ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 791 กินฟรี

ตอนที่ 791 กินฟรี

“ข่าวอะไร ? ”

เมื่อเห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจริงจัง รองนายกเทศมนตรีถังก็นั่งลงด้วยความอดทน และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “โครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวังได้รับการอนุมัติให้ดำเนินโครงการไปทั่วประเทศแล้ว”

“จริงหรือ ? ”

“เยี่ยมมาก ! ”

นายกเทศมนตรีจางและรองนายกเทศมนตรีถังต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ข่าวนี้น่าตื่นเต้นสำหรับทั้งสองมากกว่าตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้รับคำสั่งซื้อพิเศษของผักนอกฤดูจากแผนกโลจิสติกส์ของเทียนจิงเสียอีก

“คุณควรจะพูดเรื่องใหญ่แบบนี้ก่อนสิ ! ” นายกเทศมนตรีจางมองค้อนเจียงเสี่ยวไป๋แล้วบ่นออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “นี่ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนและสำคัญอะไร ผมจึงต้องรายงานเรื่องอื่นก่อนอยู่แล้ว”

นายกเทศมนตรีจางพูดด้วยความโกรธ “ล็อตเตอรี่แห่งความหวังถือเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญได้อย่างไร ? ” หลังจากพูดแบบนี้ เขาก็พูดด้วยความกระตือรือร้น “แล้วส่วนแบ่งเท่าไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ เขากางมือออกแล้วพูดว่า “ตอนนี้ผมยังไม่ได้รับสิทธิพิเศษในการขายด้วยซ้ำ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าจะได้รับส่วนแบ่งเท่าไหร่ ? ”

นายกเทศมนตรีจางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความประหลาดใจ “แต่คุณบอกว่าได้รับการอนุมัติแล้วไม่ใช่หรือ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ที่ผมบอก ผมหมายถึงเรื่องที่โครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวังที่จะขายทั่วประเทศได้รับการอนุมัติแล้ว เราต้องแน่ใจก่อนว่าเราสามารถทำได้ ส่วนเรื่องอื่นเอาไว้ที่หลัง”

นายกเทศมนตรีจางตกใจ แต่อย่างไรขั้นตอนที่สำคัญที่สุดคือการอนุมัติโครงการ เขาจึงถามไปทันทีว่า “ลุงรองของคุณเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ใช่ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “สำนักงานโครงการล็อตเตอรี่แห่งความหวังได้รับการจัดตั้งขึ้น โดยมีลุงรองเป็นผู้อำนวยการสำนักงาน ซึ่งจะมีการทดลองโครงการนี้ที่ภูมิภาคจีนตอนกลางก่อน ตอนนี้พื้นที่สำนักงานตั้งอยู่ที่เจียงเฉิง”

นายกเทศมนตรีจางรู้สึกดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้ ตราบใดที่หลินต้ากั๋วรับผิดชอบเรื่องนี้ เรื่องที่เหลือก็จะเป็นไปตามทิศทางที่เจียงเสี่ยวไป๋วางแผนไว้แต่แรก

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ชิงโจวจะสามารถรับส่วนแบ่งจากล็อตเตอรี่แห่งความหวังนี้ได้

“ดีมาก ! ” นายกเทศมนตรีจางเอามือถูกันด้วยความตื่นเต้น พร้อมทั้งจิตใจที่เบิกบาน

รองนายกเทศมนตรีถังยิ้มออกมาและพูดว่า “เสี่ยวเจียง คุณได้ถามลุงรองของคุณบ้างไหมว่าจะมีการจำหน่ายล็อตเตอรี่ออกมาเมื่อไหร่ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ลุงรองเคยบอกผมว่า ถ้าเร็วที่สุดก็น่าจะต้นปีหน้า ตอนนี้เรากำลังหาบุคลากรที่เหมาะสมและจัดตั้งทีม”

เขายิ้มและพูดว่า “อย่างไรก็ตาม ผมได้รับหน้าที่ให้เป็นที่ปรึกษาและยังมีการสร้างสำนักงานให้ผมด้วยนะ”

นายกเทศมนตรีจางและรองนายกเทศมนตรีถังรู้สึกดีใจมากเมื่อได้ยินแบบนี้

การที่หลินต้ากั๋วเลือกเจียงเสี่ยวไป๋มาเป็นที่ปรึกษา สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปก็ยิ่งแน่นอนมากขึ้น

“ต้องได้มา ! ”

“เราต้องได้สิทธิ์นั้นมา ! ”

นายกเทศมนตรีจางหัวเราะเสียงดัง พลางหยิบบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะพูดว่า “เสี่ยวเจียง คุณต้องใส่ใจกับเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด ไปทำงานที่นั่นให้บ่อยขึ้น และสรุปสิทธิ์ในการดำเนินการขายออกมาโดยเร็วที่สุด”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ปล่อยให้มันดำเนินไปตามธรรมชาติเถอะครับ ! ”

เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งมากเกินไป

มากสุดเขาทำได้แค่เขียนความคิดลงในแผนแล้วให้หลินต้ากั๋วพิจารณาเอง ส่วนจะตัดสินใจอย่างไรนั้น ให้เป็นเรื่องของลุงรอง

นายกเทศมนตรีจางกล่าวอย่างกังวล “เราจะปล่อยให้มันเป็นไปเองได้อย่างไร ถ้าคุณไม่ดำเนินการบางอย่าง ผลลัพธ์ที่ได้มาก็อาจจะสูญเสียไปไม่น้อย”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ท่านผู้นำ ท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่ใช่สมาชิกในระบบ มันคงดูไม่ดีถ้าจะเข้าไปยุ่งมากเกินไป”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป่พูด นายกเทศมนตรีจางทำได้เพียงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

