ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 820 มีคนมาหา

ตอนที่ 820 มีคนมาหา

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ออกจากร้านสปาเท้า แต่อยู่ที่นั่นจนถึงเย็น

ไม่รู้ว่าตอนนี้เมิ่งเสี่ยวไป๋ดำเนินการไปถึงไหนแล้ว ?

เจียงเสี่ยวไป๋พึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นและออกจากร้าน มุ่งหน้าไปยังโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติก

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็มาถึงห้องทำงานของเมิ่งเสี่ยวเป่ย

“ผู้ช่วยเจียงมาแล้วเหรอคะ ทำไมมาเร็วแบบนี้ ! ” ใบหน้าของเมิ่งเสี่ยวเป่ยดูเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มของเธอก็ดูสดใสราวกับดอกไม้

เจียงเสี่ยวไป๋เห็นแบบนั้นจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณเมิ่งดูมีความสุขมาก คุณคิดแผนกิจกรรมขึ้นมาได้แล้วหรือยัง ? ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากและยิ้มออกมา เธอเชิญเจียงเสี่ยวไป๋นั่งลงแล้วชงชาหลงจิ่งให้เขา จากนั้นเธอก็หยิบแผนที่เย่กวงโต้วรวบรวมไว้ให้ตอนบ่ายนี้ออกมาจากโต๊ะ และยื่นให้เจียงเสี่ยวไป๋ “คุณลองดูแผนกิจกรรมที่พวกเราช่วยกันคิดขึ้นมาก่อนค่ะ ว่าได้ผลไหม ? ”

เธอดูมั่นใจมากในขณะที่เธอพูดออกมา

เธอทบทวนแผนอย่างมั่นใจและคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าเมิ่งเสี่ยวเป่ยและคนอื่นจะคิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้จริง ๆ เขารับแผนมาและเปิดมันดู ในนั้นเป็นแผนกิจกรรมจัดประชุมประจำปีของตัวแทนจำหน่ายระดับชาติอย่างเป็นระบบ ซึ่งก็คือการประชุมสั่งซื้อสินค้าของตัวแทนจำหน่าย จัดขึ้นที่เมืองเจียงเฉิง

ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังวางแผนที่จะเปิดโปรโมชั่นเติมเงินในบัตรสมาชิก รวมถึงแผนการสำรองต่าง ๆ เพื่อเพิ่มยอดขาย

เจียงเสี่ยวไป๋อ่านแล้วยังเกิดความสนใจ

กระดาษคำตอบที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยส่งมาให้นั้นเกินความคาดหมายของเขามาก

“คุณเมิ่ง ไม่คิดว่าพวกคุณจะทำได้จริง ๆ ! ”

“แผนนี้ค่อนข้างดีเลย ! ”

หลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋อ่านแล้ว เขาก็ชื่นชมออกมาโดยไม่ลังเล

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้ม “มันไม่ง่ายเลยที่จะถูกผู้ช่วยเจียงชมแบบนี้ ! ”

เธอรู้สึกมีความสุขมาก

และรู้สึกได้ถึงความสำเร็จ

เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสนใจอย่างมากว่าแผนนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และเมิ่งเสี่ยวเป่ยก็เล่าให้เขาฟังทันทีเกี่ยวกับการประชุมระดมความคิดเมื่อวานนี้

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ก็ดี ในอนาคตคุณสามารถจัดประชุมระดมความคิดแบบนี้ให้บ่อยขึ้น เพื่อช่วยกันคิดกิจกรรมที่สร้างสรรค์ให้กับบริษัท”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน จากประสบการณ์ในครั้งนี้ ฉันก็ได้เห็นว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัทหลายคนมีศักยภาพที่น่าเหลือเชื่อให้เราขุดมันออกมา”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ถ้าทุกคนร่วมมือกันมากขึ้น งานของผมก็จะเบาลงหน่อย”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มรับ และพูดว่า “คุณอนุมัติแผนกิจกรรมนี้แล้วเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กลับโบกมือ

ทันใดนั้น หัวใจของเมิ่งเสี่ยวเป่ยเต้นแรง เสียงของเธอก็สั่นเครือขึ้นมา “ผู้ช่วยเจียง อย่าบอกนะคะว่าแผนนี้ยังไม่สามารถไปถึงเป้าหมายที่เราวางไว้ได้ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ใช่ว่ามันไม่สามารถไปถึงเป้าหมายได้ แต่แค่ว่ามันยังไม่สมบูรณ์แบบเท่านั้นเอง”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด และถามออกมาด้วยความเร่งรีบ “คุณบอกฉันถึงจุดที่จำเป็นต้องแก้ไขเถอะค่ะ ฉันจะรีบแก้ให้ทันที”

เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ให้เห็นปัญหาบางอย่างในแผนทันที และยังบอกแผนที่สองที่เขาคิดไว้ นั่นก็คือการประชุมสมาคมส่งเสริมการลงทุนแห่งชาติ

เขาได้อธิบายตั้งแต่แบบฟอร์ม กระบวนการ รายละเอียด ไปจนถึงวัตถุประสงค์ในการจัดงานและประเด็นสำคัญทุกอย่างออกมาอย่างชัดเจน

หลังจากที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยฟังและบันทึกเสียงแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ที่แท้คำพูดก่อนหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ที่ว่าต้องการสร้างยอดขายให้ได้ 500 ล้านก่อนเทศกาลตรุษจีนนั้นดูจะเป็นไปได้จริง ๆ

หากมีการดำเนินการทั้งสองกิจกรรมนี้ ยอดขายที่บริษัททำได้อาจจะมากกว่าห้าร้อยล้านด้วยซ้ำ และอาจทะลุไปจนถึงหลักหกร้อยเจ็ดร้อยล้านเลยก็ได้

“ผู้ช่วยเจียง หลังจากที่ฉันแก้ไขแผนการแล้ว ฉันจะแจ้งให้ทุกแผนกมาประชุมอีกครั้ง จากนั้นเราจะเริ่มดำเนินการเมื่อเฉินอันผิงกลับมาในวันพรุ่งนี้”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “คุณจะต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ และช่วยติดต่อหลินเจียจวินที เขาเป็นคนเจียงเฉิง และคุ้นเคยกับผู้คนที่นั่นดี ให้เขาหาสถานที่ให้”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยพยักหน้ารับคำ เธอวางแผนเรื่องนี้ไว้แล้ว

หลินเจียจวินไม่เพียงแต่คุ้นเคยกับเจียงเฉิงเท่านั้น แต่เขายังมีเส้นสายในเจียงเฉิงอีกด้วย

หลายสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ง่าย ๆ ตราบใดที่หลินเจียจวินออกมาจัดการให้ จะสามารถแก้ไขได้ภายในไม่กี่นาที

“เอาล่ะ ทำงานของคุณไปเถอะ ! ”

“ผมจะไม่รบกวนคุณแล้ว งั้นขอตัวก่อนนะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอตัวกลับออกไปอย่างสง่างาม เดินออกไปด้วยท่าทางสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เจียงเจียกรุ๊ปได้พัฒนาอุตสาหกรรมมากกว่า 30 อุตสาหกรรม ที่ผ่านมาเขาเป็นคนจัดการปัญหาทุกอย่างเพียงผู้เดียว ซึ่งมันทำให้เขาไม่มีเวลากับเรื่องอื่นสักเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ทีมงานของเขาค่อย ๆ โตขึ้นแล้ว และได้แบ่งเบาภาระบางส่วนของเขาลงไปได้ในที่สุด

จึงทำให้เขามีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจ

หลังออกจากโรงงานผลิตฟิล์มพลาสติกแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับไปที่สำนักงานของโรงงานเครื่องปรุงรส

สองวันที่ผ่านมานี้ เขาไม่ได้ใช้เวลากับภรรยาและลูกสาวเลย

ตอนนี้เรื่องใหญ่ถูกเคลียร์ไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงอยากใช้เวลาอยู่กับภรรยาและลูกสาวให้มากขึ้น

ไม่นาน รถก็มาจอดที่โรงรถของโรงงานเครื่องปรุงรส เจียงเสี่ยวไป๋จอดรถและเดินตรงไปยังสำนักงานอย่างมีความสุข

“เมียจ๋า ผมกลับมาแล้ว ! ”

ก่อนเข้าประตู เจียงเสี่ยวไป๋ตะโกนด้วยรอยยิ้ม

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ก้าวผ่านประตูไป

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

ในสำนักงาน นอกจากหลินเจียอิน เฝิงเยี่ยนหงและเด็ก ๆ สองคนแล้ว ยังมีคนอื่นอีกด้วย

แขกที่มาเป็นผู้หญิงวัยกลางคน เธอพาลูกมาด้วยสองคน

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดทำงานของโรงงานผลิตและแปรรูปถั่วเหลือง รูปร่างหน้าตาของเธอก็ดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่เจียงเสี่ยวไป๋จำไม่ได้ว่าเป็นใคร

