พลิกชะตา หมอเทวดาอันดับหนึ่ง - บทที่ 603 ฟื้นคืนสติ

ประตูเรือนเปิดออกยามฟ้าสลัว ขันทีจิ่งพาคนรับใช้ไปรออยู่ ด้านนอกแล้ว

เมื่อเห็นเฉิงเจียวเหนียงออกมาตรงเวลา พวกเขาก็รีบค้อมกาย คำ นับ

เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้ารับ พาปั้นฉินเดินไปทางสนามฝึก

ซู่ซินก็กำ ลังกำ ชับเรื่องออกจากบ้านกับแม่นมอยู่ที่ลานกว้าง พอเห็นขันทีจิ่งเดินเข้ามา ใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อ

“ฮูหยินบอกว่าฝ่าบาทยังไม่ตื่น พวกเราอย่าเพิ่งไปรบกวน” นางบอก

ขันทีจิ่งยิ้มพลางพยักหน้า

“ฮูหยินเอาใจใส่เสียจริง” เขาเอ่ย

ซู่ซินแย้มยิ้มมุมปาก พลางบอกให้สาวใช้รินชาให้ขันทีจิ่ง

“ข้าจะไปดูน้ำ ชาว่าเป็นอย่างไรบ้าง” นางบอก “ฮูหยินสั่งให้ต้ม ให้ฝ่าบาทเป็นพิเศษ”

ขันทีจิ่งได้ยินก็ยิ่งอารมณ์ดี

“แม่นางซู่ซินรีบไปจัดการเถิด” เขาบอก

ขันทีจิ่งยืนอยู่ในห้องโถง ภายในห้องยามเช้าตรู่สดชื่นและน่า รื่นรมย์ ยามลมโชยมาก็ได้ยินเสียงกระดิ่งกระทบกัน

“โอ้ เพิ่งจะเห็น มีกระดิ่งลมด้วย” เขายิ้มเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไม่รู้ว่าแขวนไว้ตั้งแต่เมื่อใด”

ตอนพวกเขาจัดเรือนหอยังไม่เห็นเลย

สมกับเป็นเรือนของเด็กสาวเสียจริง มักจะประดับตกแต่งของ กระจุ๋มกระจิ๋มพวกนี้ แล้วดูการตกแต่งในห้องสิแทบจะไม่มีอะไร เปลี่ยนแปลงเลย มีแค่ของกระจุกกระจิกเพิ่มเข้ามา โถกำ ยานหนึ่ง อัน ฉากบังลมลายนกน้อยเกาะกิ่งไม้หนึ่งอัน และรูปวาดไม้จันทร์

ของกระจุ๋มกระจิ๋มเหล่านี้ทำ ให้บรรยากาศภายในห้องดูผ่อน คลายไม่น้อย

เช่นนี้สินะที่เรียกว่าบ้าน

พวกเขายืนอยู่กลางโถง ได้ยินเสียงลอยมาจากในห้อง ขันทีจิ่ง รีบเดินเข้าไปผลักประตูเปิดออก

มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากในม่านมุ้ง ราวกับจะลองเลิกเปิด ออก

“ฝ่าบาท” ขันทีจิ่งพลันเรียกด้วยความดีใจก่อนจะสาวเท้าไป หา เขายื่นมือไปเปิดม่านออก

แสงสว่างยามเช้าตรู่สาดส่องเข้ามา คนที่นอนบนเตียงคล้าย แสบตาจนทนไม่ไหว ครวญครางอกมาแล้วเบือนหน้าหนี

ขันทีจิ่งกลับไม่ทันได้สังเกตเห็น แถมยังเปิดม่านขึ้นต่อราวกับ คนไม่มีลูกตา ก่อนจะมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ทั้งตกใจทั้งสงสาร

บนเตียงนั้น จิ้นอันจวิ้นอ๋องฟุบหมอบอยู่ด้วยท่อนบนเปลือย เปล่า ครานี้ไม่เพียงแต่หัวไหล่เท่านั้น กระทั่งแผ่นหลงก็มีรอยเขียว ช้ำ เต็มไปหมด ส่วนรอยบนหัวไหล่เมื่อวานยังไม่หายไป ยามนี้มีรอย ใหม่เพิ่มขึ้นมา คราบเลือดผุดซึมจางๆ

น่าอนาถเหลือเกิน…

มิน่าเล่าจึงต้องต้มน้ำ ชาเพื่อบำ รุง… นี่ต้องบำ รุงหนักเลยทีเดียว “ข้าอยากอาบน้ำ ”

