ หยุดเห่าได้แล้ว ป่าป๊าบอกว่าจะให้แกได้กินทีหลัง ดังนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะเอามาให้แกกินแน่นอน แต่แกรอก่อนนะ”

หลังจากปลอบใจเจียงซือไปไม่กี่คำ เธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “ป่าป๊า เจียงซือได้กลิ่นหอมของไก่ขอทานเหรอคะ ? ”

“แล้วทำไมหนูถึงไม่ได้กลิ่นล่ะ ? ”

หลังจากได้ยินคำถามนี้ นายกเทศมนตรีจาง รองนายกเทศมนตรีถัง และคนอื่นก็พยายามสูดกลิ่นของไก่ขอทานโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่มีกลิ่นเลยจริง ๆ

“ไม่ได้กลิ่นจริง ๆ หรือเป็นเพราะมันถูกโคลนทับไว้ ! ”

“ใช่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเคยเห็น ! ”

“เถ้าแก่เจียง การที่ไก่ถูกห่อด้วยโคลนแบบนี้ เนื้อของมันจะมีโคลนติดอยู่หรือเปล่า ? ”

“เถ้าแก่เจียง ทำไมไม่เอาโคลนออกเลย เอากลับไปด้วยทำไม ? ”

“……”

เมื่อได้ยินคำถามของทุกคน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตอบว่า “เราเอาโคลนออกก่อนจะกินครับ หนึ่งก็เพื่อให้มันยังอุ่นอยู่ตลอดเวลา สองก็เพื่อเก็บกลิ่นหอมของไก่ไม่ให้ระเหยออกไป”

ขณะที่เขากำลังพูด เขาก็ยกตะกร้าขึ้นมา แล้วเรียกทุกคนกลับขึ้นบ้าน

เมื่อมาถึงสวนหลังบ้าน ทุกคนก็พากันล้างมือและนั่งลงที่โต๊ะ เจียงไห่หยางและหวังซิ่วจวี๋กำลังยุ่งอยู่กับการเสิร์ฟอาหาร

เจียงไห่เทียนก็มาช่วยด้วย

ในฐานะผู้ใหญ่บ้านเจียงวาน เมื่อมีผู้นำหลายคนมาช่วยสนับสนุนและก่อสร้างชนบทใหม่ให้หมู่บ้าน เขาก็ต้องคอยรับแขกกลุ่มนี้ด้วย

เนื้อน้ำจิ้ม หมูยอแผ่นใหญ่ เครื่องในไก่ผัด เนื้อสไลซ์ต้ม ไข่เยี่ยวม้าพริกเผา เอ็นเต้าหู้แห้ง เต้าหู้มาโป…

มีอาหารนับสิบจาน ทั้งหมดเสิร์ฟในชามใบใหญ่ โรยพริกและพริกไทยเสฉวน รสชาติเข้มข้นและเผ็ดร้อน ให้กลิ่นอายชนบทและพื้นบ้าน อาหารดูหลากหลาย แต่ทั้งหมดล้วนมีปริมาณพอดี

ผู้นำทุกคนต่างประหลาดใจ

รองนายกเทศมนตรีถังอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เถ้าแก่เจียง อาหารเหล่านี้คืออะไรหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมไม่มีอะไรอธิบายครับ อาหารพวกนี้คือเมนูเจียงหู”

เมนูเจียงหู ?

