ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 539 : เงินรางวัลควรให้ทันที อย่ารอเวลา

ตอนที่ 539 : เงินรางวัลควรให้ทันที อย่ารอเวลา

เถียนจิงตอบว่า “หลังจากที่เราแจกแพคเกจของขวัญที่หน้าร้านเมื่อวานนี้ กัวเยว่และฉันก็คุยกันเรื่องนี้ เราตัดสินใจว่าจะไม่แจกที่หน้าร้าน กัวเยว่ไปแจกที่ถนนด้านหน้าห่างจากเราประมาณ 300-400 เมตรค่ะ”

ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นประกาย “นี่เป็นความคิดที่ดี ! ”

เถียนจิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อเราแจกของ เราก็บอกชื่อและที่ตั้งของร้านแก่คนที่ได้รับของขวัญ ด้วยวิธีนี้ หลังจากที่พวกเขาลองชิมแล้ว พวกเขาเดินผ่านร้าน พวกเขาอาจจะแวะเข้ามาซื้อได้”

หลังจากอธิบายแล้ว เธอก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “เราทำวิธีนี้ในตอนเช้า มีลูกค้าเข้าร้านมากกว่าเมื่อวานเยอะมาก จนถึงตอนนี้เราขายได้เกือบ 100 หยวนแล้ว”

ระหว่างคุยกัน พวกเขาก็เห็นลูกค้าสองคนเดินเข้ามาในร้าน

“ที่นี่ขายเมล็ดแตงโมห้ารสหรือเปล่า ? ”

ทั้งสองเป็นคนหนุ่มสาว ดูเหมือนเป็นคู่รักกัน ชายหนุ่มเป็นคนถาม

เถียนจิงยิ้มทันทีแล้วพูดว่า “ค่ะ คุณสนใจซื้อไหมคะ ? ”

ชายหนุ่มพูดว่า “ฉันไม่เคยกินเมล็ดแตงโมห้ารสที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย คุณขายเมล็ดแตงโมห้ารสอย่างไร ? ”

เถียนจิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เมล็ดแตงโมห้ารสราคาถุงละ 3 เหมา เราไม่เพียงแต่มีเมล็ดแตงโมห้ารสเท่านั้น แต่ยังมีถั่วลิสงปรุงรส ล่าเถียว เต้าหู้แห้ง เค้กที่รัก และขนมอื่น ๆ อีกมากมาย สินค้าทั้งหมดขึ้นชั้นให้ลูกค้าได้เลือกซื้อแล้ว คุณสามารถเลือกซื้อได้เลยค่ะ”

“อ่อ ร้านค้าของคุณขายแต่ขนมเหรอ ? ” หญิงสาวถาม

“ใช่ค่ะ ! ” เถียนจิงพยักหน้า “ร้านโยวผิ่นของเราเชี่ยวชาญในการทำขนม ร้านของเราเพิ่งเปิดใหม่และอยู่ในช่วงลองตลาด ในอนาคตเราจะมีสินค้าเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอนค่ะ”

หลังจากได้ยินดังนั้น หญิงสาวจึงพูดกับชายหนุ่มว่า “ดูสิ มีคนเลือกขนมตรงนั้น ไปดูกันเถอะ ! ”

แท้จริงแล้วคนที่เธอพูดถึงคือเจียงเสี่ยวไป๋ หลินเจียจวิน และเจียงชาน

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เห็นลูกค้าเข้ามาในร้าน เขาก็พาหลินเจียจวินและเจียงชานเดินไปรอบ ๆ ร้าน หลินเจียจวินให้ความร่วมมืออย่างมากในบทบาทของลูกค้า โดยแกล้งทำเป็นเลือกของ

ตามที่คาดไว้ คู่รักหนุ่มสาวคิดว่าพวกเขาเป็นลูกค้าด้วยจึงเดินไปดูที่ชั้นวาง

“ป่าป๊า หนูอยากกินล่าเถียวสักห่อค่ะ ! ”

เจียงชานไม่ได้กินล่าเถียวมานานแล้ว เมื่อเธอเห็นล่าเถียวบนชั้นวาง เธอจึงพูดเสียงดัง

“ได้สิ หนูไปเอามาเลย เดี๋ยวพ่อจ่ายเงินทีหลัง”

เจียวเสี่ยวไป๋อดยิ้มไม่ได้ เจ้าตัวน้อยพูดได้ตรงเวลาพอดี แน่นอนว่าเขาจะไม่ปฏิเสธ

“ขอบคุณค่ะป่าป๊า ! ”

