ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 794 ทำได้จริง

ตอนที่ 794 ทำได้จริง

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋และเมิ่งเสี่ยวเป่ยเดินผ่านประตูของอาคารที่กำลังก่อสร้าง พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ทักทายพวกเขาทันที

“สวัสดีผู้ช่วยเจียง ! ”

“สวัสดีรองประธานเมิ่ง ! ”

หลังจากทักทายเสร็จ เขาก็พูดว่า “หากพวกคุณทั้งสองจะเข้าไปตรวจพื้นที่ก่อสร้าง โปรดสวมหมวกนิรภัยด้วยครับ ! ”

เมื่อพูดแบบนั้น เขาก็หยิบหมวกนิรภัยสองใบมามอบให้เจียงเสี่ยวไป๋และเมิ่งเสี่ยวเป่ยคนละใบ

ทั้งสองขอบคุณแล้วรับมันมาสวม

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ก็รู้สึกปลอดภัยแล้ว ! ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยกล่าวว่า “คุณหลี่เน้นย้ำเรื่องความปลอดภัยมาโดยตลอด และการสวมหมวกนิรภัยก็เป็นสิ่งจำเป็นเมื่อเข้าไปในพื้นที่ก่อสร้าง”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าด้วยความพอใจและถามว่า “แล้วคุณหลี่อยู่ที่ไหน ? ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดว่า “อยู่ข้างในครับ ผมจะพาพวกคุณทั้งสองคนไป”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอบคุณเขา ก่อนจะเอาบุรี่ออกมาแล้วยื่นให้พนักงานรักษาความปลอดภัยหนึ่งมวน

พนักงานรักษาความปลอดภัยรับมันไปด้วยรอยยิ้ม และพูดว่า “คุณหลี่สั่งไว้ว่าห้ามสูบบุหรี่ระหว่างทำงาน ผมจะเก็บไว้สูบทีหลังครับ ! ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เอาบุหรี่ทัดใบหูไว้

เดิมที เจียงเสี่ยวไป๋เองก็กำลังจะสูบบุหรี่เหมือนกัน แต่เมื่อได้ยินแบบนี้ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเก็บมันไปก่อน

“ตอนนี้คุณหลี่เข้มงวดมากเลยเหรอ ? ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยยิ้ม “คุณหลี่บอกว่าตอนนี้เราคือกำลังหลักแล้ว และกำลังหลักต้องเข้มงวดและมีกฎเกณฑ์ เพราะเราไม่ใช่แบบกองโจร”

ขณะพูดคุยกับเขา เจียงเสี่ยวไป๋ก็สังเกตสถานการณ์รอบ ๆ พื้นที่ก่อสร้าง เขาเห็นว่าวัสดุต่าง ๆ ถูกวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ แม้ว่าจะมีคนงานจำนวนมากในพื้นที่ก่อสร้าง แต่การแบ่งงานและความร่วมมือก็เป็นระเบียบเรียบร้อยดี ป้ายบอก ‘มาตรฐานการปฏิบัติงาน’ ถูกติดไว้หลายจุด

ไม่นานหลังจากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้พบกับหลี่เฉิงหรู

“ผู้ช่วยเจียง เป็นอย่างไรบ้าง ? ตอนนี้คุณรู้สึกว่ามันแตกต่างไปจากเมื่อก่อนบ้างไหม ! ” หลี่เฉิงหรูพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋ชื่นชม “ใช่ มันเปลี่ยนไปมาก ขอบคุณที่ทำงานอย่างหนักเพื่อบริษัทนะ ! ”

หลี่เฉิงหรูโบกมือ “เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญญาอะไร ขอแค่เอารถมาให้ผมเพิ่มก็พอแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและถามเมิ่งเสี่ยวเป่ยว่า “เฉินอันผิงยังไม่กลับมาอีกเหรอ ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “เมื่อวานเขาโทรมาบอกว่าจะกลับมาในอีกสองวันค่ะ”

ปัจจุบัน เฉินอันผิงดำรงตำแหน่งรองประธานฝ่ายการตลาดของเจียงเจียกรุ๊ป ซึ่งครั้งนี้เจียงเสี่ยวไป๋ให้เขาไปเจรจาโดยเอาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้งไปแลกกับรถบรรทุกเพื่อการก่อสร้างและรถขุดเจาะ

เขาจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ไหนคุณบอกผมมาสิว่าเรื่องไปถึงไหนแล้ว ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากแล้วยิ้มออกมา “ฉันก็คิดว่าคุณจะไม่ถามแล้วซะอีก ! ”