เสียงจิ้นอันจวิ้นอ๋องเอ่ยบอกแผ่วเบาดังลอยมาจากผ้าห่ม

ขันทีจิ่งพลันได้สติขึ้นก็ขานรับไม่หยุด พลางหันหลังไปเร่ง บรรดาขันทีให้รีบไป

“…อย่าให้ร้อนเกินไป มีแผลจะยิ่งเจ็บ…”

เขาเอ่ยเสียงเบา มองขันทีน้อยเดินออกไปอย่างเร่งรีบ แล้ว ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

ไปขอยาจากหมอหลวงหลี่ดีหรือไม่

ในวังมียาพวกนี้มากนัก แต่นั่นล้วนเป็นยาที่บรรดาสตรีใช้กัน มีสำ หรับบุรุษใช้หรือไม่นะ

อย่างไรเสียแผ่นดินนี้คนที่กล้าทำ ร้ายฮ่องเต้ก็ไม่เคยมีมา ก่อน…

เขากำ ลังคิดเพ้อเจ้ออยู่ในใจ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง หันหน้ากลับไปมองก็ต้องปากอ้าตาค้างอย่างห้ามไม่อยู่

คนผู้หนึ่งเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงขายาวไว้ ค่อยๆ เดินโซเซมาช้าๆ ไปทางห้องอาบน้ำ ทีละก้าวด้วยตัวเอง

“ฝะ…ฝ่าบาท…” ขันทีจิ่งเรียกตะกุกตะกัก

จิ้นอันจวิ้นอ๋องชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันหน้ากลับมามองเขา ขมวดคิ้วขึ้น

“ต้องให้ข้าเชิญเจ้าหรือ” เขาเอ่ย

สีหน้ารำ คาญนี้ คำ พูดที่แฝงไว้ด้วยความไม่สบอารมณ์นี้ ถาโถมกระแทกใส่หน้า ขันทีจิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดออกมา จากอก ทั่วทั้งร่างอ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้นในทันที

“ฝ่าบาท!” เขาค้อมกายสะอื้น “ฝ่าบาทของกระหม่อม ในที่สุด ก็กลับมาแล้ว!”

อุณหภูมิน้ำ ได้ที่ แต่เมื่อจิ้นอันจวิ้นอ๋องนั่งลงไปก็ยังคงตัวสั่น เกร็งอยู่ดี

“เจ็บมากกระมังพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีจิ่งเอ่ยอย่างสงสาร พลางวักน้ำ ใส่ร่างเขาอย่างระวัง

“ความเจ็บนี้ยังไม่เรียกว่าเจ็บ” จิ้นอันจวิ้นอ๋องบอก

ตอนทำ ให้เกิดบาดแผลพวกนี้ถึงจะเรียกว่าเจ็บได้กระมัง

ขันทีจิ่งเอ่ยขึ้นในใจ

ที่แท้เรื่องพรรค์นี้ก็ไม่ได้เริงรื่นเสมอไปนี่เอง…

เขามองจิ้นอันจวิ๋นอ๋องด้วยแววตาสงสารยิ่งกว่าเดิม จังหวะ ตักน้ำ ราดก็ยิ่งแผ่วเบาและเบามือมากขึ้น

จิ้นอันจวิ้นอ๋องที่นอนอยู่ในน้ำ อุ่นร่างกายค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขาสูดหายใจลึกอย่างอดไม่ได้ จากนั้นก็ได้กลิ่นหอมสะอาดที่ทั้งคุ้น เคยและแปลกใหม่

ที่แปลกใหม่นั้นเพราะไม่เคยมีในที่พำ นักของเขาในจวนอ๋องมา ก่อน ที่คุ้นเคยเพราะหลายวันมานี้มักจะได้กลิ่นนี้อวลอยู่ในลม หายใจ

จิ้นอันจวิ้นอ๋องลืมตาขึ้น มองไปรอบๆ

ห้องอาบน้ำ เล็กๆ นี้ทั้งเรียบร้อยและสะอาด ราวแขวนผ้ามีชุด คลุมตัวหนึ่ง นั่นเป็นชุดคลุมของสตรี

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขาเพียงคนเดียวแล้ว แต่มีคนเพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง “ฮูหยินกลับมาแล้ว” เสียงบรรดาสาวใช้ลอยแว่วมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้น มีคนเข้ามาด้านใน “…น้ำ ชาได้แล้ว ฮูหยินดื่มก่อนเถิด…”

ฮูหยิน!

