ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 489 : คำขอของลูกสาว

ตอนที่ 489 : คำขอของลูกสาว

“เสี่ยวเจียง…ฉันขอโทษ ! ”

“ฉัน……”

เมื่อเซี่ยงหงจวี๋เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็ละอายใจจนพูดไม่ออก

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจและพูดว่า “พี่สะใภ้ อย่าพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้ บอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น”

เซี่ยงหงจวี๋เช็ดน้ำตาของเธอและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น

ผู้หญิงที่อยู่กับเซี่ยงหงจวี๋คือหลี่ต้าเจี่ย เธอพูดว่า “เสี่ยวเจียงใช่ไหม ? หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว หงจวี๋ก็ตามหาชานชานมาตลอด คุณ……”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือแล้วพูดว่า “พี่หลี่ ผมรู้ คุณคุ้นเคยกับพื้นที่นี้ดีใช่ไหม ? หากผู้ค้ามนุษย์จับตัวชานชานไป พวกเขาจะพาเธอไปยังถนนเส้นไหนถึงจะออกจากถู่เฉิงได้เร็วที่สุด ? ”

เซี่ยงหงจวี๋กล่าวทันทีว่า “หัวถนนทางทิศตะวันตกก็คือบ้านของฉัน ทางเหนือคือย่านที่อยู่อาศัย ทางทิศใต้คือตลาดผัก และเส้นตะวันออกเป็นเส้นทางที่สั้นที่สุด”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋หรี่ลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณได้ตรวจสอบไปทางทิศตะวันตกก่อน ไปทางทิศใต้ตลาดมีผู้คนหนาแน่น ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ที่ผู้ค้ามนุษย์จะไปที่นั่น ดังนั้นทิศทางที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดสำหรับผู้ค้ามนุษย์คือทางเหนือหรือตะวันออก”

เซี่ยงหงจวี๋กล่าวว่า “อธิการหลิวก็พูดแบบนั้น เขาจัดให้ตำรวจไปตรวจค้นทั้งสี่ทิศทาง โดยเน้นไปทางทิศตะวันออก”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมจะไปตามหาทางทิศตะวันออกด้วย”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขากำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็มีเสียงมาจากด้านหลัง: “คุณเซี่ยง ! คุณเซี่ยง เราพบเด็กแล้ว ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋และเซี่ยงหงจวี๋ต่างหันไปมองตามเสียงทันที และเห็นตำรวจคนหนึ่งวิ่งมาหาพวกเขา

เซี่ยงหงจวี๋อุทานด้วยความดีใจ “เจ้าหน้าที่เฉิน สิ่งที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

เจ้าหน้าที่เฉินรีบมาถึงตรงหน้าทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว เขาก้มลงและอ้าปากค้าง “จริงครับ สาวน้อยคนนี้น่าทึ่งมาก เธอรอดพ้นจากขบวนการค้ามนุษย์ได้ด้วยตัวเธอเอง คนขายเกาลัดคั่วพาเธอไปหานายอำเภอหลัว”

เซี่ยงหงจวี๋ร้องไห้ด้วยความดีใจ หลังจากได้ยินสิ่งนี้ “เยี่ยมมาก ! ขอบคุณพระเจ้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาและพูดว่า “พี่สะใภ้ ไปที่ทำการอำเภอกันเถอะ ! ”

“ตกลง ไปกันเถอะ”

เซี่ยงหงจวี๋เช็ดน้ำตาของเธอแล้วพูดว่า “เสี่ยวเจียง ฉันขอโทษจริง ๆ ฉัน …”

เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้นเพื่อหยุดแล้วพูดว่า: “พี่สะใภ้ เราเจอเจียงชานแล้ว เรื่องนี้จบลงแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก ไปกันเถอะ ! ”

หลี่ต้าเจี่ยยังพูดอีกว่า “หงจวี๋ ฉันจะไม่ตามคุณไปพบเด็กนะ คุณไปพบเด็กเถอะ”

เธอจึงพยักหน้าให้เขา “พี่หลี่ ขอบคุณนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณหลี่ต้าเจี่ยเช่นกัน จากนั้นก็พาเซี่ยงหงจวี๋ไปที่หน่วยงานปกครองของอำเภอ

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสองก็มาถึงห้องทำงานของหลัวฉางเซิง

