ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2081 เรียกกลับ / ตอนที่ 2082 ปล้นชิง

ตอนที่ 2081 เรียกกลับ

“ท่านประมุข ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่”

เว่ยเค่อหานเอ่ยสอบถามอย่างเป็นกังวลพลางกวาดสายตามองสำรวจเว่ยเจ๋อรอบหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าลมปราณในกายของเว่ยเจ๋อถดถอยลงไปหลายส่วน เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด

ดูแล้วสถานการณ์คงไม่ราบรื่นเหมือนอย่างที่จินตนาการไว้

เว่ยเจ๋อนิ่วหน้า

“มรดกของถังเคอถูกซั่งกวนเยว่ชิงไปแล้ว”

เว่ยเค่อหานถึงกับใจหล่นวูบ

“ซั่งกวนเยว่? เจ้าของท่าเรือดอกท้อผู้นั้นหรือ?”

ระยะนี้นามนี้โด่งดังระบือไกลอย่างมาก เกรงว่าไม่ได้อยากได้ยิ่งคงทำได้ยากยิ่งนัก

“จะเป็นไปได้อย่างไร? มิใช่ว่าท่านถือครองง้าวว่านเฟิงของผู้อาวุโสถังเคอไว้ในมือหรอกหรือ? อีกอย่าง ท่านยังมี…”

สีหน้าของเว่ยเจ๋อเย็นเยียบขึ้นมาทันใด เขาตวัดสายตาไปมองเขาเป็นเชิงปรามแวบหนึ่ง

เว่ยเค่อหานเงียบปากในทันที

สีหน้าเว่ยเจ๋อค่อยๆ ผ่อนคลายลง ก่อนจะกล่าวว่า

“ง้าวว่านเฟิงยอมรับหรงซิวเป็นเจ้านายแล้ว ส่วนเรื่องอื่น… คงอธิบายให้ฟังสั้นๆ ไม่ได้ เอาเป็นว่าตอนนี้ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้เรียบร้อย พูดสิ่งใดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว“

เว่ยเค่อหานเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึงระคนสงสัย ทว่าเมื่อเห็นเว่ยเจ๋อไม่คิดอยากพูดไปมากกว่านี้ ก็ไม่ซักไซ้ไล้เลียงต่ออย่างรู้ความ

“นี่… ตราบที่ท่านปลอดภัยไร้อาการบาดเจ็บก็ยอดเยี่ยมแล้ว”

เว่ยเจ๋อสาวเท้าก้าวไปด้านหน้า

“สถานการณ์ในตระกูลเป็นอย่างไรบ้าง”

“เช่นนั้นก็ดี”

ยามได้ยินคนทั้งสองพูดคุยโต้ตอบกัน คนตระกูลเว่ยที่ตามเว่ยเจ๋อมาทีหลังพลันตกใจกันทั่วถ้วน ต่างคนต่างลอบสบสายตากันด้วยความตกตะลึง

นี่…ท่านประมุขส่งข่าวแจ้งท่านผู้อาวุโสเว่อเค่อหานก่อนจะออกมาอย่างนั้นรึ?

เว่ยเค่อหานกวาดสายตามองคนเหล่านี้คราหนึ่ง

“ท่านประมุข คนเหล่านี้…”

ยามคนเหล่านี้ได้ยินเช่นนั้น ความกระวนกระวายอย่างรุนแรงพลันแล่นปราดขึ้นมาในใจ

“ท่านประมุข…”

เว่ยเจ๋อมิได้หยุดฝีเท้า กระทั่งศีรษะยังไม่หันกลับไปมอง เขากล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบไร้ความรู้สึก

“จัดการให้เรียบร้อย บอกไปว่าตายอยู่ในป่าศิลาแล้ว”

“ขอรับ!”

เว่ยเค่อหานรับคำสั่งทันที ชายเสื้อคลุมของเขาสะบัดไหว!

คนเหล่านั้นยังไม่ทันได้ร้องขอความเมตตา ก็ล้วนถูกปาดคอเรียบร้อยจนหมดสิ้น

โลหิตสดสาดกระเด็นไปทั่วสี่ทิศ!

