พ่อจอมผยอง / คุณพ่อสายเปย์ - บทที่ 207 หญิงชราสลบ

บทที่ 207 หญิงชราสลบ

วังไกนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ในใจรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง

ในแง่หนึ่ง เขาประหลาดใจอย่างยิ่งว่าลู่เฉินรํ่ารวยเช่นนี้ อย่างน้อยก็ควรจะมีเงินอยู่หลายสิบล้านนะ

ในอีกแง่หนึ่ง เขารู้สึกเสียใจมากๆ

ลูกสาวแท้ๆของเขา ลูกสาวที่เขาเลี้ยงมายี่สิบกว่าปี ให้เขาไปคุกเข่าให้คนอื่นเพื่อจะไปขอยืมเงินหน่อยนึงเท่านั้นเอง

สายตาของเขาปรากฏความเศร้าโศกขึ้นมา

นี่ก็คือลูกสาวแท้ๆของตัวเองเหรอ!

“พ่อ คุณต้องช่วยพวกเรานะ พวกเราต้องการเงินก้อนนี้จริงๆ ถ้าหากบริษัทของเสี่ยวจี้ไม่มีเงินสามล้านนี้ทุ่มเทเข้าไป นั้นปีนี้ก็จะไม่สามารถดำเนินการได้เลย นั้นก็หมายความว่าปีนี้ไม่สามารถได้กำไรแม้แต่บาทเดียวเลย”หวังว่านพูดขอร้องเขา

เธอไม่ขอร้องยังพอว่า พอเธอยิ่งขอร้อง วังไกก็ยิ่งเสียใจ

“พ่อ หนูขอร้องพ่อ พ่อช่วยพวกหนูครั้งหนึ่งหน่อยได้ไหม เนื่องจากเสี่ยวจี้ได้ซื้อบ้านให้พวกคุณ เงินของเขาถึงหมุนเวียนมาไม่ทันค่ะ”หวังว่านพูดต่อ

วังไกรู้สึกไม่สบายใจ พูดอยู่ในใจว่าบ้านหลังนั้นหนึ่งล้านหยวนก็จริง แต่เสี่ยวจี้ก็แค่จ่ายเงินดาวน์แค่นั้นเอง เงินผ่อนข้างหลังพวกเขายังต้องไปจ่ายเองทีละเดือนเลย

เงินดาวน์ก็แค่แสนกว่าเอง แสนกว่าจะเทียบกับสามล้านได้ยังไงล่ะ?

“พ่อ……”

วังไกโบกมือ สูบบุหรี่เข้สลึกๆ ขัดจังหวะพูดของหวังว่านและพูดต่อว่า”โอเค เสียหน้าก็เสียหน้าเถอะ รอให้พิธีศพของปู่คุณเสร็จสิ้น ฉันก็จะไปขอร้องลู่เฉิน”

“พ่อ คุณจำไว้นะ ถ้าพวกลู่เฉินไม่ยืมเงินให้คุณ คุณก็คุกเข่าลงขอร้องเขา”หวังว่านเตือนซํ้าแล้วซ้ำเล่า

วังไกไม่ได้พูดอะไร แค่กลับไปในห้องของตัวเองอย่างเงียบๆ

วันที่สอง ลู่เฉินไม่ได้ไปบ้านวัง และก็ไม่ได้ขึ้นไปภูเขาฝังศพ แต่กลับได้พาฉีฉีไปเที่ยวที่สวนสนุก

เขาไม่อยากได้เห็นหน้าของหวังว่านและเสี่ยวฟานเลย

แต่หลินดาไห่ยังคงพาหลินอี้จุนและหลินอี้เจียไปกัน

วันนี้บ้านหวังได้เชิญพระมาทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่ผู้ตายในวันครบรอบวันตาย แน่นอนวังเสวี่ยก็ต้องไปกราบด้วย

ในขณะที่พระสวดมนต์อยู่หลินอี้จุนและหลินอี้เจียก็ได้ไปคุกเข่าหนึ่งชั่วโมงกว่า

ส่วนหลินดาไห่ก็ได้ไปช่วยบนภูเขาฝังศพ

สิ่งที่ทำให้พวกหลินอี้จุนรู้สึกน่าประหลาดใจก็คือ วันนี้ท่าทีของหวังว่านและเสี่ยวฟางได้เปลี่ยนแปลงร้อยแปดสิบองศาเลย สองคนนี้ไม่เพียงแต่มาทักทายกับพวกเธอ ยังมาถามว่าลู่เฉินทำไมไม่ได้มาอะไรประเภทนี้

