ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2441 ขอบคุณเขา

ตอนที่ 2441 ขอบคุณเขา

………………..

เดิมน้องแปดก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว เมื่อครู่เพียงพึ่งพาแรงใจเท่านั้นจึงยังพอฝืนประคับประคองไปได้ บัดนี้เมื่อเห็นว่าหยวนตันของซูจิ้งแตกสลายแล้ว จิตใจก็ผ่อนคลายลง จึงทนไม่ไหวอีกต่อไป

เบื้องหน้านางมืดสนิท ก่อนจะทรุดล้มลงไป

ทว่านางยังไม่ทันล้มลงถึงพื้น รอบเอวนางพลันถูกคนรวบเอาไว้แน่น

นางฝืนลืมตาขึ้นมา ก็พบกับดวงหน้าหล่อเหลาเย็นชาอันคุ้นเคย

เรียวคิ้วโก่งดั่งใบหลิวของนางขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเริ่มออกแรงผลักเขา

“ปล่อยข้านะ!”

เมื่อครู่ยังไม่ทันจัดการ ทว่าตอนนี้นางกลับได้สติคืนมาแล้ว

เยี่ยนชิง… จั่วเสินเจียง!

มิน่าเล่าเขาถึงชื่อว่าเยี่ยนชิง

มิแปลกใจเลยว่าตอนซูจิ้งได้ยินนางเรียกเขาเช่นนี้ถึงได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใหญ่โตปานนั้น

มิแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่อยู่ในสวนหย่อมเล็กๆ นั่น ไม่ค่อยออกไปไหน

มิน่าเล่า…

มากเกินไปแล้ว!

ก่อนหน้านี้ไม่ได้เอะใจ พอมานึกย้อนเอาตอนนี้ เห็นได้ชัดว่ามีแต่ข้อพิรุธเต็มไปหมด!

แต่ตอนนั้นนางจะไปทันคิดเรื่องพวกนี้ได้อย่างใด?

น้องแปดโกรธเกรี้ยวอย่างมาก ในใจลุกโหมไปด้วยเพลิงโทสะแผดเผาอันยากเกินจะบรรยาย!

“ปล่อย ปล่อยนะ!”

สองมือของนางผลักเยี่ยนชิงอย่างสุดกำลัง น่าเสียดายที่แรงกายอันน้อยนิดไม่ทำให้เยี่ยนชิงสะเทือนแม้แต่น้อย

นอกจากสัมผัสโดนแผ่นอกแข็งแกร่งแล้ว ก็ไม่มีอันใดอีก

น้องแปดพลันโมโหขึ้นมาทันควัน

เอะอะ!?

นี่เขาพูดว่านางเอะอะรึ!?

ขอร้องเถอะท่านผู้นี้ ได้คิดดีแล้วหรือยังว่าใครกันแน่ที่หลอกลวงกันก่อน แล้วทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้!

นางหอบหนัก กล่าวเสียงสูงว่า

“บุรุษกับสตรีไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน ข้อนี้เจ้าไม่รู้หรือไร!?”

ฝีเท้าของเยี่ยนชิงหยุดชะงักลง

แต่เพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น เขาก็สาวเท้าก้าวเดินไปด้านหน้าต่อ

น้องแปดเริ่มตะเกียกตะกายไปมาภายในอ้อมอกของเขา หมายจะหลบหนีออกไป

ตอนนี้นางไม่อยากเห็นดวงหน้านี้เลยแม้แต่นิดเดียว!

