ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 800 ไม่ต้องรีบ ฉันยังมีเรื่องสำคัญจะพูด

ตอนที่ 800 ไม่ต้องรีบ ฉันยังมีเรื่องสำคัญจะพูด

เฉินหยวนเซิ่งสามารถพูดภาษาจีนกลางได้ จึงไม่มีปัญหาในการสื่อสารกับหม่าซู่ ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ต้องแปล สะดวกกว่ามาก

เขาพูดคุยกับเฉินหยวนเซิ่งนานกว่าสิบนาที จนในที่สุดก็ได้ยินกับหูของเขาเองว่าเกษตรกรจัดการกับผักในเรือนกระจกอย่างไรบ้าง

เฉินหยวนเซิ่งอธิบายออกมาอย่างชัดเจนเกี่ยวกับขั้นตอนและวิธีการปลูกผัก จนหม่าซู่อดไม่ได้ที่จะแปลกใจและถามว่า “น้องเฉิน คุณรู้ลึกรู้ละเอียดขนาดนี้ได้อย่างไร ? ”

เฉินหยวนเซิ่งกล่าวว่า “ผู้อำนวยการหลิวแห่งสำนักงานการเกษตรเทศบาลมักจะให้เจ้าหน้าที่มาสอนเรา เราก็ปฏิบัติตามขั้นตอนการเพาะปลูกและการจัดการที่สำนักงานการเกษตรบอกอย่างเคร่งครัด”

หม่าซู่พยักหน้า ไม่น่าแปลกใจเลย ที่นี่มีการอบรมเกษตรกรอยู่เสมอนี่เอง

หลังจากพูดคุยกับเฉินหยวนเซิ่งอีกสองสามคำ เขาและเจียงเสี่ยวไป๋ก็ออกมาและเดินไปโรงเรือนอื่นต่อ

“เสี่ยวไป๋กลับมาแล้วเหรอ ! ”

“เสี่ยวไป๋ เข้ามานั่งสูบบุหรี่ด้วยกันก่อนสิ ! ”

“เสี่ยวไป๋ วันนี้เพื่อนของคุณก็มาด้วยเหรอ เข้ามาดื่มชาสักแก้วสิ ! ”

“เสี่ยวไป๋ เมื่อไหร่เราจะได้เก็บผักอีก ? ”

“พี่เสี่ยวไป๋ มีแขกมาเหรอ เดี๋ยวฉันเอาอาหารไปส่งให้ที่บ้านของคุณนะ”

“แขกเสี่ยวไป๋ ยินดีต้อนรับสู่เจียงวาน ! ”

“มาที่เจียงวานทั้งที เชิญมานั่งสูบบุหรี่ก่อน ! ”

“พี่เสี่ยวไป๋…”

ระหว่างทาง เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาผ่านชาวบ้าน ชาวบ้านมักจะทักทายเจียงเสี่ยวไป๋อย่างอบอุ่นเสมอ

เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตอบกลับอย่างสุภาพเช่นกัน

แม้กระทั่งหม่าซู่ยังได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทุกคน โดยมีการเชิญให้มาดื่มชาและสูบบุหรี่หลายต่อหลายครั้ง

หม่าซู่ยังแอบคิดในใจว่า เจียงเสี่ยวไป๋ได้รับความนิยมในบ้านเกิดของเขาจนดูเหมือนเขาจะเป็นกระดูกสันหลังของหมู่บ้านอย่างไรอย่างนั้น

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่านั้นคือบ้านที่สร้างขึ้นใหม่ในเจียงวานแต่ละหลังมีรูปทรงแปลกใหม่และเป็นบ้านสไตล์จีนโดยสมบูรณ์

หากเขาไม่เห็นด้วยตาตนเอง เขาคงไม่เชื่อว่าบ้านสวยแบบนี้จะถูกสร้างขึ้นในพื้นที่ชนบท

ระหว่างทาง พวกเขาก็จะลงไปชมโรงเรือนกระจกในทุ่งด้วย บ้างก็เพิ่งปลูกผัก บ้างก็เก็บผลผลิตแล้ว และบ้างก็มีต้นกล้าผักที่เพิ่งเพาะไว้อย่างดี