ลู่เฉินพาฉีฉีไปเล่นที่สวนสนุกครึ่งวันเช้า พอเวลาที่กำลังจะพาฉีฉีไปกินข้าวเที่ยง กลับได้รับสายของหลินอี้จุน

“ลู่เฉิน ตายแล้ว มีเรื่องเกิดขึ้น คุณรีบกลับมาเร็ว”หลินอี้จุนพูดอย่างเป็นห่วง

“เกิดอะไรขึ้น?”ลู่เฉินถาม

“พวกน้องชายไม่แท้ของฉันไปต่อยกับคนอื่น ได้ข่าวว่าน้าสามยังได้รับบาดเจ็บเลย”หลินอี้จุนพูด

“โอเค ฉันจะรีบไปเดี่ยวนี้”

ลู่เฉินพูดเสร็จก็พาฉีฉีวิ่งตรงไปที่บ้านวัง

พอมาถึงข้างนอกบ้านวัง ลู่เฉินก็เห็นมีกลุ่มคนกำลังล้อมรอบอยู่ในลานหน้าบ้านของบ้านวัง และคุณยายของหลินอี้จุนก็ได้ร้องไห้จนสลบไปแล้ว

“พ่อ ปลอดภัยแล้ว เสียวจี้ได้เรียกคนมาไล่พวกเขาออกแล้ว”หวังว่านพูด

“เออ อย่าไปสนใจเรื่องนี้ พาน้องชายและลุงสามของคุณไปโรงพยาบาลก่อน”วังไกพูดพร้อมพยักหน้า

จนถึงเวลานี้ลู่เฉินถึงได้เห็นน้องชายของหวังว่านและลุงสามของเธอใช้ปิดคลุมหน้าผากไว้และเดินออกมา ระหว่างนิ้วของทั้งคู่ล้วนมีเลือดไหลลงมา

เสี่ยวจี้ขับรถพาพวกเขาไปพันแผลที่โรงพยาบาล

ลู่เฉินถามแล้วถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเวลาตอนเที่ยง พระขึ้นไปสวดมนต์บนภูเขาฝังศพ แต่คนที่ไปค่อนข้างเยอะ ไปเหยียบข้าวโพดหลายฝักของหมู่บ้านถัดไป จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เกิดความขัดแย้งกัน ในที่สุดก็ลงมือต่อยกัน

แต่เสี่ยวจี้ยังค่อนข้างมีเส้นสายในเมืองฉีเจียง โทรไปเรียกมาสิบกว่าคน จากนั้นก็ได้ต่อยจนฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บไปหลายคน

“เสี่ยวจี้ถึงจะพึ่งพาได้ พอถึงยามจำเป็นมีแต่เสี่ยวจี้เรียกคนมาช่วย”เมื่อเห็นว่าลูกชายของตัวเองก็บาดเจ็บด้วย และในที่สุดยังคือลูกเขยของตัวเองเรียกคนมาล้างแค้นให้ พอเสี่ยวฟางได้เห็นลู่เฉิน แม้ว่าไม่กล้าถกเถียงเขาอีก แต่ยังคงพูดอย่างโกรธขรึม

ลู่เฉินขี้เกลียดไปมอวเธอด้วยซ้ำ ถามหลินอี้จุนว่า”คุณยายเป็นยังไงบ้าง?”

หลินอี้จุนส่ายหน้า และพูดว่า”น่าจะไม่เป็นอะไรมาก แต่คนแก่ร่างกายก็ไม่ค่อยดี แถมยังมาพบกับเรื่องแบบนี้อีก ฉันก็เป็นห่วงเช่นกัน”

“เออ เข้าไปดูก่อนละกัน”ลู่เฉินพยักหน้า จับมือฉีฉีและเดินเข้าไปข้างใน

ขณะนี้ในห้อง แม้ว่าหญิงชราตื่นมาแล้ว แต่สีหน้ายังคงแย่มากอยู่ดี วังเสวี่ยและหลินดาไห่เฝ้าอยู่ข้างๆ

ส่วนภรรยาและลูกสาวของวังจินได้ตามรถไปที่โรงพยาบาลแล้ว

เสี่ยวฟางได้ต้อนรับแขกอยู่ข้างนอก

เพราะยังไงวันนี้พวกเธอก็ได้เชิญเพื่อนบ้านมาช่วย ดังนั้นเลยไม่สามารถปล่อยพวกเขาไปแบบนี้

“ลูกเอ๋ย วันนี้ทำพิธีศพให้พ่อคุณ แต่กลับมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มันไม่เป็นมงคลหรือเกิน”คุณยายจับมือของวังเสวี่ยและพูดไปด้วยร้องไห้ไปด้วย