ทุกคนต่างประหลาดใจ

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “เมนูเจียงหูหมายถึงอาหารพื้นบ้านต้นตำรับ”

การจำแนกประเภทอาหารแบบดั้งเดิมที่พบมากที่สุดคือตามภูมิภาค เช่น อาหารเสฉวน หูหนาน ซานตง และกวางตุ้ง

นอกจากนี้ยังมีหมวดหมู่ตามสถานะของผู้ที่มารับประทานอาหาร เช่น อาหารในวัง อาหารชนชั้นสูง อาหารผู้มีชื่อเสียงในวรรณกรรม อาหารศิลปิน อาหารปรุงเอง และอาหารเจียงหู”

นี่เป็นครั้งแรกที่นายกเทศมนตรีจางและคนอื่นได้ยินเรื่องนี้ มันทำให้พวกเขาดูประหลาดใจมาก

ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด เขาก็หยิบ “ก้อนโคลน” ออกมาจากตะกร้า วางราบลงบนโต๊ะว่าง หยิบไม้สั้นมาเคาะเบา ๆ ก้อนโคลนแตกออกเป็นชิ้น ๆ และตกลงไปบนโต๊ะ เผยให้เห็นใบตองที่คลุมข้างในอีกชั้นหนึ่ง

ในเวลานี้ ใบตองที่เดิมทีเป็นสีเขียวก็ได้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง และดูเหมือนมันพร้อมจะยุ่ยทันทีหากว่าดึงมันออก

แต่จริง ๆ แล้วไม่

ไขมันไก่บนใบตองไม่เพียงแต่ทำให้นุ่ม แต่ยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวอีกด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋นำไก่ขอทานห่อใบตองมาวางไว้ข้างหน้าของนายกเทศมนตรีจาง รองนายกเทศมนตรีถัง และ ซ่งเจี้ยนจวิน แล้วย้ายจานอื่นที่อยู่ตรงกลางโต๊ะไปด้านข้างทันที

เจียงเสี่ยวไป๋ใช้กรรไกรตัดใบตอง ทำให้กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วลานทันที นายกเทศมนตรีจาง รองนายกเทศมนตรีถัง ซ่งเจี้ยนจวิน และคนอื่นก็อดไม่ได้ที่จะสูดดมกลิ่นหอมของมัน

ผู้คนที่โต๊ะอื่นก็มองมาที่นี่อย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

“นี่คือไก่ขอทานเหรอ ฉันคิดว่ามันควรจะเรียกว่าไก่หอมนะ ! ” นายกเทศมนตรีจางพูดด้วยรอยยิ้ม

หลิวเฟิ่นโต้วกล่าวว่า “นายกเทศมนตรีจางพูดถูก มันมีกลิ่นหอมมาก มันคือไก่อบที่มีกลิ่นหอมจริง ๆ ”

ซ่งเจี้ยนจวินและคนอื่นต่างก็เห็นด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “มันไม่สำคัญว่าจะชื่อไก่อะไร รีบกินตอนที่มันยังร้อน เพราะถ้าเย็นแล้วจะไม่อร่อยเอานะครับ”

“ได้ ! ”

นายกเทศมนตรีจางพูดแล้วก็หยิบตะเกียบขึ้นมา ฉีกไก่ทั้งมาหนึ่งชิ้นแล้วยัดเข้าปากทั้งชิ้น มันนุ่ม ชุ่มฉ่ำ และรสชาติอบอวลอยู่ในปาก พร้อมด้วยรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์

รองนายกเทศมนตรีถังและคนอื่นก็ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นพวกเขาก็ชื่นชมหลังจากกินมัน

“เฮ้ ในท้องของไก่มีอะไรอยู่ในนั้น ! ”

หลังจากที่หม่าว่านหลี่หยิบไก่ชิ้นหนึ่งขึ้นมา เนื้อของไก่ขอทานก็แทบจะล่อนออกจากกระดูก เผยให้เห็นส่วนผสมที่อยู่ภายในท้องไก่

นายกเทศมนตรีจางและคนอื่นมองดู เหมือนจะมีข้าว หน่อไม้ฤดูหนาว เห็ดหอม ฯลฯ อยู่ในท้องของไก่

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “นี่เรียกว่าในเนื้อยังมีไส้ ลองชิมดูครับ”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็เดินไปที่โต๊ะว่าง เอาก้อนโคลนก้อนที่สองออกจากตะกร้า