ซึ่งแตกต่างจากหมู่บ้านอื่น อีกสี่แห่งในอำเภอชิงซาน หม่าซู่มองไปที่เรือนกระจกหลายร้อยหลังในหมู่บ้าน และเห็นผักนอกฤดูสามสิบถึงสี่สิบชนิด

เมื่อทั้งสองกลับไปที่เมืองชิงโจว ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

หม่าซู่เหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดว่า “ขอบคุณที่พาฉันไปดูโรงเรือนปลูกผักในวันนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่หม่า ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วที่จะพาคุณไป”

หม่าซู่ยิ้ม “เย็นนี้ฉันจะเลี้ยงอาหารเย็นคุณ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่หม่า คุณมาที่ชิงโจวทั้งที จะให้คุณเลี้ยงเราได้อย่างไร ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมจะแวะไปรับภรรยาและลูกของผม แล้วเราจะพาคุณไปกินอาหารอร่อย ๆ ”

หม่าซู่กล่าวว่า “แน่นอน ฉันไม่รังเกียจ”

ในความเห็นของเขา การที่อีกฝ่ายสามารถพาเขาไปกินข้าวร่วมกับครอบครัวของเขาได้ คือเขากำลังมองว่าเขาก็เป็นสมาชิกในครอบครัวของเขาเหมือนกัน

แต่สิ่งที่หม่าซู่ไม่รู้ก็คือ เจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวมาก และสิ่งที่เขาชอบมากที่สุดคือการได้อยู่กับภรรยาและลูก ๆ ของเขา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นผมจะพาคุณไปรับภรรยาและลูกของผมก่อน”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดขณะที่เขาขับรถตรงไปที่ร้านสปา

เขาเดาว่าหลินเจียอินและเจียงชานอาจจะไปที่นั่นแล้ว

หม่าซู่กล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ ฉันยังมีเรื่องสำคัญจะพูดคุยกับคุณอยู่”

เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจทันทีว่าเขาจะพูดอะไร และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข เขาไม่ได้ถามเกี่ยวกับรถบรรทุกทหาร 30 คันมาตลอดทั้งวัน และในที่สุดอีกฝ่ายก็ได้กล่าวขึ้นมาก่อน

“พี่หม่า เรื่องอะไรหรือ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามออกมาด้วยท่าทีสงบ สีหน้าของเขาไม่แสดงอาการใด

หม่าซู่กล่าวว่า “เราให้คุณยืมรถบรรทุกทหาร 30 คันไม่ใช่หรือ ? ตอนนี้รถทั้งหมดจอดอยู่ที่กองบัญชาการทหาร คุณไปที่กองบัญชาการทหารเพื่อเซ็นสัญญามอบรถกับฉันก่อน จากนั้นคุณก็ต้องหาที่สำหรับจอดรถพวกนั้น แล้วฉันจะให้คนขับรถไปส่งให้คุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “พี่หม่า ขอบคุณมากครับ แล้วถ้าผมให้คนของผมขับกลับไปเองจะได้ไหมครับ ? ”

หม่าซู่กล่าวว่า “ถ้าคุณให้คนมาขับกลับไปเอง มันจะไม่ดูน่าฮือฮาไปหรือ ! ”

“ฉันจะให้คนของฉันขับไปจอดไว้ที่นั่นให้ เมื่อพวกเขากลับมา ฉันถึงจะนำกุญแจทั้งหมดให้กับคุณ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างสบาย ๆ “ผมแค่คิดว่ามันจะเป็นภาระให้กับพี่หม่าก็เท่านั้น ! ”

หม่าซู่โบกมือ บอกว่าเรื่องนี้ไม่ลำบากเขาเลย

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วขับรถไปที่กองบัญชาการทหาร

กองบัญชาการทหารตั้งอยู่บนถนนชิงซานทางใต้ของเมือง จึงทำให้พวกเขามาถึงอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่หม่าซูแสดงบัตรประจำตัวแล้ว ทั้งสองก็เข้าไปด้านในและตรงไปยังห้องทำงานของพลเอกเจียงไคโจว

เจียงไคโจวเป็นชายร่างสูงอายุเกือบห้าสิบปี ด้วยรูปร่างที่สง่างามภายใต้ชุดทหาร ยิ่งทำให้เขาดูน่าเกรงขามอย่างมาก