คนแก่ในชนบท ส่วนใหญ่ยังมีความเชื่อแบบโบราณอยู่ ขณะที่พระไปสวดมนต์ที่หลุมฝังศพ แต่กลับมีเรื่องที่ทะเลาะวิวาทกันเกิดขึ้น ในสายตาของพวกเธอ มันไม่เป็นมงคลอยู่แล้ว

“แม่ พวกเขาไม่ได้โดนสุสาน ไม่เป็นไรหรอก”วังเสวี่ยพูดปลอบใจเธอ

“แม่ คุณอย่าคิดมากไป พวกเราจัดการเรียบร้อยแล้วครับ คุณต้องรักษาร่างกายของคุณเองให้ดีนะครับ”หลินดาไห่ก็พูดปลอบใจเธอด้วย

“ฉันอายุมากแล้ว ร่างกายก็อย่างนี้แหละรักษาไม่หายแล้ว พวกคุณอย่าเป็นห่วงฉันมากไปนะ คนเราจะมีชีวิตอยู่ได้ถึงวันไหนฟ้าล้วนได้ลิขิตไว้แล้ว เอ๊ะ พวกคุณโทรไปถามดูว่าวังซีและวังจินพวกเขาสองคนเป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บรุนแรงหรือเปล่า?”แม้ว่าหญิงชราไม่ค่อยตระหนักถึงความสำคัญของชีวิตตัวเอง แต่ยังคงเป็นห่วงลูกและหลานชายของเธอ

“คุณยาย น้าสามและน้องชายเป็นแผลภายนอกเท่านั้น ไปพันแผลหน่อยก็เสร็จแล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขาค่ะ พวกเขาไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ”หลินอี้จุนพูด

“เออ ประคองฉันออกไปดูหน่อย พวกเขาล้วนไปโรงพยาบาลแล้ว แต่แขกข้างหน้ายังต้องไปต้อนรับหน่อย……”ระหว่างที่พูดหญิงชราก็คิดจะลุกขึ้นมา แต่เธอเพิ่งลุกขึ้นมาก็สลบไปอีกที

“แม่ แม่ คุณเป็นไรหรือเปล่า?”วังเสวี่ยตกใจ และรีบประคองหญิงชราไว้

แม้ว่าลู่เฉินไม่มีความรู้ทางแพทย์ แต่ก็ขึ้นไปตรวจดูสถานการณ์ของหญิงชรา พบว่าหญิงชราก็แค่สลบไป ยังมีลมหายใจอยู่ เขาก็โล่งใจลงมาได้

“ปัญญาของคุณยายน่าจะไม่ใหญ่มากนัก พวกเราส่งเธอไปที่โรงพยาบาลก่อนละกัน”ลู่เฉินพูด

“เออ อี้จุน คุณกับอี้เจียรออยู่ที่นี่ก่อน ฉันกับคุณแม่ของคุณ และลู่เฉินจะส่งคุณยายของคุณไปโรงพยาบาล”หลินดาไห่พูด

“โอเค”หลินอี้จุนพยักหน้า

ลู่เฉินอุ้มหญิงชราขึ้นมา และเดินออกไปข้างนอก

หลินดาไห่และวังเสวี่ยเดินตามอยู่ข้างหลังของเขา

“คนแก่เป็นไรหรือ?”พอเห็นว่าลู่เฉินอุ้มหญิงชราออกมา คนอื่นล้วนเดินขึ้นมาถาม

“สลบไป น่าจะไม่เป็นไรมาก พวกเราส่งเธอไปที่โรงพยาบาลก่อน”วังเสวี่ยพูด

ลู่เฉินเปิดประตูรถแล้วนำหญิงชราวางในรถ และพอดีในเวลานี้ มีรถตู้หลายคันขับมาทางนี้ และจอดอยู่บริเวณที่ไม่ไกลจากเขาเท่าไหร่

เขาเพิ่งจะนั่งเข้าไปในที่นั่งคนขับ ก็ได้เห็นชายร่างใหญ่กลุ่มหนึ่งถือท่อเหล็กและกระโดดลงมาจากรถตู้

“แม่ง รถคันนี้จอดอยู่หน้าบ้านของบ้านวัง ต้องเป็นญาติของบ้านวังแน่ๆ ทุบให้แตกเลย!”

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเห็นว่าลู่เฉินเพิ่งจะขึ้นรถ ก็พาฝูงคนวิ่งมาทางรถของลู่เฉิน