เจียงชานพูดอย่างมีความสุข สาวน้อยเอื้อมมือไปหยิบห่อล่าเถียวบนชั้นวางแล้วฉีกกินอย่างมีความสุข ดูเธอจะกินมันอย่างเอร็ดอร่อยเลยทีเดียว

เมื่อคู่รักหนุ่มสาวเห็นว่าเจียงชานกินเก่งมาก พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองล่าเถียวบนชั้นวาง หญิงสาวพูดว่า พี่จวิน เราซื้อล่าเถียวไปลองสักสองห่อดีไหม ? ”

พี่จวินที่ว่านี้ไม่ใช่หลินเจียจวิน

ในยุคนี้มีคนใช้ชื่อ ‘จวิน’ เยอะมาก

ชายหนุ่มที่ชื่อพี่จวินพูดว่า “ถ้าอยากกินก็เอามาลองสองห่อ ! ”

หญิงสาวหยิบล่าเถียวสองห่ออย่างมีความสุข เธอมองถั่วลิสงปรุงรสที่วางอยู่ข้างกันแล้วพูดว่า “พี่จวิน พี่ชอบกินถั่วลิสงมาก ฉันเอาไปให้พี่สองห่อนะ”

“อืม ! ” ชายหนุ่มชื่อพี่จวินพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม

หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนหวาน เธอหยิบถั่วลิสงปรุงรสมาสองห่อ แล้วพูดว่า “พี่จวิน พี่สังเกตไหมว่าความรู้สึกในการหยิบของบนชั้นวางด้วยตัวเองนั้นดีกว่าการขอให้พนักงานขายหยิบให้”

ชายหนุ่มก็พยักหน้า “ใช่ เราสามารถหยิบอะไรก็ได้ที่เราต้องการ แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อหลังจากดูแล้ว มันสะดวกมาก”

“ใช่ ! ” หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขาทั้งสองเดินดูรอบ ๆ ร้านค้าเล็ก ๆ ก่อนที่จะเดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน

เมล็ดแตงโมห้ารส 2 ห่อ ถั่วลิสงปรุงรส 2 ห่อ ล่าเถียว 2 ห่อ และเค้กที่รัก 1 ถุง

“ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ ? ” ชายหนุ่มถาม

เถียนจิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เมล็ดแตงโมและถั่วลิสงปรุงรสถุงละ 3 เหมา ล่าเถียวถุงละ 1.2 เหมาและเค้กที่รักราคาห่อละ 2 เหมา รวมเป็น 1.64 หยวนค่ะ”

ชายหนุ่มหยิบเงิน 1 หยวน 7 เหมาจ่าย เถียนจิงรับเงินและทอนให้เขา 6 เจี่ยว จากนั้นเธอนำสินค้าใส่ถุงสะดวกซื้อแล้วส่งให้เขา แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่อุดหนุนเรานะคะ พวกคุณกินแล้ว ถ้าอร่อยก็ช่วยโปรโมตให้พวกเราด้วยนะคะ”

“ถ้าอร่อย เราจะช่วยโปรโมตนะ” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้ม

เถียนจิงตอบ “ขอบคุณค่ะ ทางร้านยินดีต้อนรับค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับหญิงสาว

เจียงเสี่ยวไป๋ไปที่เคาร์เตอร์ชำระเงิน เขาหยิบเงินออกจากกระเป๋าของเขา หลินเจียจวินพูดว่า “นี่ร้านของนายเองไม่ใช่เหรอ ชานชานกินล่าเถียวยังต้องจ่ายเงินด้วยหรือไง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “จริงอยู่ที่ร้านนี้เป็นของผม แต่สินค้าในร้านได้ถูกจัดส่งไปแล้ว หากไม่จ่ายเงิน บัญชีจะไม่ตรงกับยอด”

หลินเจียจวินพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว นายหมายความว่าบัญชีต้องตรงกับยอดนี่เอง”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมาแล้วส่งให้เถียนจิง

หลินเจียจวินเห็นมันจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่ใหญ่เป็นเหมือนกันหมด ไม่มีเงินย่อยหรือไง ! ” เขาหยิบเงิน 6 เหมาออกมาแล้วส่งให้เถียนจิง จากนั้นก็ตะโกนบอกเจียงชาน: “ชานชาน ไปเอาล่าเถียวมาอีก 5 ห่อ”

“ค่ะ ! ”