หว่างคิ้วของเยี่ยนชิงแข็งค้างน้อยๆ ฝ่ามือพลิกกลับเล็กน้อยแล้วออกแรงคว้าเอวนางเอาไว้แน่น

ทันใดนั้น ทั่วทั้งร่างของเขาพลันแข็งทื่อ

ท่อนบนของน้องแปดสวมเสื้อคลุมสั้นเอาไว้ ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวพลิ้ว

ปกติยามนางยืน ชายเสื้อคลุมตัวสั้นที่ร้อยลูกปัดหยกเอาไว้จะคลุมถึงเพียงเอวขาวเพรียวได้พอดี

บัดนี้ด้วยถูกเยี่ยนชิงอุ้มไว้ในอ้อมอก พอขยับตัวไปมาตามอำเภอใจก็เผยให้เห็นเอวขาวลออ

มือของเยี่ยนชิงจึงวางหมับลงบนความอุ่นนุ่มพอดิบพอดี

ใต้ฝ่ามือคือลูกปัดหยกที่กดแล้วชวนให้รู้สึกเจ็บอยู่บ้าง สายพู่จำนวนหนึ่งที่เกี่ยวพันระหว่างนิ้ว แล้วก็… ผิวนุ่มหยุ่นและเรียบลื่นเกินจินตนาการ

ไอร้อนสายหนึ่งแล่นจากฝ่ามือแผ่ขยายไปเป็นวงกว้าง

ใบหูของเขาพลันฉาบด้วยสีแดงระเรื่อเล็กน้อยขึ้นมาทันควัน

ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรจะไปต่อ หรือ…

เยี่ยนชิงนิ่วหน้า หลุบตาลงมองคราหนึ่ง จึงพบว่าบนเอวขาวชวนดึงดูดสายตาของนางเต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวใหญ่ บนรอยช้ำยังมีบาดแผลเล็กน้อยประปราย

ดูแล้วช่างชวนให้ตื่นตกใจโดยแท้

เยี่ยนชิงพลันเข้าใจในทันใด นี่เป็นแผลที่นางได้มาตอนชนเข้ากับหม้อต้มโอสถเมื่อครู่นั่นเอง

ส่วนตัวเขาเมื่อครู่ก็วางมือลงบนบาดแผลของนางพอดิบพอดี

เขารีบเปลี่ยนตำแหน่งมือทันที

เสียงโอดครวญของน้องแปดแว่วดังขึ้นมา

“เยี่ยนชิง! เจ้าทำข้าเจ็บ!”

แม้จะโมโหอยู่ แต่เพราะกอปรกับด้วยความน้อยใจจึงทำให้นางอ่อนแอเป็นพิเศษ พร้อมกับส่งเสียงสะอึกสะอื้นแหบพร่าให้ได้ยินเลือนราง

เยี่ยนชิงถึงกับตัวแข็งทื่อ

จากนั้นก็เอ่ยออกมาเสียงเบาว่า

“ไม่ทำแล้ว”

เขาพูดประโยคนี้เสียงเบายิ่ง มีเพียงไม่กี่คนที่ได้ยิน

แต่น้องแปดได้ยิน

ซูจิ้งเองก็ได้ยินเช่นกัน

ขมับของนางเต้นรัวดัง “ตุบตุบ” ในใจราวกับถูกบางอย่างรัดรึงอย่างรุนแรง

ถึงขั้นที่กระทั่งความเจ็บจากบาดแผลที่ถูกเสียบทะลุจนเป็นรูบริเวณช่องท้องยังแปรเปลี่ยนเป็นเหน็บชา

ไม่ทำแล้ว…

จั่วเสินเจียงที่อยู่สูงเหนือผู้ใด อุปนิสัยเย็นชา เคยใช้สุ้มเสียงแผ่วเบานุ่มนวลเช่นนั้นพูดคุยกับใครด้วยหรือ?

นางกลืนหยาดเลือดลงไป ทว่าสองมือที่ใช้พยุงตัวเองกลับค่อยๆ กำเข้าหากันแน่น ทั้งยังกรีดลงบนพื้นจนเกิดเสียงแหลมเสียดหู

ความเจ็บปวดเสียดแทงรุนแรงมิได้บรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย

เยี่ยนชิงจึงอุ้มนางเช่นนั้นไปเงียบๆ ก่อนจะหยุดลงที่…

เบื้องหน้าของฉู่หลิวเยว่

…

เมื่อมาถึงที่ เยี่ยนชิงก็วางนางลงในที่สุด

ทันทีที่สองเท้าของน้องแปดแตะพื้น ก็รีบปรี่พุ่งเข้าไปหาฉู่หลิวเยว่ทันที

“นายท่าน!”

