ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 491 : เกิดไอเดียวผลิตภัณฑ์ใหม่

ตอนที่ 491 : เกิดไอเดียวผลิตภัณฑ์ใหม่

ทุกคนมาถึงบ้านของหลัวฉางเซิง

หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่ต่างก็เป็นชาวบ้านธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาเป็นแขกบ้านนายอำเภอ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกเกร็ง แต่เมื่อพวกเขาเห็นบ้านของหลัวฉางเซิง พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจมาก

เพราะบ้านของนายอำเภอคล้ายกับบ้านของพวกเขา สร้างจากไม้ทั้งหลัง อีกทั้งยังไม่กว้างเท่าบ้านของพวกเขา

เซี่ยงหงจวี๋ยิ้มและทักทายทั้งสองคน “นั่งได้ตามสบายเลยนะ คิดเสียว่าเป็นบ้านของตัวเอง ฉันขอตัวไปทำไก่รสเผ็ดก่อน ! ”

พูดแล้ว เธอก็หันไปพูดกับสามี “คุณไปซื้อวัตถุดิบให้ฉันหน่อยสิ วันนี้ฉันอยากต้อนรับเสี่ยวหลี่และซิ่วลี่ให้ดี”

หลัวฉางเซิงพยักหน้าเห็นด้วยทันที

หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่ต่างก็พูดว่า “นายอำเภอหลัว คุณไม่จำเป็นต้องออกไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มหรอก เรากินของที่บ้านคุณมีได้”

พวกเขาจะกล้าให้นายอำเภอไปซื้อของชำด้วยตนเองได้อย่างไร

หลัวฉางเซิงได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะ “อย่าเรียกฉันว่านายอำเภอเลย มันทางการเกินไป ถ้าคุณไม่รังเกียจเรียกฉันว่าพี่หลัวก็ได้”

หลี่เกินรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ในขณะที่หลัวซิ่วลี่เรียกหลัวฉางเซิงอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘พี่หลัว’

“ฮ่าฮ่า ต้องแบบนี้สิ ! ”

“มาบ้านพี่ใหญ่ทั้งที อย่าสุภาพหรือเป็นทางการเลย วันนี้คุณสองคนฟังฉันเถอะ นั่งพักกันไปก่อนนะ ฉันจะไปซื้อของ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงพูดว่า “ในรถของผมก็มี เมื่อวานผมไม่ได้เอาลงมาด้วย ผมจะไปเอามันมาให้ก่อนนะ”

ในครั้งนี้ เขามาเยี่ยมหลัวฉางเซิงตามคำไหว้วานของพ่อตาและนำของขวัญติดมือมาด้วย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหม่าลี่และหยินซื่ออยู่ด้วยเมื่อวานนี้ เขาจึงรู้สึกว่าไม่เหมาะสมหากนำออกมา

ตอนนี้ไม่ต้องเป็นกังวลแล้ว เขาจึงไปที่รถและนำของออกมา

คราวนี้เขานำบุหรี่จงฮั๋วมาสองแถว เหล้าข้าวโพดที่ผลิตในปี 1981 มาให้หนึ่งลังและผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ จากโรงงานของเขา ซึ่งรวมถึงฟองเต้าหู้หนึ่งลัง เต้าหู้แท่งแห้งหนึ่งลัง นมถั่วเหลืองหนึ่งลัง นอกจากนี้ยังมีเมล็ดแตงโม 5 รส ถั่วลิสงปรุงรส เค้กที่รัก ล่าเถียว และเต้าหู้แห้งอีกมากมาย

เมื่อนำของเข้าบ้านแล้ว เจียงชานก็ยื่นถุงเมล็ดแตงโม 5 รสและถั่วลิสงคั่วหนึ่งถุงให้กับหลี่เกินและหลัวซิ่วลี่ “ลุงหลี่ ป้าหลัว นี่คือเมล็ดแตงโม 5 รสและถั่วลิสงปรุงรสจากโรงงานของป่าป๊าหนู ลองชิมดูสิคะ อร่อยมากเลยนะ ! ”

หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่รับไว้ และเมื่อพวกเขาเปิดห่อของมัน กลิ่นหอมเครื่องเทศก็อบอวลไปในอากาศ พวกเขาไม่สามารถหยุดกินได้หลังจากลองชิมแล้ว

“เป็นไงคะ ? หนูบอกแล้วว่าอร่อย ! ”