เจ้าตัวเล็กรีบวิ่งไปที่ชั้นวางทันที เธอหยิบล่าเถียวออกมาอีก 5 ห่อ

เธอยื่นล่าเถียวให้หลินเจียจวิน 1 ห่อแล้วพูดว่า “คุณลุงเอาไปลองชิม 1 ห่อสิ”

หลินเจียจวินโบกมือ “เก็บไว้กินเถอะ ลุงไม่กิน”

เจียงชานกล่าวว่า “คุณลุง ล่าเถียวอร่อยมาก คุณลุงต้องลองชิม”

หลินเจียจวินยิ้ม แล้วหยิบห่อขึ้นมา อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้แกะกินทันที เขาเก็บใส่กระเป๋าแล้วพูดว่า “ลุงจะกินมันทีหลัง”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดกับเถียนจิง “ใช่ ดูเหมือนว่าวิธีที่คุณกับกัวเยว่ทำนั้นได้ผลมาก และบริการของคุณก็อบอุ่นมากเช่นกัน”

เขาหยิบธนบัตรสิบหยวนออกมา 4 ใบแล้วยื่นมันให้เถียนจิง “ฉันจะส่งเสริมวิธีการของคุณไปยังทุกร้าน นี่คือเงินรางวัลของคุณกับกัวเยว่ แบ่งกันคนละ 20 หยวน”

เถียนจิงตกตะลึงและรีบพูดว่า “เถ้าแก่เจียง คุณให้เงินเดือนพวกเราสูงมาก ทั้งยังซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เรา และมอบซองแดงให้เรา คุณใจดีกับเรามาก ดังนั้นเราจึงอยากทำงานให้ดีที่สุด ไม่เห็นคุณต้องให้รางวัลเราเลย ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “เมื่อวานฉันบอกพวกคุณแล้วว่าถ้าคุณร่วมงานกับฉัน ตราบใดที่คุณทำงานดีและมีส่วนสนับสนุนบริษัท คุณจะได้รับเงินรางวัล วิธีส่งเสริมการขายที่คุณคิดขึ้นมาจะช่วยเพิ่มจำนวนลูกค้าได้ นี่คือการมีส่วนสนับสนุนให้กับบริษัท บริษัทควรมีรางวัลตอบแทน”

“รับไปเถอะ พวกคุณสมควรได้รับสิ่งนี้ ! ”

“ขอบคุณเถ้าแก่เจียง ! ” เถียนจิงรับเงิน 40 หยวนมาอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า “ถ้ากัวเยว่กลับมา ฉันจะเอาเงิน 20 หยวนให้เธอ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “อืม งั้นเราขอตัวกลับก่อน”

เถียนจิงออกมาจากเคาร์เตอร์ชำระเงินทันที “ค่ะ เถ้าแก่เจียงเดินทางปลอดภัยนะคะ ! ”

เธอเดินไปส่งถึงที่ประตูและโบกมือลา

ทั้งสามคนเดินขึ้นรถ แล้วมุ่งหน้าไปร้านต่อไป

ในรถ หลินเจียจวินพูดว่า “เสี่ยวไป๋ แค่วิธีส่งเสริมการขายวิธีเดียว นายก็ให้เงินรางวัลพวกเธอ 20 หยวนแล้ว เงินรางวัลของนายมันช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “แม้ว่าความคิดของพวกเธอจะเรียบง่าย แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าพวกเธอกำลังคิดหาวิธีปรับปรุงประสิทธิภาพของร้านค้าอย่างจริงจัง หากเรื่องที่ผมให้เงินรางวัลแก่พวกเธอกระจายไปยังพนักงานขายคนอื่น พนักงานขายคนอื่นจะได้รับแรงบันดาลใจคิดหาวิธีใหม่ ๆ มาส่งเสริมการขายของร้าน”

“จากนั้น พวกเขาก็จะหาวิธีปรับปรุงประสิทธิภาพของตนอย่างจริงจัง”

“เพราะท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าใครล้วนอยากได้โบนัส ! ”

หลินเจียจวินยิ้มแล้วพูดว่า “นายแค่พยายามซื้อใจคนสินะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ถูกต้อง ! ”

หลินเจียจวินพูดว่า “แม้ว่าจะเป็นกรณีนี้ แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินให้พวกเธอตอนนี้ แค่บอกพวกเธอว่าจะได้รับโบนัส 20 หยวนในเดือนนี้ และจ่ายพร้อมเงินเดือน แค่นั้นไม่พอหรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พี่จวิน พี่ต้องจำไว้ว่าหากต้องให้รางวัลพนักงานก็ควรให้ทันที ไม่ต้องรอเวลา”