ฉู่หลิวเยว่พยุงนางเอาไว้ ช่วยนางจับชีพจรด้วยสีหน้านิ่ง

การโจมตีเมื่อครู่ของซูจิ้งไม่เบาเลย อาการบาดเจ็บภายในของน้องแปดนั้นรุนแรงสาหัสมาก

ฉู่หลิวเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก หยิบเอายาอายุวัฒนะออกมาป้อนให้นางเม็ดหนึ่ง ทั้งยังแบ่งพลังปราณศักดิ์สิทธิ์ส่วนหนึ่งของตนถ่ายทอดเข้าไปที่ชีพจรดั้งเดิมของน้องแปดเพื่อช่วยเยียวยาอาการบาดเจ็บของนาง

ผ่านไปได้สักพัก สีเลือดฝาดก็ค่อยๆ กลับมาปรากฏบนดวงหน้าของน้องแปด

เพียงแต่คราบเลือดบนตัวนาง นัยน์ตาแดงก่ำ ไหนจะช่วงเอวที่มีรอยฟกช้ำเขียวรอยใหญ่ ทำให้ดูแล้วช่างน่าสงสารโดยแท้

นางถอนหายใจด้วยความเอ็นดู

“คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก ยาอายุวัฒนะนั่นมันสำคัญกว่าเจ้าหรือไร?”

ริมฝีปากแดงของน้องแปดเบะออกน้อยๆ

“แต่ว่า… เจ้านั่นจะมาหานายท่านนี่…”

หากว่าแพ้แล้วทำให้นายท่านขายหน้า ทั้งยังต้องถูกแขวนคอประหารมันตรงนั้นอีก น่าอนาถจะตายไป!

ดังนั้นไม่ว่าอย่างใด นางก็ต้องปกป้องโอสถหยกครามเพลิงชาดเม็ดนี้เอาไว้ให้ได้

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้พูดอันใด ก่อนจะหยิบขวดหยกออกมาใบหนึ่ง

เรียวนิ้วขาวเพรียวควักเอาขี้ผึ้งที่มีสีเขียวอ่อนราวกับไขนุ่มก็มิปานออกมาแผ่วเบา ก่อนจะนวดลงไปที่ช่วงเอวของน้องแปด

ความรู้สึกเย็นซาบซ่านจู่โจมปราดเข้ามาขจัดความปวดแสบไปในพริบตา

น้องแปดกอดแขนนางเอาไว้ ก่อนจะพิงศีรษะเข้าหาพลางบุ้ยปากอย่างมีจริตจะก้าน

“รู้อยู่แล้วว่านายท่านดีต่อข้ามากที่สุด”

ฉู่หลิวเยว่ก้มศีรษะลง ลงมือช่วยนางทายาอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังยิ่ง

บริเวณโดยรอบนั้นเงียบสนิท

เยี่ยนชิงยืนอยู่ข้างพวกนาง มือหนึ่งถือกระบี่ อีกมือหนึ่งห้อยลงข้างลำตัวในท่ายืน

พวกซูหลีต่างก็มองหน้าอีกฝ่าย สบสายตากันไปมา จากนั้นก็เห็นพ้องต้องกันว่าควรปล่อยให้เงียบต่อไป

หน้าผากของเยี่ยนชิงค่อยๆ มีเม็ดเหงื่อผุดซึมออกมา

ท้ายที่สุดแล้ว ความเคลื่อนไหวของฉู่หลิวเยว่ก็หยุดลง

“หงอวี่ พาน้องแปดไปพักผ่อน”

มู่หงอวี่ตกปากรับคำเร็วรี่

“อ๋า! ได้!”

นางพูดพลางสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า ปราดเข้าไปช่วยพยุงน้องแปด

น้องแปดยังไม่ทันได้เริ่มก้าวขา ก็ได้ยินฉู่หลิวเยว่เอ่ยเสียงเรียบเรื่อย

“เดี๋ยวก่อน”

“น้องแปด เจ้ายังไม่ได้เอ่ยขอบคุณใต้เท้าจั่วเสินเจียงเลย”