ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2420 ลำนำฉิน

เสียงของนางนั้นแผ่วเบา นุ่มนวล

ตอนนั้นนางยังใช้มือข้างหนึ่งขยี้ตาตัวเอง เอวคอดขาวเนียนบิดขี้เกียจ

แต่เมื่อมีลูกปัดสีสันงดงามส่องสะท้อนอยู่ด้านหลัง มันก็ยิ่งทำให้สะดุดตามากยิ่งขึ้น

เหมือนสามารถประคองได้ในฝ่ามือเดียว

มือที่ไพล่หลังของเยี่ยนชิงค่อยๆ กำแน่นขึ้น เขาเบี่ยงสายตาออก แววตาปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง

มือข้างหนึ่งของนางปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้หลงเหลือเพียงแต่ดวงตาหยีเล็ก เหมือนว่านางเพิ่งตื่นนอน ดังนั้นในดวงตาจึงมีความฉ่ำวาวอยู่

เสน่ห์อันนุ่มนวล ทำให้นางดูไร้เดียงสา

เหมือนแก้วที่งดงามและเปราะบาง และยังเหมือนบุปผาบานสะพรั่ง

ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งความงามของนางได้

เยี่ยนชิงชะงักไป

ต่อให้เขาจะเคยชินกับความงามที่ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้เขากลับ…

ริมฝีปากแดงของนางพูดอันใดบางอย่างขึ้นมาอย่างคลุมเครือ เสียงนั้นมีพลังกระจ่างชัดกว่าเสียงระฆังของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เสียอีก

มันโจมตีขึ้นมาอย่างรุนแรง

ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าควรจะหันหน้าไปมองทางไหนดี

น้องแปดไม่ได้สังเกตเห็นถึงสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยของเขาเลย นางเพียงแค่มองหน้าเขาด้วยความว่างเปล่า

ในตอนนั้นนางก็ดึงสติกลับมา ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้น

“เหตุใดไม่พูดล่ะ?”

เยี่ยนชิงกลั้นหายใจอยู่ชั่วครู่ สายตาจ้องมองที่รอยยิ้มของนาง จากนั้นก็พูดขึ้นเสียงเรียบ

“ไม่มีอันใด ประตูสวรรค์กำลังจะปิดแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้ายังนอนอยู่ ดังนั้นจึงมาปลุก”

“ข้าก็ว่าแล้ว กลางวันแสกๆ แบบนี้ยังจะเคาะระฆังอยู่เหตุใด…”

นางลุกขึ้นยืนอย่างเกียจคร้าน

แม้นางจะไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้ แต่นางก็รู้ดีว่า เมื่อประตูสวรรค์ปิดนั่นหมายความว่าผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากที่อยู่ภายในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์จะต้องขึ้นสวรรค์ทลายเทพ…

เมื่อคิดแล้วก็รู้สึกครึกครื้นมาก

นางยังอยากจะไปรับชมเลย

เดิมทีเยี่ยนชิงที่ยืนอยู่ตรงด้านหน้าเก้าอี้นอน แต่เมื่อน้องแปดลุกขึ้นเช่นนี้ ระยะห่างของทั้งสองคนก็แคบลงมาในทันที

กลิ่นหอมและไออุ่นจากร่างกายของนางก็โชยเข้ามา

เยี่ยนชิงถอยหลังลงไปหนึ่งก้าวอย่างสงบนิ่ง

น้องแปดเหลือบสายตามอง ภายในใจรู้สึกตลกขบขัน

“ใต้เท้าเยี่ยนชิงกลัวข้าขนาดนั้นเชียวหรือ?”

เมื่อนางมีสติกลับมาก็เห็นว่านางยังอยู่ในเรือนของตัวเอง ดังนั้นจึงกล่าวคำเรียกขานเช่นเดิม

เยี่ยนชิงหลุบตาลงต่ำ แล้วพูดเสียงเย็นชาว่า

“แม่นางน้องแปดเข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่…”

เขาหยุดพูดอย่างกะทันหัน

มืออ่อนนุ่มไร้กระดูกวางอยู่บนไหล่ของเขาแล้ว ก่อนตบลงเบาๆ

“ข้าล้อเล่นน่ะ! ใต้เท้าเยี่ยนชิงเป็นคนตรงไปตรงมา ควบคุมตนเองได้เป็นอย่างดี เรื่องนี้ใช่ว่าข้าจะไม่รู้”

ริมฝีปากของน้องแปดยกยิ้มขึ้น

“ขอบคุณนะ!”

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปาก

น้องแปดดึงมือกลับไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยกชายกระโปรงขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาแม่นางสิบเอ็ดและคนอื่นๆ

แม่นางสิบสองพูดขึ้นอย่างนุ่มนวลว่า

“พี่แปด ก่อนหน้านี้พี่บอกว่า ตอนที่พี่นอนห้ามใครเข้าไปเรียกไม่ใช่หรือ?”