เมื่อเห็นการแสดงออกของเธอ เจียงเสี่ยวไป๋ก็คาดเดาในใจแล้ว และพูดด้วยรอยยิ้ม “ถ้าคุณดูมีความสุขแบบนี้ แสดงว่าเขาคงจะทำสำเร็จแล้วสินะ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกลอกมองมาที่เขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เรื่องดี ๆ แบบนี้ออกมาจากปากของคุณ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายไปเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะ “ไหนคุณเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “เฉินอันผิงได้เอาไฟแช็กแบบใช้แล้วทิ้ง เค้กที่รัก ล่าเถียว และผลิตภัณฑ์อื่น ๆ ไปแลกกับรถขุดฟู่ซุน 4 คัน ซึ่งทั้งหมดเป็นรถขุดที่มีเทคโนโลยีการขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้า 100 วัตต์”

“นอกจากนี้ เขายังนำรถบรรทุกใช้ในงานก่อสร้าง 20 คันกลับมาจากจินหลิง ซึ่งถือว่าเขาสามารถทำได้ตามคำขอของคุณแล้ว”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกมีความสุขหลังจากได้ยินแบบนี้ พูดตามตรง เขาไม่ได้มีคาดหวังกับเรื่องนี้ไว้สูงนัก

และไม่ได้คาดหวังว่าเฉินอันผิงจะทำได้จริง ๆ

หลี่เฉิงหรูเองที่ได้ยินก็มีความสุขไม่น้อย เขาหัวเราะแล้วพูดว่า “ผู้ช่วยเจียง เยี่ยมมาก เมื่อรองประธานเฉินกลับมา ฉันจะเลี้ยงเหล้าเขา”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ยังไม่หมดเท่านั้นนะคะ คุณเฉินยังได้จ้างพนักงานขับรถขุดจากโรงงานรถขุดฟู่ซุนมาช่วยคุณหลี่เป็นเวลา 3 เดือน เพื่อให้พวกเขามาสอนคนของเราด้วย”

“ไม่มีปัญหา ! ” หลี่เฉิงหรูหัวเราะดังขึ้นและกล่าวว่า “ถึงตอนนั้นฉันจะเลี้ยงอาหารและเหล้าดี ๆ ให้เขา เพื่อที่เขาจะได้อยู่ที่นี่ให้นานขึ้น ถ้าคนของผมเรียนรู้งานไม่หมด เขาก็ไม่มีทางได้ออกไปไหนแน่นอน”

เจียงเสี่ยวไป๋ก็มีความสุขเหมือนกันเมื่อได้ยินข่าวนี้ ตอนนี้บริษัทว่านอันวิศวกรรมก่อสร้างเรียกได้ว่าพัฒนาขึ้นแบบก้าวกระโดดและสามารถแซงหน้าบริษัทวิศวกรรมก่อสร้างของชิงโจวไปได้แล้ว

เขากล่าวว่า “เหล่าหลี่ นอกเหนือจากรถขุดและรถบรรทุกสิ่งของก่อสร้างที่คุณเฉินนำกลับมาแล้ว ฉันจะให้รถบรรทุกขนาดเล็กกับคุณอีกสิบคัน”

หลี่เฉิงหรูรู้สึกมีความสุขมากและกล่าวว่า “เยี่ยมมาก ด้วยรถบรรทุกขนาดเล็กเหล่านี้ ผมจะขนส่งวัสดุน้ำหนักเบาและคนงานได้สะดวกยิ่งขึ้นในอนาคต”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งเล็กน้อยและพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนงานนั่งหลังรถบรรทุก เอาล่ะ ฉันจะหาทางเอารถตู้มาให้คุณเพิ่มอีกสองสามคัน อย่างไรก็ตาม พวกมันก็ยังจำเป็น”

หลี่เฉิงหรูกล่าวว่า “ไม่ ๆ มีรถบรรทุกขนของก่อสร้างและรถบรรทุกขนาดเล็กแค่นี้ก็พอแล้ว บริษัทไม่จำเป็นต้องลงทุนทรัพยากรทั้งหมดกับแผนกก่อสร้างของเรา เพราะยังมีอุตสาหกรรมอื่นที่บริษัทต้องดูแลอีก ซึ่งก็กำลังอยู่ในช่วงพัฒนาเช่นกัน ไม่งั้นมันจะเป็นการสิ้นเปลือง”

เจียงเสี่ยวไป๋มีความสุขมากเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“อืม ได้ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่คิดที่จะคัดค้าน หลี่เฉิงหรูพูดถูก ขณะนี้อุตสาหกรรมต่าง ๆ ของเจียงเจียกรุ๊ปกำลังพัฒนา และมีหลายที่ที่จำเป็นต้องลงทุน