ในไม่ช้า คนเหล่านี้ก็ทยอยล้มลงบนพื้นในสภาพร่างไร้ลมหายใจ

เว่ยเค่อหานหยิบขวดหยกใบเล็กออกมา ก่อนจะเทของเหลวสีใสไร้กลิ่นลงไป

ซากไร้วิญญาณของคนเหล่านั้นแปรสภาพกลายเป็นคราบของเหลวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ระเหยไปในทันที กระทั่งคราบเลือดแม้แต่หยดเดียวก็ไม่ทิ้งไว้ให้เห็น

การเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นชุดทำอย่างเป็นธรรมชาติ ดูแล้วชำนิชำนาญอย่างมาก เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเช่นนี้

หลังจัดการจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็ก้าวตามฝีเท้าของเว้ยเจ๋อไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

ในไม่ช้า เงาร่างของคนทั้งสองก็หายวับไป

เว่ยเจ๋อลัดเลาะไปตามเส้นทางอย่างชำนาญ ก่อนพุ่งเข้าไปในถ้ำตรงไหล่เขา

ส่วนเว่ยเค่อหานจัดการปิดบังพรางตัวตน รับหน้าที่คอยเฝ้าอยู่ด้านนอกปากถ้ำ

เว่ยเจ๋อสาวเท้าเดินมุ่งหน้าลึกเข้าไปในถ้ำ

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไร ความมืดมืดก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มขึ้นเท่านั้น

แต่เว่ยเจ๋อดูราวกับคนที่เคยมาหลายครั้งแล้วก็มิปาน ความเร็วของเขาไม่ลดลงแม้แต่น้อย พุ่งทะยานเร็วรี่เข้าไปในถ้ำ

ตึ๋งตึ๋ง

ตึ๋งตึ๋ง

เสียงน้ำหยดค่อยๆ แว่วดังขึ้นมาให้ได้ยิน

เมื่อเว่ยเจ๋อได้ยินเสียงนี้ก็รู้สึกลิงโลดใจนัก รีบเร่งความเร็วของตนทันที

ยามเดินผ่านทางโค้งไปอีกหนึ่ง แสงสว่างเลือนรางก็ปรากฏขึ้น

สระน้ำเล็กๆ สระหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา

แสงสว่างนั่นแผ่ออกมาจากหินย้อยแท่งหนึ่งเหนือสระน้ำ

มีหยดน้ำเกลือกกลิ้งลงมาจากด้านบนอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะหยดลงไปในสระน้ำ

เว่ยเจ๋อผ่อนลมหายใจออกมาโดยพลันพลางรีบสาวเท้าก้าวไปด้านหน้า หยิบเอาเถี่ยฉุยสีดำแกมม่วงออกมาหย่อนลงไปในใจกลางสระน้ำ

ตึ๋งตึ๋ง

น้ำหยดหนึ่งหยดลงบนเถี่ยฉุยพอดิบพอดี

ลวดลายด้านบนค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นมา

เว่ยเจ๋อเองก็รู้สึกได้ทันทีว่าพลังภายในร่างที่เหือดแห้งไปได้รับการเติมเต็มขึ้นมาทันที

“ยังดี…”

ยังดีที่กลับมาทันเวลา!

“ซีผิง เจ้าสบายดีหรือไม่”

“ท่านพ่อโปรดวางใจ ข้าไม่เป็นไรขอรับ”

หากหรงซิวและฉู่หลิวเยวาอยู่ที่นี่ย่อมต้องฟังออกอย่างแน่นอนว่านี่คือเสียงของเว่ยซีผิง!

เมื่อเว่ยเจ๋อได้ยินดังนั้นก็พรูลมหายใจออกมายาวเหยียดในที่สุด ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ใจที่ยังคงวูบโหวงจึงยังไม่ผ่อนคลายดี

“ต้องโทษพ่อที่ไร้ความสามารถ เกือบทำให้เจ้า…”

“หาใช่ความผิดของท่านพ่อไม่”

สุ้มเสียงของเว่ยซีผิงฟังดูอ่อนแออยู่หลายส่วน ทว่าก็แฝงแววหดหู่ไม่น้อย

“เป็นสองคนนั้นต่างหากที่มันเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อน!”

มิเช่นนั้นแล้ว ผู้ที่ได้รับสืบทอดมรดกของถังเคอก็คงเป็นเขากับท่านพ่อไปแล้ว!