จิ้นอันจวิ้นอ๋องรู้สึกว่าดวงใจเต้นเร็วขึ้น เขายกมือกุมอกไว้ อย่างห้ามไม่อยู่

ฮูหยิน…ของเขา!

“ฝ่าบาท” ขันทีจิ่งเรียกด้วยความเป็นหวง “ท่านเป็นอันใดหรือ ไม่”

จิ้นอันจวิ้นอ๋องพรูลมออกมา

“ยังดีอยู่” เขาตอบ “แต่หมู่นี้ข้ามักจะอ่อนเพลีย เรื่องที่เกิดขึ้น ก็จำ ได้เพียงเลือนลาง เจ้าเล่าให้ข้าฟังตั้งแต่ต้นจนจบที…”

ขันทีจิ่งรีบรับคำ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จิ้นอันจวิ้นอ๋องกลับลุก พรวดขึ้น

“ออกไปค่อยเล่าดีกว่า” เขาบอก พูดจบก็สาวเท้าไป

ร่างกายยังคงอ่อนแรงอยู่ ใต้ฝ่าเท้าเปียกลื่น เหตุใดจึงรีบร้อน เช่นนี้ ขันทีจิ่งรีบยื่นมือไปพยุง

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าผืนสะอาดแล้วเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ เสียงหัวเราะพูดคุยในห้องโถงก็หยุดลง

เมื่อมองลอดผ่านม่านมุกไปก็เห็นเฉิงเจียวเหนียงมองมา บรรดาสาวใช้พากันถวายบังคม พอเห็นชัดแล้วว่าจิ้นอันจวิ้นอ๋อง เดินออกมาด้วยตัวเองอย่างคาดไม่ถึง สีหน้าพวกนางก็เผยความ ตกใจกันขึ้น

จิ้นอันจวิ้นอ๋องยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ใด เขาตรงไปนั่งข้างหน้าต่าง ภายในห้อง ขันทีจิ่งรีบเดินไปคุกเข่านั่งลง

สาวใช้ทั้งสองกับขันทีน้อยเก็บกวาดห้องอาบน้ำ อย่างรวดเร็ว

“ฮูหยิน ท่านไปอาบน้ำ เถิด”

เห็นเฉิงเจียวเหนียงเข้าห้องน้ำ ไป ขันทีจิ่งจึงได้กระจ่างแจ้ง

เฉิงเจียวเหนียงกลับมาจากฝึกซ้อมยามเช้า ย่อมต้องชำ ระล้าง คราบเหงื่อไคลบนร่างกายอยู่แล้ว

“พระชายาขยันหมั่นเพียรเสียจริงนะพ่ะย่ะค่ะ” เขายิ้มตาหยี เอ่ยกับจิ้นอันจวิ้นอ๋อง “กลิ่นหอมของดอกเหมยเกิดจากความหนาว เหน็บ[1]อย่างที่ใครเขาว่าไว้จริงๆ และกระบี่คมต้องผ่านการลับ อย่างอดทน”

“ฝ่าบาท น้ำ ชาเพคะ” สาวใช้ของจิ้นอันจวิ้นอ๋องถือน้ำ ชามาให้ แล้วเอ่ยบอก

“นี่เป็นชาที่พระชายาต้มให้ฝ่าบาทเป็นพิเศษ” ขันทีจิ่งรีบบอก

จิ้นอันจวิ้นอ๋องยื่นมือไปรับมา

“พูดเข้าเรื่องเสียที” เขาบอก

แม้เสียงจะยังแหบพร่าอยู่บ้าง แต่มีกำ ลังวังชาพอจะพูดจาได้ เช่นนี้ก็เพียงพอแล้ว

ขันทีจิ่งทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ

“พ่ะย่ะค่ะ” เขาเอ่ย

สาวใช้ออกไปในทันใด เสียงพูดอันแผ่วเบาของขันทีจิ่งดังขึ้น ภายในห้อง

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องอาบน้ำ ปั้นฉินก็กำ ลังเจื้อย แจ้วอย่างสุขใจ

“นายหญิงเจ้าคะ จวิ้นอ๋องหายดีแล้วจริงๆ” นางเอ่ยพลางรวบ ผมเฉิงเจียวเหนียงขึ้นเพื่อไม่ให้เปียกน้ำ