เจียงชานภูมิใจกับผลิตภัณฑ์ของพ่อเธอมาก

“ใช่ มันอร่อยมาก ! ” หลัวซิ่วลี่กล่าว

จากนั้น เจียงชานก็หยิบเค้กที่รักและล่าเถียวออกมา “พวกนี้ขายในร้านโยวผิ่นของป่าป๊า ในอนาคตเกาลัดคั่วของคุณลุงคุณป้าก็สามารถขายในร้านโยวผิ่นได้เช่นกันค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ชานชานพูดถูก ในอนาคตเมื่อเราเปิดโรงงานเกาลัดคั่ว ร้านโยวผิ่นของผมไม่เพียงแต่มีหน้าร้านในชิงโจวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในเมืองใหญ่ ๆ อย่างเจียงเฉิงด้วย”

หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่ที่ได้ยินต่างเกิดความสนใจ

หลี่เกินพูดว่า “คุณเจียง คุณจะสร้างโรงงานเกาลัดคั่วในถู่เฉิงจริง ๆ หรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ผมคุยเรื่องที่ดินกับนายอำเภอหลัวแล้ว เรื่องจริงอย่างแน่นอนครับ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องสร้างโรงงานหรือขายสินค้า เมื่อถึงเวลาคุณและภรรยาจะรับผิดชอบในการรวบรวมเกาลัดและคั่ว ถ้าไม่สามารถหาซื้อในถู่เฉิงได้เพียงพอ ผมจะนำมาจากข้างนอก พี่หลี่ ผมจะให้คุณเป็นผู้จัดการโรงงาน และจะให้ส่วนแบ่งกำไร 40% แก่คุณ”

หลี่เกินได้ยินแบบนั้นก็รีบปฏิเสธทันที “คุณเจียง เราไม่ได้ลงทุนเงินเลย เราไม่ต้องการหุ้นมากมายขนาดนั้นหรอก”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ แล้วพูดว่า “ทำตามที่ผมบอก พวกคุณต้องกล้าที่จะก้าวต่อไปอย่างกล้าหาญ”

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของเขา หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่จึงตกลง

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบบุหรี่ขึ้นมาแล้วยื่นให้กับหลี่เกิน พลางพูดว่า “คุณเอาบุหรี่นี้ไปสูบ ครั้งหน้าตอนผมมาที่ถู่เฉิง ผมจะไปเยี่ยมบ้านของคุณ”

หลี่เกินยอมรับมันอย่างมีความสุข โดยพูดว่า “แน่นอน คุณเจียง คุณพูดแล้วครั้งหน้าคุณต้องไปบ้านผมให้ได้”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้ารับและเริ่มพูดคุยรายละเอียดเฉพาะเกี่ยวกับการจัดตั้งโรงงานเกาลัดคั่วกับหลี่เกิน

พวกเขาพูดคุยกันได้ไม่นาน หลัวฉางเซิงก็กลับมาจากซื้อของ ครั้งนี้มีหม่าลี่และหยินซื่อกลับมากับเขาด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นทั้งสองคนมาในเวลานี้

ดูจากท่าทีของพวกเขาแล้ว วันนี้พวกเขาอาจจะจบลงด้วยเกม ‘ชามแตก’ อีกรอบ

ก่อนที่เขาจะพูดได้ หยินซื่อก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเจียง เมื่อวานฉันไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนคุณเลย วันนี้เรามาดื่มกันสักสองร้อยชามกันเถอะ ! ”

หม่าลี่หันไปหาเจียงชานแล้วพูดว่า “ชานชาน หนูทำให้ลุงประทับใจมาก อีกเดี๋ยวลุงจะดื่มให้หนูนะ ! ”

เจียงชานตกใจมาก จนเธอแลบลิ้นออกมาและโบกมือปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หนูดื่มไม่ได้ ! ”

หม่าลี่หัวเราะเสียงดัง “หนูจะดื่มอะไรก็ได้ แต่ลุงจะดื่มเหล้า ! ”

เจียงชานถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หม่าลี่มองไปที่หลี่เกินและภรรยาของเขาอีกครั้ง “ขอบคุณทั้งคู่สำหรับเรื่องวันนี้ ฉันชื่อหม่าลี่ อีกเดี๋ยวฉันจะดื่มให้พวกคุณสองคนด้วย”

หลี่เกินพูดอย่างรวดเร็วว่า “ผมดื่มไม่เก่งนะครับ ! ”

หลัวซิ่วลี่กล่าวว่า “ฉันเองก็ไม่เคยดื่มค่ะ ! ”

หยินซื่อหัวเราะและพูดว่า “ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา คนในถู่เฉิงรู้วิธีดื่ม พี่สะใภ้หงจวี๋เธอดื่มเก่งที่สุดในหมู่พวกเราแล้ว ! ” เขายกนิ้วโป้งชม แล้วพูดว่า “พวกเราไม่มีใครเอาชนะเธอได้เลย ! ”