ตอนนี้แผนที่พวกเขาตระเตรียมกันมาอย่างดีล้วนถูกทำลายลงจนไม่เหลือซาก!

ยามเอ่ยถึงเรื่องนี้ เว่ยเจ๋อเองก็ใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“สองคนนั้นมันเจ้าแผนการกันจริงๆ…ซีผิง ช่วงนี้เจ้าพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ไปก่อน พ่อรู้สึกมาตลอดว่าหรงซิวเหมือนจะเจอสิ่งใดบางอย่าง…ประจวบเหมาะกับที่เจ้าจะได้ใช้โอกาสนี้ฟื้นฟูร่างกายให้ดี…”

“ท่านพ่อวางใจเถิด เรื่องที่ท่านพูดลูกล้วนเข้าใจดี แม้ครั้งนี้จะกระทำไม่สำเร็จ แต่ดีร้ายอย่างไรก็ได้ดูดซับพลังทัณฑ์สวรรค์ไปไม่น้อยแล้ว ใช้เวลาอีกไม่นาน พลังของลูกก็จะสามารถพัฒนาไปได้อีกขั้น”

เว่ยเจ๋อจึงนับว่าวางใจลงได้โดยสิ้นเชิง

“ดี ระยะนี้พ่อจะคอยเฝ้าเจ้าไปก่อน รอพวกซั่งกวนเยว่ออกมาจากป่าศิลา พวกเราค่อยหาทางแก้แค้นก็ยังไม่สาย!”

…

การจากไปของพวกเว่ยเจ๋อไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อทุกคนมากนัก

หลังพวกเขาจากไป ป่าศิลาก็ฟื้นฟูกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว

บรรดาฝูงชนจึงเริ่มกลับรอกันอีกคราหนึ่ง

เวลาแบบนี้ช่างยาวนานและทรมานยิ่ง แต่พวกเขาต่างก็สงสัยใคร่รู้ในสถานการณ์ของฝั่งฉู่หลิวเยว่กันมากจริงๆ ดังนั้นจึงทำได้แค่รั้งรอต่อไป

เมื่อซูหลี่กล่าวจบ ฉู่หลิวเยว่ก็ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่

จะอย่างไรนางก็คาดไม่ถึงว่าเบื้องหลังของสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่จะยังซ่อนความลับสะเทือนฟ้าเช่นนี้เอาไว้!

หากบอกว่า สมบัติศักดิ์สิทธิ์พวกนี้ล้วนพึ่งพาพลังจากโล่ผสานนภาในการตีหลอมขึ้น เช่นนั้นตัวโล่ผสานนภาเองเล่า?

การมีอยู่ของมันคืออะไรกันแน่!

มือของซูหลี่ลูบไล้แผ่วเบาไปบนแผ่นจารึกสุสานอย่างเชื่องช้า อักษรโบราณที่สลักลงไปนั้นขรุขระไม่ราบเรียบเสมอ ทั้งหยาบกระด้างด้วยผ่านร้อนผ่านหนาวมา

“แม้พวกเราจะตีหลอมสมบัติศักดิ์สิทธิ์ออกมาห้าชิ้น แต่พวกเราก็ต้องจ่ายราคามหาศาลเพื่อสิ่งนี้ ร่างเนื้อของข้าแหลกสลาย วิญญาณก็จวนเจียนจะสูญสิ้น แม้นสถานการณ์ของถังเคอจะดีกว่าข้าอยู่บ้าง แต่การตั้งจารึกสุสานสองอันนี้ขึ้นมาก็สูบพลังทั้งหมดของเขาไปจนสิ้น”

ฉู่หลิวเยว่ที่ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ถามขึ้นมาว่า

“เช่นนั้น…เหตุใดผู้อาวุโสถังเคอถึงต้องแบ่งอักษรโบราณบนโล่ผสานนภาออกเป็นสองส่วน แล้วสลักไว้บนจารึกสุสานแต่ละอันด้วยเล่า”

ซูหลี่หันศีรษะกลับมา

“แน่นอนว่าเป็นเพราะ…มีเพียงการกระทำเช่นนี้เท่านั้นจึงทำให้โล่ผสานนภายอมรับเป็นเจ้านายได้ในวันนั้น”

นางชี้ไปทางสมบัติศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามชิ้น

“ตอนนั้นพลังภายในโล่ผสานนภาถูกพวกข้าสองคนแบ่งออกเป็นสองส่วน หลังจากนั้นก็ปันส่วนถ่ายทอดลงไปในสมบัติศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น หากเจ้าคิดจะปลุกให้โล่ผสานนภาตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์ ก็ต้องนำพลังส่วนที่ว่ามานี้ถ่ายเทกลับเข้าไปเหมือนเดิม!”