นางบอกว่า การนอนหลับสามารถทำให้ฟื้นฟูความงามได้

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พี่แปดถูกปลุก นางจะโมโหกับกระฟัดกระเฟียดออกมา

แม้แม่นางสิบเอ็ดและแม่นางสิบสองจะไม่เคยได้รับความทุกข์ทรมานนี้มาก่อน แต่ก็เห็นสิบสามผู้พิทักษ์เยว่คนอื่นๆ ถูกนางไล่ฆ่ามาก่อน

พวกนางรู้สึกตกใจจนขวัญผวา

นางหันไปมองทางน้องแปดด้วยความประหลาดใจ

“พี่แปดแล้วเหตุใดครั้งนี้พี่ถึงไม่โมโหล่ะ?”

เสียงของแม่นางสิบเอ็ดสงบ แต่ก็เป็นการพูดเตือน

“ก็นั่นมันสามีของพี่แปดไง จะเหมือนกับพวกเราเสียที่ไหน”

น้องแปด “…”

นางเข้าใจผิดแล้ว! เข้าใจผิดกันหมดแล้ว!

ในตอนนั้นเอง นางก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาหนึ่งกำลังมองนางอยู่

นางจึงยืดแผ่นส่วนหลัง แล้วพูดให้เสียงดังกว่าเดิม

“แน่นอนว่าคนที่ปลุกพี่แปดของพวกเจ้าก็คือเสียงระฆังนั่นน่ะสิ! จะให้ข้าไปโมโหใส่ใต้เท้าเยี่ยนชิงได้อย่างใด…”

แม่นางทั้งสองคนหันมองหน้านาง

จากนั้นก็เบนสายตาออกไป

น้องแปดร้อนรนขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จากนั้นก็รีบถามขึ้นว่า

“อะแฮ่ม ใครเป็นคนตีระฆังนั้นอย่างนั้นหรือ?”

แม่นางทั้งสองคนหันมองหน้ากันแล้วส่ายหน้า

“คนที่มีคุณสมบัตินี้ก็มีเพียงเขาแค่คนเดียวเท่านั้น!”

น้องแปดหันไปมองเขาอย่างสงสัย

“เจ้ารู้ได้อย่างใด?”

อวี๋มั่ว “…”

ใครใช้ให้เจ้าปากไว!

เมื่อครู่นี้เขายังแอบดูละครอย่างสนุกสนาน ดังนั้นเขาจึงพูดโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน!

เยี่ยนชิงมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยพูดเลย

อวี๋มั่วเงยหน้าขึ้นมองฟ้า

“เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้! ใช่แล้ว! เจ้าลองออกไปถามคนอื่นสิ คนในพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์มีใครที่ไม่รู้เรื่องนี้บ้าง? แล้วอีกอย่างข้าแค่พูดไปอย่างที่คิดเท่านั้น แน่นอนว่ามันก็ต้องเป็นเสินสื่อลำดับที่หนึ่งสิ!”

น้องแปดจ้องหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง

“งั้นหรือ…”

อวี๋มั่วปิดปากตัวเองอย่างเงียบกริบ

ไอ้เด็กเยี่ยนชิง มีเมียแล้วลืมพี่ลืมน้อง!

ดูซิหลังจากนี้ไป เจ้าจะอธิบายให้นางฟังอย่างใด!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อวี๋มั่วก็อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นจึงปิดปากหัวเราะเบาๆ

“เหตุใดนายท่านกับฝ่าบาทถึงยังไม่ลงมาอีกเล่า?”

แม่นางสิบเอ็ดถามขึ้น

เสียงนั้นดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของอวี๋มั่ว

มุมปากของเขากระตุก จากนั้นก็หันกลับไปมอง

อื้ม…เหมือนว่าสถานการณ์ของนายท่านจะไม่ได้สู้ดีเท่าไรนัก…

…

แกร๊ง…

เสียงระฆังดังลั่นมาแต่ไกล แล้วกระทบเข้าโสตประสาทของเขา

หัวใจของฉู่หลิวเยว่สั่นไหว

ตอนนั้นเองภายในสมองของนางก็มีลำแสงหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน!

นางแทบจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้!

ตึง

แกร๊ง!

ในที่สุดเสียงฉินที่กระจัดกระจายก็ร้อยเรียงต่อกันอย่างสมบูรณ์

เนื้อเพลงฉินส่วนที่สาม—กลับมาเชื่อมโยงกันสำเร็จแล้ว

ไข่มุกธาราที่งดงามปรากฏขึ้นภายในตันเถียนของนาง

เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนหน้านี้ ไข่มุกเม็ดนี้ดูเล็กกว่ามาก

จากนั้นมันก็ชนเม็ดอื่นอย่างรุนแรงโดยไม่มีสัญญาณแจ้งเตือน

ตู้ม!