ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 474 : คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ

ตอนที่ 474 : คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ

“ครูใหญ่จาง ! ”

เมื่อชายคนนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็เห็นว่าเป็นครูใหญ่จาง

เมื่อครูใหญ่จางเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขา “เสี่ยวไป๋ คุณพาครูหลายคนมาที่นี่ ฉันต้องขอบคุณคุณแทนพวกเด็ก ๆ จริง ๆ ! ”

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้งให้กับเจียงเสี่ยวไป๋

เจียงเสี่ยวไป๋รีบเข้าไปพยุงครูใหญ่จางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และพูดว่า “ครูใหญ่ คุณอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย”

ดวงตาที่ขุ่นมัวของครูใหญ่จางชื้นเล็กน้อย เขาพึมพำออกมาว่า “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าโรงเรียนประถมซานฮวาของเราจะมีวันนี้ ฉันมีความสุขมาก ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่โรงเรียนที่เพิ่งสร้างเสร็จแล้วพูดว่า “ครูใหญ่ครับ ไม่เอาน่า กลับไปที่หอพักกับผมเถอะแล้วผมจะแนะนำครูอาสาที่เราพามาให้คุณรู้จัก”

“ตกลง ตกลง ! ”

ครูใหญ่จางพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พวกเขาทั้งสามกลับไปที่หอพักด้วยกัน จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็พาครูใหญ่ไปที่ห้องที่เหวินฮัวเหรินและครูคนอื่นพักอยู่

“คุณครูทุกท่านครับ นี่คือครูใหญ่จาง ที่อยู่ประจำโรงเรียนประถมแห่งนี้ ! ”

เหวินฮัวเหรินและคนอื่นลุกขึ้นยืนทันที

“สวัสดีครูใหญ่จาง ฉันชื่อเหวินฮัวเหริน ฉันสอนภาษาจีน”

“สวัสดีครูใหญ่จาง ฉันชื่อถานเชียนป๋อ ฉันสอนวิชาคณิตศาสตร์”

“สวัสดีครูใหญ่จาง ฉันชื่อจ้าวจงซิ่น ฉันสอนภาษาจีน”

“สวัสดีครับครูใหญ่จาง ผมชื่อ…”

“……”

เมื่อมีการแนะนำจากเจียงเสี่ยวไป๋ คุณครูทั้งแปดคนก็เริ่มเข้ามาจับมือกับครูใหญ่จางและแนะนำตัวทีละคน

“ขอบคุณทุกคน ! ”

“ขอบคุณพวกคุณทุกคน ! ”

ครูใหญ่จางพูดด้วยรอยยิ้ม น้ำตาของเขาไหลออกมาจากหางตาด้วยความปลาบปลื้มใจ

เขาแอบเช็ดมันแล้วพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ครูเหวินและคนอื่นยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหม ฉันจะไปทำอาหารให้พวกเขาที่โรงอาหาร ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ครูใหญ่ครับ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ป้าเกอและป้าไหลไปทำอาหารให้พวกเราแล้ว คุณไปนั่งดื่มกับครูเหวินและคนอื่นเถอะครับ”

“เอาล่ะ ได้ คืนนี้ฉันจะไม่กลับบ้านจนกว่าฉันจะเมา ! ” ครูใหญ่จางพูดขึ้นมา

ทุกคนต่างทักทายกันสักพัก จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ขอให้คนงานช่วยขนสัมภาระของพวกครูไปไว้ในแต่ละห้อง เช่น ผ้าเช็ดตัว ผ้าปูที่นอน ชุดเครื่องนอน แก้วน้ำ อ่างล้างหน้า อ่างล้างเท้า ยาสีฟัน และแปรงสีฟัน ทั้งหมดเจียงเสี่ยวไป๋ซื้อเป็นชุด เอาไว้สำหรับแต่ละห้อง แค่ชุดเดียวก็เพียงพอแล้วสำหรับของใช้ส่วนตัวของครู จากนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ก็ให้พวกเขาเลือกห้องของตัวเองแล้วรับของไป

ครูพวกนี้ไม่ได้เรื่องมากอะไร ของใช้ส่วนตัวที่พวกเขานำมานั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนและหนังสือสองสามเล่มที่เอามาสอน จากนั้นพวกเขาก็ได้เลือกห้องอย่างรวดเร็ว