ตอนที่ 2082 ปล้นชิง

“ปลุกโล่ผสานนภาหรือ?”

ฉู่หลิวเยว่ประหลาดใจอยู่บ้าง

ในสายตาของนาง ตอนที่โล่ผสานนภาทำให้เกิดจลาจลเพลิงภูเขาที่ท่าเรือดอกท้อในคราแรกนั้นก็ปลุกตื่นโดยสมบูรณ์แล้วนี่

อีกทั้ง มันก็รับนางเป็นนายแล้ว

“เจ้านั้นเป็นนายของโล่ผสานนภาจริงๆ ไม่ผิด แต่วันในเวลานี้ ไม่ได้อยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์ที่สุดอย่างคราแรกแล้ว ยามนี้ข้าไม่อาจใช้วาจามาอธิบายแก่เจ้าได้ว่า โล่ผสานนภาที่ระเบิดพลังออกมาได้อย่างแท้จริงนั้น ที่สุดแล้วมีพลังอำนาจน่าสะเทือนขวัญผู้คนเช่นไร…แต่ หากเจ้าคิดอยากจะแข็งแกร่งขึ้น นี่ก็คือก้าวย่างหนึ่งที่เจ้าจำเป็นต้องย่ำเดิน”

สีหน้าของนางจริงจังถึงที่สุด

ฉู่หลิวเยว่ชะงักงัน แล้วเอ่ยถาม

“หากว่าเป็นเช่นนี้…เช่นนั้น สุดท้ายแล้วสมบัติศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะเป็นเช่นไร ถ้าเกิดว่ามันถูกสูบพลังออกไป เช่นนั้น…”

เช่นนั้นไม่ใช่ว่าก็จะกลายเป็นเศษทองแดงซากโลหะกองหนึ่งหรือ

“เรื่องเจ้าไม่ต้องกังวล แม้ว่าภายในของสมบัติศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้จะกักเก็บพลังอำนาจของโล่ผสานนภาเอาไว้ แต่การปลุกโล่ผสานนภา ไม่จำเป็นต้องสูบพลังเหล่านี้ออกมา จำเป็นเพียงแค่นำพวกมันทั้งหมดมารวมกัน…ในตอนที่สมบัติศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบชิ้นเรียงกันจนครบ โล่ผสานนภาย่อมจะตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์”

ฉู่หลิวเยว่ถึงได้วางใจลง

สมบัติศักดิ์สิทธิ์ชิ้นอื่นนางไม่ทราบ แต่สำหรับหลายชิ้นที่นางมีครอบครองอยู่บนมือตรงหน้านี้แล้ว ทั้งหมดล้วนล้ำค่าทั้งยังร้ายกาจถึงที่สุด

หากต้องทำลายพวกมันจริงๆ ล่ะก็ นางรู้สึกเสียดายเป็นอย่างมากจริงๆ

“เช่นนั้น สิ่งที่ข้าจำเป็นต้องทำ ก็คือรวบรวมสมบัติศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบชิ้นหรือ”

ซูหลี่พยักหน้า

ฉู่หลิวเยว่นวดขมับอย่างปวดศีรษะอยู่บ้าง

“เช่นนั้นท่านก็มองข้าสูงเกินไปแล้ว…”

เรื่องยามพูดนั้นง่ายดาย แต่ยามทำกลับไม่รู้ว่ามีความยุ่งยากมากเพียงใด!