ขณะที่เขาพูด จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นเมล็ดแตงโมที่หลี่เกินและหลัวซิ่วลี่กินอยู่ จึงหันกลับมาถามว่า “นายอำเภอหลัว คุณมีเมล็ดแตงโมหอม ๆ แบบนี้ที่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ”

หลัวฉางเซิงมองไปที่กล่องที่วางกองอยู่กับผนังแล้วพูดว่า “เสี่ยวเจียงเอามา ฉันเองก็ยังไม่ได้กินมันเลย”

เจียงชานรีบวิ่งไปหยิบเมล็ดแตง ถั่วลิสงปรุงรส ล่าเถียว และอื่น ๆ ออกมาจากกล่องแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ “ลุงหลัว ลุงหม่าและลุงหยิน ทั้งหมดนี้ผลิตในโรงงานของป่าป๊า พวกคุณลุงลองชิมดูสิคะ ! ”

ทั้งหม่าหลี่และหยินซื่อรับมันอย่างมีความสุข หลัวฉางเซิงถือของชำและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ หลังจากที่ลุงเอาของไปไว้ในครัวแล้ว จะออกมาชิมผลิตภัณฑ์จากโรงงานของพ่อหนู”

หยินซื่อเป็นคนแรกที่เปิดห่อถั่วลิสงปรุงรส หลังจากกินเข้าไป เขาก็ชมไม่ขาดปากว่า “คุณเจียง ถั่วลิสงปรุงรสของคุณเข้ากันได้ดีกับเหล้า ! ”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นประกาย “ถั่วลิสงนี้เป็นเพียงของว่าง แต่ผู้อำนวยการหยิน ความคิดเห็นของคุณทำให้ผมเกิดไอเดียใหม่ เมื่อผมกลับไป ผมจะผลิตถั่วลิสงขี้เมาขึ้นมา”

“ถั่วลิสงขี้เมา ? ” หยินซื่อสงสัยและถามว่า “แล้วมันคือถั่วอะไรล่ะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “มันง่ายมาก แค่ใช้ถั่วลิสงผัดพริกแห้ง พริกไทย เกลือ ฯลฯ ทำขึ้นเป็นพิเศษสำหรับแกล้มเหล้า จึงเรียกว่าถั่วลิสงขี้เมา”

หยินซื่อหุบปากแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เอาล่ะ ถ้าคุณผลิตมันออกมา ครั้งหน้าก็เอามาให้ฉันชิมด้วยนะ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่มีปัญหา ผมรับประกันว่าถ้าคุณจะมีถั่วลิสงขี้เมาอยู่ในออฟฟิศของคุณ มันจะทำให้คุณดื่มจนหมดขวดได้”

หยินซื่อหัวเราะเสียงดัง “ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะกลายเป็นคนติดเหล้าไปแล้วจริง ๆ ! ”

หลังจากล้อเล่นกันสักพัก หลัวฉางเซิงก็ออกมาจากครัว หลังจากชิมเมล็ดแตงโม 5 รสและถั่วลิสงปรุงรสแล้ว เขาก็ไม่สามารถหยุดชมได้

หลังจากช่วงเวลาที่มีชีวิตชีวา ทุกคนนั่งลง พวกเขาเพลิดเพลินกับเมล็ดแตงโมและถั่วลิสงขณะพูดคุย ระหว่างรออาหารพร้อมจึงจะได้ดื่มเครื่องดื่ม

หยินซื่อก็เหมือนกับเมื่อวาน ไปเอาพริกแห้งจำนวนหนึ่งกำมือมาวางไว้ข้างเตาถ่านเพื่อย่าง

ไม่นานหลังจากนั้น เซี่ยงหงจวี๋ก็เริ่มเสิร์ฟอาหาร

วันนี้มีเมนูมากขึ้นจากเมื่อวาน โดยมีอาหารจานอื่น ๆ อีกหลายเมนู เช่น ไก่เผ็ดหม้อแห้ง หมูตุ๋นและเนื้อผัด ซอสแดง ผัดเนื้อตากแห้ง นอกจากนี้หงจวี๋ยังผัดฟองเต้าหู้ที่เจียงเสี่ยวไป๋นำมาให้อีกด้วย

แน่นอนว่าเรื่องเหล้าไม่จำเป็นต้องพูด

วันนี้มีเพิ่มอีกสองคน หลัวฉางเซิงจึงนำชามดินเผาออกมาสองร้อยใบ