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาเลือกห้องกันเสร็จ ป้าไหลก็เข้ามาทักทาย “เสี่ยวเจียง อาหารพร้อมแล้ว มาทานอาหารกัน ! ”

ทุกคนหิวแล้วจึงเริ่มเดินไปที่โรงอาหาร

ภายในมีโต๊ะขนาดใหญ่และเก้าอี้เรียงรายอยู่ โดยปกติจะเป็นโต๊ะที่หลี่เฉิงหรูและคนงานคนอื่นนั่งกิน ไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับโต๊ะและที่นั่งอะไรมาก ทุกคนมาถึงก็นั่งลงทีละคน

บนโต๊ะมีพะโล้มังสวิรัติหลายชนิดที่เจียงเสี่ยวไป๋นำมา นอกจากนี้ยังมีผัดมะเขือยาว ผักกะหล่ำปลีใส่หมูน้ำค้าง หัวไชเท้าดองหั่นฝอยที่ทำสดใหม่ทั้งหมดนี้เสิร์ฟในชามขนาดใหญ่และเป็นอาหารพื้นบ้านที่ปรุงง่าย ๆ

ป้าไหลบอกว่า “กลัวว่าพวกคุณจะหิว เราเลยรีบทำอะไรง่าย ๆ ระหว่างกินข้าว เราก็จะทำเมนูผัดเพิ่มอีกนิดหน่อย”

ป้าเกอตักข้าวให้ทุกคน ครูใหญ่จางมองไปที่โต๊ะอาหารแล้วพูดว่า “เหล้าอยู่ไหน ? เหล้าอยู่ไหน ? ”

หลี่เฉิงหรูตบหน้าผากของตัวเองแล้วพูดว่า “โอ้ ผมลืมเอามา จะกลับไปเอาเดี๋ยวนี้แหละครับ”

ครั้งนี้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้นำสุรามาด้วย แต่คนงานที่นี่มักจะดื่มกันทุกวันอยู่แล้ว จึงมีการซื้อขึ้นมาเป็นจำนวนมาก หลี่เฉิงหรูเลยไปหยิบสุราที่เหลือมา

“ครูใหญ่ มันเป็นเหล้าข้าวโพด อาจไม่ดีเท่าไหร่นะครับ ! ”

ครูใหญ่จางหัวเราะและพูดว่า “สุราเป็นแก่นแท้ของอาหาร ไม่มีอะไรดีไม่ดี”

หลี่เฉิงหรูเปิดจุกขวดและกำลังจะรินสุรา ในตอนนั้น ครูใหญ่จางก็หยุดเขาแล้วคว้าขวดมาเองพลางพูดว่า “เสี่ยวหลี่ วันนี้ให้ฉันรินเอง”

“ได้ครับ งั้นเชิญเลย ! ” หลี่เฉิงหรูคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบตกลง

ครูใหญ่จางรินสุราให้เจียงเสี่ยวไป๋ก่อน จากนั้นจึงรินให้เหวินฮัวเหริน ถานเชียนป๋อ และคนอื่น ตามลำดับ

ในที่สุด เขาก็เติมให้แก้วของตัวเองจนเต็ม

ครูใหญ่ผู้เฒ่ายกแก้วไวน์ขึ้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ฉันขอกล่าวคำขอบคุณในนามของหมู่บ้านซานฮวา ฉันยินดีต้อนรับครูทุกคน ต่อไปนี้ฉันจะดูแลพวกคุณเป็นอย่างดี ! ”

หลังจากพูดจบ เขาก็ดื่มมันจนหมดแก้วในอึกเดียว

“แค่ก ๆ ๆ ๆ…”

บางที เขาอาจจะดื่มเยอะเกินไป หรืออาจจะตื่นเต้นเกินไป หลังจากดื่มสุราจนหมดแก้ว ครูใหญ่จางก็ลำลักอย่างรุนแรง

หลังจากที่เขาสงบลงแล้ว เหวินฮัวเหรินก็กล่าวว่า “ครูใหญ่จาง ในเมื่อเรามาอยู่ที่นี่แล้ว คุณไม่ต้องกังวลอีกต่อไป ! ”

ถานเชียนป๋อก็กล่าวว่า “ครูใหญ่จาง ต่อจากนี้ไปพวกเราทุกคนจะอยู่ที่นี่ไปกับคุณ”

“เอาล่ะ ชนแก้ว ! ”

“ชนแก้ว ! ”

“……”