นางใช้เวลาไปมากมายถึงเพียงนี้ ออกเรี่ยวแรงไปมากมายถึงเพียงนี้ กลับเพิ่งจะได้มาเพียงสามชิ้นอย่างไม่ง่ายดายนัก

นอกจากง้าวว่านเฟิงของหรงซิวแล้ว ก็ยังมีอีกหกชิ้น

นางจะไปเสาะหาจากที่ใด

หากว่าเดาไม่ผิดละก็ สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่เหลือหลายชั้นนั้น ในเวลานี้จะต้องล้วนกระจายกันไปอยู่ในตระกูลใหญ่ทั้งหลายของอาณาจักรเสิ่นซวี่แน่

“แม่นางซั่งกวน นี่สำหรับผู้อื่นแล้ว อาจจะยากเย็นยิ่ง แต่สำหรับท่านแล้ว กลับสามารถทำได้จริง อย่าลืมเล่าว่า โล่ผสานนภา ในเวลานี้ก็อยู่ในมือเจ้า”

ฉู่หลิวเยว่ความคิดแล่นปราด

“ความหมายของท่านซูคือ…”

“สิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่หยิบยืมพลังอำนาจของโล่ผสานนภา จึงได้ทำลายพันธนาการ แล้วถือกำเนิดเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์! หากโล่ผสานนภาเรียกหา พวกมันย่อมตอบรับ!”

หนังตาของฉู่หลิวเยว่พลันกระตุกอย่างรุนแรง

“ท่านซู นี่ท่าน…ให้ข้าไปปล้นชิงหรือ!”

ซูหลี่กะพริบตาแล้วยิ้ม ลักยิ้มตื้นต่ำ อบอุ่นดั่งลมวสันต์ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยนนิ่มนวล

“จะบอกว่าแย่งได้อย่างไรเล่า ใต้หล้านี้เดิมทีผู้แข็งแกร่งถือว่าเป็นนาย ผู้ใดมีความสามารถ ผู้นั้นก็ชนะ พูดอีกอย่างก็คือ เวลานี้แม้แต่โล่ผสานนภาก็ล้วนเป็นของท่านแม่นางซั่งกวน ไยต้องกังวลกับสมบัติศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นด้วยเล่า”

“นั่น…เดิมทีก็เป็นของเจ้านะ”

…

ด้านนอกประตูสำริด

หรงซิวยืนมือไล่หลัง

ถังเคอคุกเข่าอยู่ที่ด้านหลังเขาไม่ไกล

ภายในห้วงอากาศอันไพศาล ล้วนเป็นความเงียบสงัดผืนหนึ่ง

มีเพียงทัณฑ์สวรรค์นับไม่ถ้วนด้านบนเท่านั้นที่ยังเคลื่อนขยับอย่างนิ่งสงบ

แสงสว่างเรืองรอง กะพริบวาบเนืองนอง

ทันใดนั้น สีหน้าของหรงซิวพลันเปลี่ยน แล้วหมุนกายไป

หัวใจถังเคอกระตุกวาบโดยพลัน

“ฝ่าบาท…”

หรงซิวมองเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“ยืนขึ้นเถิด”

ถังเคอพลันตะลึงงันก่อน แล้วจู่ๆ ก็ฉุกคิดถึงอะไรบางอย่างได้ในฉับพลัน แววตื่นเต้นล้นทะลักออกมาจากในดวงตา

“ฝ่าบาท ท่านจะบอกว่า…”

สำเร็จแล้ว!

ดูท่าด้านในจะสำเร็จแล้วเป็นแน่!

เพราะหรงซิวอยู่ที่นี่ เขาจึงไม่กล้าตรวจสอบสถานการณ์ที่ด้านในเป็นการส่วนตัว เวลานี้ก็นับได้ว่าหัวใจดวงนี้สามารถวางลงได้แล้ว

“ความเมตาของนายท่านเยว่ ไม่อาจลืมเลือน! รอนายท่านเยว่ออกมาอย่างปลอดภัย ผู้น้อยจะอุทิศมรดกทั้งหมดให้แน่นอน!”

สิ่งที่เขาพูด ย่อมหมายถึงทะเลอัสนีบาตไร้ขอบเขตที่เก็บสะสมทีละเล็กน้อยมานานนับหมื่นปีเหล่านี้!

หรงซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงนิ่ง

“สิ่งของอันเล็กจ้อยนี้ของเจ้า ไม่ได้อยู่ในสายตานาง”