ในเวลานี้ เจียงชานนั่งอยู่ข้างเตาถ่าน เล่าเรื่องทั้งหมดให้หลัวฉางเซิงฟัง เมื่อเธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ววิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋และร้องไห้โฮออกมา

“ป่าป๊า ป่าป๊าคะ หนูคิดว่าจะไม่ได้เห็นป่าป๊าอีกแล้ว ! ”

ท้ายที่สุดแล้ว เธอยังเป็นเพียงเด็ก ไม่ว่าเธอจะทำตัวแข็งแกร่งต่อหน้าคนอื่นแค่ไหน เมื่อได้พบกับพ่อของเธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว

“ชานชาน ไม่ต้องกลัว ป่าป๊าอยู่นี่แล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋กอดลูกสาวของเขาไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกมือลูบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ

หลังจากนั้นไม่นาน ในที่สุดเจียงชานก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋ เช็ดน้ำตาของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจว่า “ป่าป๊า หนูเก่งมากใช่ไหม ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูเธอและพยักหน้าอย่างหนัก “ชานชานของป่าป๊ากล้าหาญและมีไหวพริบมาก ! ”

เจียงชานยิ้มรับ “ขอบคุณค่ะป่าป๊า ถ้าป่าป๊าไม่ได้สอนความรู้ให้หนูมาก หนูอาจถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปแล้วจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ไม่มีทาง ชานชานจะต้องเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัยและมีความสุขอย่างแน่นอน ! “

เซี่ยงหงจวี๋มองไปที่พ่อและลูกสาวก็ยิ่งรู้สึกผิดอยู่ในใจ เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ชานชาน ป้าขอโทษนะ ที่ป้าดูแลหนูไม่ดี ! “

เจียงชานหันกลับมามองเซี่ยงหงจวี๋แล้วยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ คุณป้า ผู้ค้ามนุษย์ทำอะไรหนูไม่ได้หรอก ! ”

เซี่ยงหงจวี๋รู้สึกขบขันกับสาวน้อยคนนี้ ก่อนจะหลุดขำออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยังกล่าวอีกว่า “พี่สะใภ้ เมื่อเรื่องนี้จบลงแล้ว ก็อย่าหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นพูดอีกเลย ! “

เมื่อหลัวฉางเซิงเห็นว่าทุกคนสงบลงแล้ว เขาก็ชี้ไปที่ชายวัยกลางคนอีกคนในสำนักงานแล้วพูดว่า “เสี่ยวเจียง นี่คือสหายหลี่เกิน เขาคือคนที่พาชานชานมาส่ง”

เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นหลี่เกินนานแล้ว แต่เขามุ่งความสนใจไปที่การปลอบโยนลูกสาวของเขาก่อน จึงไม่ได้ทักทาย ในเวลานี้หลังจากฟังคำพูดของหลัวฉางเซิง เขาก็วางเจียงชานลงแล้วเดินไปหาหลี่เกิน ก่อนจะโค้งคำนับให้เขาและกล่าวว่า “พี่หลี่ สวัสดี ผมคือเจียงเสี่ยวไป๋ พ่อของชานชาน ขอบคุณมากครับ ! ”

หลี่เกินรีบพูดขึ้นว่า “คุณสุภาพเกินไป ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เป็นลูกสาวของคุณที่ฉลาดและกล้าหาญมากต่างหาก”

เจียงชานยังทำตามแบบอย่างของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอโค้งขอบคุณหลี่เกินและพูดว่า “ลุงหลี่ หากไม่มีคุณ หนูก็คงหนีไม่พ้นแน่นอน ขอบคุณค่ะ ลุงหลี่ ! ”

หลี่เกินพูดว่า “ชานชาน หนูฉลาดมาก แม้ว่าหนูจะไม่ได้พบลุง หนูก็คงคิดหาวิธีอื่นได้”

ในขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังอยู่นอกประตู

ในไม่ช้า ชายวัยกลางคนในชุดตำรวจก็ปรากฏตัวที่ประตู เมื่อเห็นประตูเปิด เขายังคงเคาะก่อนจะเข้าไป

หลัวฉางเซิงเหลือบมองผู้มาใหม่แล้วพูดว่า “เข้ามา ! ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนเข้ามาในห้อง มองไปรอบ ๆ และยืนอยู่ตรงหน้าหลัวฉางเซิง “นายอำเภอหลัว เราจับผู้ค้ามนุษย์หวังเหม่ยและเหอเหล่าซานได้แล้ว ! ”