“ผู้อำนวยการหม่า ในที่สุดคุณก็มาแล้ว ! ” เมื่อเห็นหม่าซู่ เจียงไคโจวก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

หม่าซู่ยิ้มและพูดว่า “ฉันไปเยี่ยมชมชนบทกับเถ้าแก่เจียง จึงกลับมาช้าเล็กน้อย ปล่อยให้คุณรอนานเลย”

เจียงไคโจวโบกมือเพื่อจะบอกว่าเขาไม่ติด ก่อนจะพยักหน้าให้เจียงเสี่ยวไป๋และพูดด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่เจียงและผู้ช่วยเจียงที่คนอื่นพูดถึงนั้นมีชื่อเสียงมาก เราเคยพบกันมาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้พูดคุยกันต่อหน้า ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋สะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง เขาจำไม่ได้ว่าเขาเคยเห็นพลเอกกองบัญชาการทหารคนนี้ที่ไหน เขารีบพูดไปว่า “แสดงว่าผมหยาบคายมาก ผมควรจะแสดงความเคารพต่อคุณก่อนหน้านี้แล้ว”

เจียงไคโจวยิ้มออกมาอย่างกล้าหาญ “เรามาจากที่เดียวกัน จะกล่าวทักทายกันเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันชื่อเจียงไคโจว ไว้เรามาดื่มด้วยกันหลังจากนี้สักครั้งเถอะ ! ”

จู่ ๆ เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ในชาติที่แล้วเขาเคยดื่มกับทหาร ซึ่งมันแย่ยิ่งกว่าประสบการณ์ที่เขาดื่มในถู่เฉิงเสียอีก

เมื่อดูร่างกาย บุคลิกภาพ และความอาจหาญของเจียงไคโจวแล้ว ปริมาณแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มคงไม่ใช่น้อย ๆ แน่นอน

เขาพูดอย่างเร่งรีบว่า “พลเอกเจียง เราไม่ต้องไปดื่มด้วยกันทีหลังหรอก คืนนี้เราไปเดินตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืนด้วยกันเถอะครับ”

เจียงไคโจวสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง ชื่อของตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืนนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในชิงโจว และแม้แต่เขาเองก็เคยไปที่นั่นอยู่หลายครั้ง

เป็นการดีจริง ๆ ที่จะได้พาหม่าซู่ไปที่นั่นเป็นการต้อนรับ

ท้ายที่สุดแล้ว เมื่องอื่นก็ไม่มีตลาดแบบนี้อยู่เลย ซึ่งนี่ยังเป็นตลาดที่รวมรวมของหวานและของคาวจากทั่วประเทศมาขาย

แต่ที่แห่งนี้สะดวกในเรื่องกิน แต่ไม่สะดวกในเรื่องการดื่มสักเท่าไหร่

อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋พูดเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “เอาล่ะ งั้นคืนนี้เราพาผู้อำนวยการหม่าไปลองทานของว่างที่ตลาดกันดีกว่า แล้วค่อยมาดื่มกันในวันอื่น”

“ตกลงครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกัดฟันตอบตกลงไป

หม่าซู่สับสนกับสิ่งที่ทั้งสองพูด จึงถามออกมาด้วยความประหลาดใจ “แล้วที่ตลาดตอนกลางคืนนี้มีอาหารอร่อยอะไรบ้าง ? ”

ข้อมูลเกี่ยวกับเจียงเจียกรุ๊ปที่เขารู้มาคือมีกิจการร้านกุ้งอบน้ำมัน ร้านอาหารซีฟู้ด ร้านหม้อไฟ ฯลฯ แต่เขาไม่รู้มาก่อนว่ามีถนนคนเดินด้วย

เจียงไคโจวแนะนำถนนแต่ละสายของตลาดถนนคนเดินตอนกลางคืนให้ฟัง จากนั้นดวงตาของหม่าซู่ก็เป็นประกายขึ้นมาหลังจากที่ได้ยิน

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะได้ไปกินของหวานของคาวที่รวบรวมมาจากทั่วประเทศหลากหลายชนิดในชิงโจว

“พลเอกเจียง งั้นเรามาเซ็นสัญญากันก่อนดีกว่า ! ”

“เสร็จแล้วก็ไปถนนคนเดินกันต่อ ! ”

หม่าซู่แทบทนรอไม่ไหวแล้ว