รองนายกเทศมนตรีถังไม่ได้พูดอะไร เขายืนขึ้นแล้วพูดว่า “ในกรณีนี้ เราทำได้แต่รอเท่านั้น ฉันจะกลับไปที่ออฟฟิศก่อน”

ทันทีที่นายกเทศมนตรีจางพยักหน้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลุกขึ้นยืนและพูดว่า “งั้นผมเองก็ต้องขอตัวเหมือนกัน”

“เหล่าถัง คุณไปทำงานของคุณก่อนเถอะ” นายกเทศมนตรีจางพูดกับถังจิงเทียน จากนั้นก็หันไปหาเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำไมถึงรีบล่ะ ใกล้เที่ยงแล้ว มากินหม้อไฟด้วยกันก่อน ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ท่านผู้นำ เอาไว้เป็นวันอื่นเถอะครับ ผมเพิ่งกลับมาเมื่อวานนี้ และยังมีหลายอย่างที่ต้องไปจัดการ !”

นายกเทศมนตรีจางหัวเราะ “ถึงอย่างไรเรื่องการกินก็ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่งด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตอบตกลง

รองนายกเทศมนตรีถังไม่ได้ไปด้วย นายกเทศมนตรีจางจึงชวนเฉินเซียนจิ้นไปด้วยกันอีกคน จากนั้นทั้งสามคนก็ไปกินหม้อไฟด้วยกัน

ร้านหม้อไฟลาลาลาบนถนนชิงหยุนอยู่ไม่ไกลจากศาลากลางมากนัก นายกเทศมนตรีจางจึงไม่ให้เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถ พวกเขาทั้งสามคนเดินไปที่ร้านหม้อไฟ ใช้เวลาประมาณสิบนาทีเท่านั้น

กิจการร้านหม้อไฟยังดีเหมือนเดิม แม้จะยังไม่ถึงเที่ยง แต่ที่ร้านก็มีลูกค้าเยอะแล้ว

เจียงเสี่ยวไป๋และอีกสองคนขอโต๊ะเล็ก ๆ หลังจากนั่งลงแล้ว นายกเทศมนตรีจางก็เริ่มสั่งของมา

ตอนนี้เขาเชี่ยวชาญเรื่องการกินหม้อไฟแล้ว เพราะของที่เขาสั่งมีส่วนผสมของเนื้อสัตว์และผักที่สมเหตุสมผล และน้ำจิ้มที่เขาผสมเองก็อร่อยมากเช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเมื่อเห็นมัน “ผู้นำ คุณคงมากินหม้อไฟที่นี่บ่อยน่าดู เพราะดูคุณจะคุ้นเคยกับมันมาก”

นายกเทศมนตรีจางยิ้มแล้วพูดว่า “ให้บอกตามตรงคือฉันไม่เคยเบื่อการกินหม้อไฟเลย แต่ฉันแค่สงสารเงินในกระเป๋าของฉันก็เท่านั้น เพราะส่วนใหญ่มันไปเข้ากระเป๋าของคุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะเสียงดัง “ก็ท่านผู้นำกำลังเป็นผู้นำในการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองชิงโจวของเราอยู่อย่างไรล่ะครับ ! ”

นายกเทศมนตรีจางกล่าวว่า “ฉันไม่ได้มีส่วนช่วยในการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองชิงโจว แต่ฉันมีส่วนช่วยเหลืออย่างชัดเจนต่อเจียงเจียกรุ๊ปของคุณ”

เขาชี้ไปที่หม้อไฟที่กำลังร้อนและพูดว่า “วันนี้นายจะต้องเลี้ยงฉันบ้าง เพราะฉันมีส่วนช่วยในความสำเร็จของนายมากมาย วันนี้นายต้องตอบแทนฉัน”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะออกมา “ท่านผู้นำ ผมรู้แล้วล่ะว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมเบื่อหม้อไฟ ? เห็นได้ชัดว่าคุณตั้งใจมาทานฟรี ! ”

นายกเทศมนตรีจางสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตระหนักว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ และพูดด้วยความโกรธว่า “ฉันกำลังคิดดอกเบี้ยคืน”

“โอเค โอเค ผมจะถือซะว่านี่คือดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายให้คุณ โอเคไหม ? ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้มและบอกให้เฉินเซียนจิ้นเริ่มทานอาหาร

ไม่มีใครดื่มเลย ดังนั้นอาหารมื้อนี้จึงใช้เวลาไม่นาน พวกเขากินเสร็จในเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง

ขณะกำลังกินหม้อไฟ นายกเทศมนตรีจางและเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องงานอีก

เพราะพวกเขาคุยเรื่องงานด้วยกันมานานมากแล้ว และมาที่นี่เพื่อทานอาหารเท่านั้น

แต่เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่ามันอาจจะมากกว่านั้น

แน่นอน หลังออกจากร้านหม้อไฟ นายกเทศมนตรีจางก็พูดกับเฉินเซียนจิ้น “เสี่ยวเฉิน คุณกลับไปก่อนเถอะ ผู้ช่วยเจียงกับฉันจะสูบบุหรี่ด้วยกันอีกสักมวนแล้วจะเดินตามไป”

“ได้ครับ ! ” เฉินเซียนจิ้นตอบกลับและเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

นายกเทศมนตรีจางยืนอยู่ที่นั่น ค่อย ๆ นำบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋

เมื่อทั้งสองคนเริ่มสูบบุหรี่ เฉินเซียนจิ้นก็เดินออกไปได้ร้อยเมตรแล้ว

“ไปเถอะ เราเดินไปคุยไปดีกว่า”

นายกเทศมนตรีจางก็ได้พูดคุยไประหว่างทางขณะที่สูบบุหรี่ ไม่นาน เขาและเจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินไปที่สำนักงานเทศบาล