หลัวฉางเซิงพยักหน้า ก่อนจะชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋และเจียงชานแล้วพูดว่า “นี่คือหนูน้อยผู้เป็นเหยื่อ เธอมีชื่อว่าเจียงชาน และนี่เจียงเสี่ยวไป๋ พ่อของเธอ”

เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนหันกลับมาและพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋ “คุณเจียง ผมขอโทษจริง ๆ เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในถู่เฉิง เป็นความผิดของผม ในฐานะอธิการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ผมปฏิบัติงานได้ไม่ดีพอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้ดีว่าในช่วงทศวรรษ 1980 และ 1990 ผู้ค้ามนุษย์แพร่ระบาดอย่างมาก และแม้กระทั่งในอนาคต พวกเขาก็ยังคงดำรงอยู่ เรื่องแบบนี้ไม่สามารถตำหนิสำนักงานความมั่นคงสาธารณะได้ทั้งหมด เขากล่าวว่า “ผู้อำนวยการโจว อย่าพูดอย่างนั้น ผมอยากจะขอบคุณที่ช่วยเหลือพวกเราอย่างแข็งขันหลังจากเหตุการณ์นั้น”

โจวเผิงพูดอย่างละอายใจ “คุณเจียง ตอนแรกเรายังไม่พบเบาะแสใด ๆ เลย ต้องขอบคุณลูกสาวของคุณที่ให้ข้อมูลที่ช่วยให้เราจับผู้ค้ามนุษย์ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้และมองไปที่เจียงชาน

โจวเผิงกล่าวว่า “หลังจากความจริงถูกเปิดเผย พวกค้ามนุษย์ก็แอบหนีไป ในเวลานั้นหลายคนในที่เกิดเหตุไม่สามารถจับพวกเขาได้ แต่ลูกสาวของคุณ……” เขาเหลือบมองที่เจียงชาน แล้วพูดต่อ “หลังจากเธอพบนายอำเภอแล้ว เธอได้บอกชื่อและที่อยู่ของผู้ค้ามนุษย์ให้นายอำเภอหลัวทราบ เราจึงรีบพาคนเข้าไปจับกุมตัวพวกเขาได้ทันเวลา”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยิ้มให้เจียงชานและพูดว่า “ชานชาน ในนามของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะถู่เฉิง ลุงขอบคุณหนูมากนะ”

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ทำท่าขอบคุณโดยการตะเบ๊ะแบบตำรวจ

เจียงชานมีความสุขมากจนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวานว่า “คุณลุงตำรวจ นี่คือสิ่งที่หนูควรทำ ป่าป๊าบอกว่าพลเมืองทุกคนจะต้องต่อสู้กับคนเลว ! ”

ประโยคนี้ทำให้ทุกคนในห้องหัวเราะ

หลังจากที่โจวเผิงแสดงความขอบคุณต่อหลี่เกินอีกครั้ง ทุกคนก็นั่งลง

เจียงเสี่ยวไป๋สงสัยว่าลูกสาวของเขารู้ชื่อและที่อยู่ของผู้ค้ามนุษย์ได้อย่างไร หลังจากเจียงชานเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังจนจบ เขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข

หลังจากที่เจียงชานพูดจบ เธอก็พูดว่า “ป่าป๊า เกาลัดที่ลุงหลี่คั่วมีกลิ่นหอมมาก หนูยังไม่ได้กินเลย”

หลี่เกินได้ยินแบบนั้นจึงพูดว่า “ชานชาน ถ้าหนูอยากกินเกาลัดคั่ว ลุงจะเอามาให้ หนูสามารถกินได้มากเท่าที่หนูต้องการ ลุงจะให้หนูฟรีเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หลี่เกินแล้วพูดว่า “ขอบคุณมากนะครับพี่หลี่ งั้นเดี๋ยวผมจะไปที่ร้านเกาลัดของคุณ”

เจียงชานกล่าวว่า “ป่าป๊า ลุงหลี่และครอบครัวของเขาช่วยชีวิตหนูไว้ ป่าป๊าไม่สามารถซื้อเพียงเกาลัดคั่ว เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตหนู ! ”

“อืม……งั้นป่าป๊าควรเปิดโรงงานเกาลัดคั่วในถู่เฉิง และให้ลุงหลี่เกินเป็นผู้จัดการโรงงาน ! ”