จนเขาเห็นใบหน้าของเด็กสองคนที่มากับเธออย่างชัดเจน

เด็กชายอายุประมาณ 7 ขวบส่วนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุมากประมาณ 5 ขวบ พวกเขาดูเตี้ยกว่าเจียงชานเล็กน้อย

“พี่สะใภ้หวังปิง ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ ? ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้คือหวังปิง ภรรยาม่ายของเจี่ยงจงฉือ และลูกสองคนของเธอคือเจี่ยงจื่ออันและเจี่ยงจื่อเสวียน

“อาเจียง ! ”

“สวัสดีค่ะอาเจียง ! ”

เจี่ยงจื่ออันและเจี่ยงจื่อเสวียนต่างก็ทักทายเจียงเสี่ยวไป๋อย่างสุภาพ

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับอย่างรวดเร็ว “เป็นอย่างไรบ้างจื่ออัน จื่อเสวียน ! ”

หวังปิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณกลับมาแล้ว พวกเราสบายดี ฉันพาเด็ก ๆ มาพบคุณ น้องสะใภ้ และชานชาน”

เจียงเสี่ยวไป๋ขอโทษ “ผมไม่ได้เจอพี่และหลาน ๆ มานานแล้ว ต้องขอโทษด้วย ตอนนี้พี่เป็นอย่างไรบ้าง ? ทำงานในโรงงานสบายดีหรือเปล่า ? ”

หวังปิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง ขอบคุณที่เป็นห่วง ทุกคนในโรงงานดูแลพ่อกับฉันดีมาก ที่โรงเรียนของจื่ออัน อาจารย์ก็ดูแลเขาเป็นพิเศษ เขากับเพื่อนร่วมชั้นเข้ากันได้เป็นอย่างดี”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “งั้นก็ดีแล้วครับ”

หลินเจียอินกล่าวขึ้นมาในเวลานี้ “พี่สะใภ้เอาไก่มาฝากสองตัว บอกว่าเอามาจากบ้านเกิด พวกเขาบอกว่าเอามาให้เนื่องในวันปีใหม่ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นมองที่มุมกำแพง ก็เห็นถุงหนังงูวางอยู่ที่นั่น แม้ว่าจะถูกเจาะและไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้ แต่ถุงก็จะขยับเป็นครั้งคราว เห็นได้ชัดว่าน่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่ข้างในนั้น

“พี่สะใภ้ ไม่เห็นต้องเอามาให้เราเลยครับ” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความเกรงใจ

หวังปิงกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียง คุณช่วยเหลือครอบครัวของเรามามากมาย ฉันเองก็ไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร คิดว่าจะปีใหม่แล้ว ฉันก็เลยอยากมีของฝากมาให้คุณ ฉันหวังว่าธุรกิจของคุณจะดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนประธานหลิน ฉันขอให้คุณมีสุขภาพแข็งแรง ทั้งแม่และเด็กปลอดภัย ! ”

เธอพูดอวยพรอย่างเรียบง่าย

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกประทับใจมากและพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ผมน้อมรับพรของพี่ ผมก็ขออวยพรให้ครอบครัวของคุณมีความสุขในวันปีใหม่ และมีชีวิตที่ดียิ่ง ๆ ขึ้นไปในปีใหม่นี้”

“ขอบคุณมาก ! ” หวังปิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจี่ยงจืออันก็กล่าวว่า “อาเจียง ผมเองก็ต้องขอบคุณอาเช่นกัน ตอนนี้ผมสอบได้ที่สองของชั้นเรียน และผมจะพยายามสอบให้ได้ที่หนึ่งในปลายภาคนี้ให้ได้ครับ”

“เมื่อถึงเวลานั้น ผมจะเอาใบประกาศนียบัตรมาให้กับอา ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า “เอาล่ะ ถ้าเอามาให้อา อาก็จะเก็บมันไว้อย่างดี”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “แต่จืออัน ลำดับของการสอบได้นั้นยังไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าเราจะสอบได้ที่เท่าไหร่ มันไม่สำคัญ ตราบใดที่เราฝักใฝ่ในความรู้ เพิ่มพูนความรู้อยู่เสมอ มีการงานที่ดีทำ เราก็จะประสบความสำเร็จ”

“อาหวังว่านายจะมีชีวิตที่มีความสุขและเติบโตขึ้นมาอย่างดี ไม่ใช่แค่สอบได้ที่หนึ่งเท่านั้น ! ”

เจี่ยงจืออันมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าสับสน แต่ก็ยังพยักหน้ารับ