“มาเถอะ ผมจะพาพวกคุณไปดูความคืบหน้าของโครงการ” หลี่เฉิงหรูกล่าว

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและเดินตามเขาไปพร้อมกับเมิ่งเสี่ยวเป่ย ทั้งสองฟังการแนะนำของเขาไปตลอดทาง ใช้เวลากว่า 40 นาทีในการเดินดูรอบ ๆ

หลี่เฉิงหรูทำงานได้ดีมาก เจียงเสี่ยวไป๋จึงไม่มีอะไรจะตำหนิเขา ไม่นานหลังจากนั้นก็ได้ขอตัวออกมา

หลังจากส่งเมิ่งเสี่ยวเป่ยกลับไปที่โรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก เขาก็กลับไปที่โรงงานผลิตเครื่องปรุงรสและพบว่าประตูสำนักงานปิดอยู่

“นี่…พวกเธอไปสปาเท้าอีกแล้วเหรอ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเดาว่าหลินเจียอินและคนอื่นจะต้องหายไปที่นั่นแน่นอน

เขายิ้มแล้วขึ้นรถอีกครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่สปาเท้า

ใช้เวลาไม่นาน เขาก็มาถึงที่นั่น

ตามที่คาดไว้ หลินเจียอิน เฝิงเยี่ยนหง และเด็กน้อยอีกสองคนอยู่ที่นี่ทั้งหมด

“ผู้ช่วยเจียง คุณมาแล้ว นั่งลงก่อนสิคะ ! ”

วันนี้เฉินเจียทำหน้าที่ต้อนรับพวกเขา เมื่อเธอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา เธอก็ลุกขึ้นยืนและทักทายเขาอย่างอบอุ่นทันที

“ป่าป๊า ! ”

“ลุงเจียง ! ”

เจียงชานและหวังกังก็ตะโกนทักทายเขาเช่นกัน

เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลงที่โต๊ะหลุมไฟ และถามเจียงชานว่า “แล้วพวกหนูมาที่นี่เมื่อไหร่ ? ”

เจียงชานพูดว่า “เราเพิ่งมาถึงที่นี่ได้สักพักแล้วค่ะ หม่าม๊าและป้าเยี่ยนหงนวดเท้าอยู่ข้างใน ยังไม่เสร็จเลย”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ครั้งนี้เขาออกไปทำธุระข้างนอกนานกว่าสิบวัน ทิ้งภรรยาของเขาอยู่ที่บ้านไม่ได้เข้ามาในเมืองหลายวัน เธอคงอยากนวดเท้ามากน่าดู

เขาไม่ถามอีกต่อไปและพูดกับเฉินเจียว่า “ไปเรียกผู้จัดการเฉินให้ฉันที”

“ได้ค่ะ ! ” เฉินเจียรับคำสั่งและเดินไปเรียกเฉินซินทันที

ไม่นานหลังจากนั้น เฉินซินก็ออกมาและนั่งลงข้าง ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยท่าทางดีใจ “ผู้ช่วยเจียง คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ ? ” เธอดูมีความสุขมากกว่าปกติ

ในเจียงเจียกรุ๊ป มีผู้จัดการหญิงจำนวนมากทั้งระดับกลางไปจนถึงระดับสูง นอกจากเมิ่งเสี่ยวเป่ยแล้ว เฉินซินก็เป็นอีกคนที่กล้าทำตัวสบาย ๆ กับเจียงเสี่ยวไป๋

ส่วนเฝิงเยี่ยนหง เจียงเสี่ยวเยว่ และหลัวเจาตี้นั้นใกล้ชิดกับเจียงเสี่ยวไป๋มาแต่แรกแล้ว ขนาดคนเหล่านี้ยังรู้สึกเคารพเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหญิงสาวที่อายุน้อยอย่างลี่ลี่และเจียงเสี่ยวเฟินเลย

เจียงเสี่ยวไป๋เอานิ้วดีดหน้าผากของเฉินซิน “ไม่ว่าเธอจะมีตำแหน่งสูงหรือต่ำก็ตาม นั่งลงเร็ว ๆ ฉันมีเรื่องจริงจังจะพูดด้วย”

“อ้อ ! ” เฉินซินนั่งตัวตรงทันที ทำให้เธอดูเรียบร้อยขึ้นมา เหมือนกับเด็กนักเรียนชั้นประถมอย่างไรอย่างนั้น

เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเธอแล้วถามว่า “ร้านสปาเท้าในเจี้ยนหยางตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”