“เขาไม่ได้ป่วยเสียหน่อย” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ย ล้างตัวง่ายๆ ครู่ หนึ่งแล้วลุกขึ้นมา

“ดังนั้นก็ไม่ต้องปั่นไหมแล้วหรือเจ้าคะ” ปั้นฉินแย้มยิ้มกว้าง พลางเอ่ย นำ ผ้าขาวมาห่อร่างเฉิงเจียวเหนียงไว้แล้วหยิบชุด กระโปรงผืนสะอาดมาจากราวแขวน “หายแล้วก็ดี ขอบคุณฟ้าดิน จริงๆ”

เฉิงเจียวเหนียงยื่นมือไปสวมชุดกระโปรง เห็นปั้นฉินท่าทาง ปรีดาเหมือนรอดจากภัยพิบัติได้ก็หัวเราะขึ้น

“หรือพวกเจ้ายังกังวลว่าจะไม่หาย” นางเอ่ย “จะเป็นไปได้ อย่างไร”

ปั้นฉินยิ้มตาหยี

“ตายไปคนเดียวก็พอแล้ว” เฉิงเจียวเหนียงเอ่ย นางคลุมชุด คลุมเดินออกไป

ตายไปคนเดียวก็พอแล้ว…

แค่ท่านชายเฉิงสี่คนเดียวก็พอแล้ว

รอยยิ้มบนใบหน้าปั้นฉินแข็งค้าง แววตาปรากฏความโศกเศร้า ขึ้น

เฉิงเจียวเหนียงเดินออกมา ขันทีจิ่งหยุดพูดแล้วคำ นับให้นาง

เฉิงเจียวเหนียงพยักหน้า เดินออกไปด้านนอก

“เอาละ เรื่องพวกนี้ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปเถิด” จิ้นอันจวิ้นอ๋อง เอ่ยบอก

ขันทีจิ่งชะงัก

ยะ…ยังพูดไม่จบเลยนะ…

ทว่ามองสีหน้าของจิ้นอันจวิ้นอ๋อง แล้วมองเฉิงเจียวเหนียงที่ หยุดฝีเท้าอยู่ข้างกัน เขาก็จำ ต้องลุกขึ้นคำ นับให้แล้วออกไป

“ตอนนี้จะกินข้าวเลยหรือไม่” เฉิงเจียวเหนียงถาม

จิ้นอันจวิ้นอ๋องพยักหน้า วางถ้วยชาในมือลง “ตั้งสำ รับเถิด” เฉิงเจียวเหนียงบอก บรรดาสาวใช้ที่รอรับใช้ด้านนอกต่างขานรับ …

“เหตุใดเจ้าถึงออกมาอีกเล่า”

นายทหารกู้เห็นขันทีจิ่งจึงถามขึ้น

ขันทีจิ่งยกมือพลางนั่งลงทอดถอนหายใจยาว

ท่าทางนั้นทำ เอานายทหารกู้กังวลจนอยู่ไม่สุข

“เกิดอะไรขึ้นรึ ฝ่าบาทเป็นอะไรไป” เขาถามอย่างร้อนรน

“ฝ่าบาทเปลี่ยนไปแล้ว” ขันทีจิ่งถอนหายใจยาวเหยียดพลาง บอกด้วยสีหน้ากลุ้มใจ

“เกิดอะไรขึ้น อาการป่วยเปลี่ยนไปอีกแล้วรึ” นายทหารกู้รีบ ถาม

“อาการป่วยไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก แต่เป็นฝ่าบาทต่างหากที่ เปลี่ยนไป” ขันทีจิ่งโบกมือให้เขา

นายทหารกู้ตะลึง

“เมื่อก่อนฝ่าบาทชอบฟังข้าพูดเป็นที่สุด” ขันทีจิ่งบอก “เขาไม่ ชอบความคึกคัก กระทั่งไม่ชอบพูดคุยกับพวกขุนนางที่ปรึกษาอย่าง พวกเจ้าเท่าใดด้วย ไม่ว่าเรื่องใดล้วนให้ข้าพูด ฟังข้าบอก เวลามี ความสุขก็ให้ข้าเล่า ฟังข้าพูด เวลาอารมณ์ไม่ดีก็ให้ข้าเล่า ฟังข้าพูด

ดูตอนนี้สิ พอพระชายาเดินออกมา ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย เรื่อง สำ คัญเพียงนั้นยังพูดไม่ทันจบเลย ฝ่าบาทก็ไล่ข้าออกมาแล้ว…”

พูดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจอีก แฝงไว้ด้วยความน้อยอกน้อยใจ

“ฝ่าบาทแค่จะมองข้าสักแวบก็ไม่ยอม รังเกียจข้าที่เป็นก้าง…”

ขุนนางก็นิ่งชะงัก ทันใดนั้นก็ส่งเสียงถุยออกมา

ด้านนอกมีบ่าวรับใช้วิ่งเข้ามา

“ท่านชายหกตระกูลโจวมาขอรับ”

วันนี้เป็นวันกลับบ้าน ตระกูลเฉิงก็มีพี่ชายมาเชิญ ตระกูลเฉิง ไม่มีใครอยู่ เช่นนั้นก็มีเพียงโจวฝูเท่านั้นที่มาหา

นายทหารกู้รีบให้บ่าวรับใช้เชิญเข้ามา พลางยกมือขึ้นตบบ่า ขันทีจิ่ง

“อย่าร้อง ลุกขึ้นมารับแขกเร็ว” เขาบอก

ขันทีจิ่งเงยหน้ามองเขา

“ข้าจะต้องต้อนรับใครนะ” เขาถามด้วยความฉงน

เขาเป็นแค่คนรับใช้เท่านั้น พี่ชายภรรยาผู้เป็นนายมาหาเขาแค่ รายงานด้านในก็พอแล้ว

นายทหารกู้แย้มยิ้มบาง “เจ้าเห็นตัวเองเป็นภรรยาไปแล้วรึ แน่นอนว่าควรไปพบพี่ชาย

ใหญ่ของพระชายาฝ่าบาทสิ” …

“ท่านชายโจว ฝ่าบาทกับพระชายากำ ลังเสวยกันอยู่ รถเก็บ กวาดเรียบร้อยแล้ว ท่านเข้าไปรอเถิด” นายทหารกู้คำ นับพลางบอก เขามองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ภายในห้องโถง

โจวฝูส่ายหน้า “ข้ารอที่นี่ดีกว่า” เขาบอก “ใช้เวลาไม่นานหรอก” นางเป็นคนที่รักษาเวลามาก เป็นดังคาด เพิ่งจะพูดจบ ด้านนอกก็มีบ่าวรับใช้สาวเท้าเข้ามา “ฝ่าบาทกับพระชายาออกมาแล้ว”

ดูสิ นางมาแล้ว ริมฝีปากโจวฝูปรากฏเป็นรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากเขาก็

แข็งค้างในทันใด เขามองไปด้านนอกด้วยความตกใจ

นายทหารกู้เห็นสีหน้าของเขาก็มองตามไป ทันใดนั้นก็ชะงักไป

ภายในลานบ้านมีคนกำ ลังเดินเข้ามา

ที่เดินนำ หน้านั้นไม่ใช่พระชายาที่โจวฝูกำ ลังรอ แต่เป็นเด็ก หนุ่มคนหนึ่ง

เด็กหนึ่งสวมชุดผ้าไหมสีแดงชาด ภายใต้ร่มเงาของแสงตะวัน เขาเดินทีละก้าวอย่างช้าๆ แต่เห็นได้ชัดว่ามั่นคง มีกลิ่นอายของ กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แสนสง่างาม

เขาค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ จนสามารถเห็นสีหน้าของเขาได้ อย่างชัดเจน สีผิวขาวแฝงความอ่อนโรยเอาไว้ ใบหน้าซูบตอบ ยิ่งขับ ให้ดวงตาสองข้างทั้งโตและเรียวยาว เปล่งประกายแวววาว

“ฝะ…ฝ่าบาท…” นายทหารกู้พึมพำ พลางยกมือขึ้นขยี้ตา อย่างอดไม่ได้

เขาไม่ได้ตาฝาดไปหรอกกระมัง

ไม่ผิด เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง บุรุษตรงหน้ายังคงอยู่ อีกทั้งยังเดิน ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดมา ยืนอยู่บนระเบียง

“ท่านชายหกมาแล้ว” จิ้นอันจวิ้นอ๋องเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าตื่น ตะลึงและเหลือเชื่อของโจวฝูก็เผยยิ้มบางออกมา

[1] กลิ่นหอมของดอกเหมยเกิดจากความหนาวเหน็บ เพื่อที่จะ ประสบความสำ เร็จ จำ เป็นต้องทุ่มเทฝ่าฟันเพื่อก้าวข้ามอุปสรรคให้ ได้