ครูคนอื่นยกแก้วขึ้นมาชน

หลังจากดื่มจนหมดแก้ว ทุกคนก็เหมือนกลับมาเป็นชายหนุ่มผู้ร่าเริงอีกครั้ง

ครูใหญ่จางกำลังจะรินสุราแก้วที่สอง แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็รีบหยุดเขาและพูดว่า “ครูใหญ่ กินข้าวก่อนเถอะครับ แล้วค่อยดื่มช้า ๆ ”

ครูใหญ่จางโบกมือ “เสี่ยวไป๋ วันนี้อย่าห้ามฉันนะ ฉันมีความสุข และอยากดื่มกับทุกคนมากกว่านี้”

เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดว่า “ครูใหญ่จางครับ ครูเหวินและคนอื่นยังหิวกันอยู่ ให้พวกเขากินข้าวก่อนแล้วค่อยดื่มนะครับ”

ครูใหญ่จางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวขอโทษออกมา “ฉันมีความสุขเกินไป ขอบคุณที่เตือนฉัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็รีบบอกให้เหวินฮัวเหรินและคนอื่นทานอาหาร

เหวินฮัวเหรินและคนอื่นก็หิวเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเติมข้าวให้เต็มท้องก่อน ถึงจะเริ่มดื่มเหล้า

ในที่สุด ครูใหญ่จางก็เมา

เขาเมาในโรงอาหารของโรงเรียนใหม่

เจียงเสี่ยวไป๋และหลี่เฉิงหรูช่วยกันอุ้มเขาไปที่หอพักเพื่อนอนหลับ จากนั้นจึงมาจัดการกับเหวินฮัวเหรินและคนอื่น ก่อนที่พวกเขาจะได้พักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น ครูใหญ่จางก็ลุกขึ้น

แม้ว่าเขาจะเมาเมื่อคืนนี้ แต่นาฬิกาชีวิตหลายปียังคงทำให้เขาตื่นเช้าอยู่เหมือนเคย

หรือบางทีเขาอาจไม่กล้าที่จะตื่นสาย

เพราะเขาเป็นครูเพียงคนเดียวในโรงเรียน

หากเขาไม่ตื่น เด็กเหล่านั้นก็จะถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง

“เมื่อฉันอายุมากขึ้น สุราเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เมาได้”

ครูใหญ่จางยิ้มอย่างขมขื่น เปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องมา

“สวัสดีครูใหญ่จาง ! ”

“สวัสดีตอนเช้าครูใหญ่จาง ! ”

“ครูใหญ่จางตื่นแล้วเหรอ ! ”

“……”

ครูอาสา เช่น เหวินฮัวเหรินและถานเชียนป๋อตื่นแต่เช้าและทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม

ครูใหญ่จางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าแก่ชราของเขา

ใบหน้าที่เหี่ยวย่น ผมหงอกและร่างกายที่อ่อนแอเปล่งประกายด้วยความมีชีวิตชีวาท่ามกลางสายลมอันหนาวเย็นยามเช้า

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน ! ”

ครูใหญ่จางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เหวินฮัวเหรินกล่าวว่า “ครูใหญ่ พวกเราทั้งแปดคนรายงานตัวอย่างเป็นทางการแล้ว ! ”

ครูใหญ่จางมองไปที่ใบหน้าของครูทุกคน พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม และพูดเสียงดัง “ไปโรงเรียนกันเถอะ ! ”

“อืม ไปโรงเรียนกันเถอะ ! ”

เหวินฮัวเหริน ถานเชียนป๋อ และครูอาสาคนอื่นก็ตอบรับเสียงดัง

นำโดยครูใหญ่จาง คนกลุ่มนี้ได้เดินออกจากบริเวณหอพักและตรงไปที่โรงเรียน

พวกเขาไม่ได้ไปโรงเรียนใหม่ แต่ไปที่โรงเรียนเก่า

โรงเรียนใหม่ยังคงสร้างหอพักและโรงอาหารอยู่ ส่วนสนามเด็กเล่นสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่จะต้องใช้เวลาสักระยะก่อนที่พื้นที่การสอนจะสามารถใช้งานได้อย่างเป็นทางการ

เพราะการทาสีห้องเรียน หน้าต่างกระจก กระดานดำ โต๊ะทำงาน ฯลฯ ยังไม่แล้วเสร็จ

เจียงเสี่ยวไป๋มาที่นี่ในครั้งนี้ก็เพื่อแก้ไขปัญหาเหล่านี้