ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2442 นายท่านของท่านเล่า
ตอนที่ 2442 นายท่านของท่านเล่า
………………..
น้องแปดหันศีรษะกลับมาพลางกัดริมฝีปาก
ใครอยากขอบคุณเขากัน!
เรื่องที่เขาหลอกลวงคนอื่นยังไม่จบเสียหน่อย!
ทว่าตอนที่นางเห็นใบหน้ามุมข้างที่สงบนิ่งของฉู่หลิวเยว่ จู่ๆ ก็กลับนึกออกเรื่องหนึ่ง
เดี๋ยวสิ!
หากเยี่ยนชิงคือจั่วเสินเจียง เช่นนั้น… โอรสสวรรค์จะเป็นผู้ใดกัน!?
สมองของน้องแปดพลันงุนงงไปชั่วขณะ
จากนั้น ข้อคาดเดาอันชวนตื่นตะลึงก็เคลื่อนผ่านเข้ามาในหัว
เยี่ยนชิง… มีนายท่านเพียงคนเดียวมาตั้งแต่แรกแล้ว!
หากเป็นเช่นนี้แล้วล่ะก็…
น้องแปดพลันเบิกตากว้าง นางถึงกับมึนตื้อไปฉับพลัน
ไม่ ใช่ หรอก กระ มัง!?
นางมองดูฉู่หลิวเยว่ สลับกับตวัดสายตาไปมองเยี่ยนชิง สุดท้ายก็หันไปมองทางฉู่หลิวเยว่อีกครา
ในใจของนางพลันเย็นวาบ
เหมือนว่าจะจริงสินะ…
“อื๋อ?”
ฉู่หลิวเยว่เอนศีรษะมาหาพลางเลิกคิ้วน้อยๆ เป็นเชิงเร่งเร้า
น้องแปดคว้ามือของมู่หงอวี่ แล้วสบตากับนางอย่างเงียบเชียบคราหนึ่ง
มู่หงอวี่ส่งสายตาเป็นนัยไปให้นาง
ฉู่หลิวเยว่เบนสายตากลับไปอย่างพึงพอใจ แล้วกล่าวกับเยี่ยนชิงว่า
“เรื่องในวันนี้ต้องขอบคุณมาก อีกอย่าง น้องแปดของเรามีนิสัยดื้อรั้นไปบ้าง ทั้งยังพูดจาโผงผางมาแต่ไหนแต่ไร หากก่อนหน้านี้ล่วงเกินอันใดไป ก็หวังว่าใต้เท้าจั่วเสินเจียงจะไม่ถือสา”
ลูกกระเดือกของเยี่ยนชิงขยับเคลื่อน รู้สึกเพียงว่าเหมือนถูกเผาไปทั้งตัวก็มิปาน
สายตานั้นเรียบนิ่งยิ่งอย่างเห็นได้ชัด ทว่ายามทอดสายตามองมากลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งดุจของน้ำหนักพันชั่งโดยไม่ทราบสาเหตุ
เขาชะงักไป ก่อนเอ่ยปากออกมาอย่างลำบากใจว่า
“ไม่…”
ในตอนนั้นเอง ด้านนอกประตูกลับมีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นมาอีกรอบ
จากนั้น เงาร่างสองร่างก็ปรากฏตามกันมาติดๆ
“ขออภัย ขออภัยด้วย! มีเรื่องเข้ามากะทันหันจริงๆ ก็เลยล่าช้า! เรื่อง… ข้าไม่ได้มาสายไปใช่หรือไม่?”
สุ้มเสียงนี้คุ้นหูอย่างยิ่ง
ฉู่หลิวเยว่เหลือบตามองไป
ดวงหน้าอันคุ้นเคยทั้งสองสะท้อนเข้าสู่ครรลองสายตา
ผู้ที่คล้อยหลังตามมาก็คือหมิงซู
ส่วนบุรุษที่นำหน้าเขามาก้าวหนึ่งกำลังก้าวสับเท้าเข้ามาพลางหัวเราะเริงร่าด้วยสีหน้ากระตือรืนร้น ในมือถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่งเอาไว้
ราวกับรับรู้ได้ถึงครรลองสายตาของนาง ฝีเท้าของบุรุษผู้นั้นชะงักไป จากนั้นก็หันมามองทางนี้
มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างเชื่องช้า
“ผู้ดูแลรอง… ไม่ได้เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีเหมือนเดิมหนา?”
มุมปากของเหยียนเก๋อเหยียดออกเล็กน้อย
ยามปรายสายตามองไป เห็นเยี่ยนชิงที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าฉู่หลิวเยว่พอดิบพอดีก็มีความมั่นใจขึ้นมาบ้างโดยพลัน
เขาโบกมือไหวๆ บีบเค้นรอยยิ้มออกมาสุดความสามารถ
“วันนี้สุขภาพของท่านดูดีมากทีเดียว?”
เหยียนเก๋อจะร้องไห้อยู่รอมร่อ
“ดี ดีแล้ว! หายดีแล้ว! เดินคล่องปร๋อเหมือนบินเทียว!”
“เช่นนั้นก็ดี”
น้ำเสียงของฉู่หลิวเยว่ราบเรียบนัก
บทสนทนานี้ฟังดูแปลกประหลาดนัก บรรดาผู้คนที่ได้ยินล้วนมึนงงกันถ้วนหน้า
ซูหลีถามอย่างแปลกใจว่า
“เสี่ยวเยว่เออร์ เจ้า… รู้จักผู้ดูแลรองท่านนี้ด้วย?”
เมื่อเห็นหมิงซูเดินตามหลังเขามา นั่นย่อมต้องเป็นผู้ดูแลรองของเจินเป่าเก๋ออย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ก่อนหน้านี้นางพูดมาโดยตลอดมิใช่หรือว่าผู้ดูแลรองท่านนี้สุขภาพไม่สู้ดี ดังนั้นจึงไม่เคยได้พบเจอมาก่อนน่ะ?
แต่นี่…
“นับว่ารู้จักอยู่กระมัง”
ฉู่หลิวเยว่เอ่ยตอบอย่างคลุมเครือ
พวกซูหลีจึงยิ่งทวีความฉงนมากขึ้นไปอีก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขานั้นรู้จักสนิทสนมคุ้นเคยกันมาก แต่คำพูดนี้… ฟังดูผิดปกติอยู่ไม่น้อยเลยหนา?
ฉู่หลิวเยว่มองไปที่หมิงซู
“ใต้เท้าหมิงซู หากท่านบอกเร็วกว่านี้สักนิด ข้าก็ได้นัดผู้ดูแลรองมาเจอกันเร็วกว่านี้ตั้งนานแล้ว หากมีเวลามากกว่านี้สักหน่อย จะได้นั่งรำลึกถึงความหลังกัน”
หมิงซูใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง
นี่ นี่มันใช่เรื่องที่เขาตัดสินใจได้เสียที่ไหนกันเล่า!
ความจริงเขาก็คอยเร่งมาหลายต่อหลายรอบแล้วหนา!
เขามองไปทางเหยียนเก๋อเป็นเชิงขอความช่วยเหลือ
ทว่าเหยียนเก๋อกลับเตะเขาทีหนึ่ง
“นั่นซี! เหตุใดเจ้าไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า!”
หมิงซู “?”
มู่หงองี่เองก็มองเหยียนเก๋อด้วยสีหน้าตื่นตกใจเช่นกัน ยกมือขึ้นชี้ด้วยอาการสั่นระริกน้อยๆ
ตอนนั้นเหมือนว่าเหยียนเก๋อ… ไม่ได้สารภาพเรื่องราวทุกอย่างออกมานี่นา!
แต่เหยียนเก๋อในตอนนี้ก็มิอาจสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
เขาปาดเหงื่อป้อยๆ
“คือว่า หากไม่มีเรื่องอันใดแล้ว เช่นนั้น… ข้าขอตัวก่อนหนา? ในมือข้ายังมีรายการบัญชี ไหนจะสมุดบัญชีที่ต้องมอบให้พวกเขาเอาไปใช้อีก…”
“พวกเขา” ในที่นี้ย่อมหมายถึงเสินสื่อทั้งหลายนั่นเอง
ฉู่หลิวเยว่หัวเราะออกมาคราหนึ่ง
“ผู้ดูแลรองจะทำอันใด ข้าย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยว เชิญท่านตามสบายเถอะ”
ใจของเหยียนเก๋อสั่นไหวระรัว
จากนั้น เขาก็หันมองเยี่ยนชิง ส่งสายตาเป็นนัยว่า “ดูแลตัวเองด้วย โชคดี” ในใจลอบรื่นรมย์เริงร่า
ยังดีไป เยี่ยนชิงนำเขาไปก้าวหนึ่งอยู่
มีฐานรองรับไว้เช่นนี้แล้ว เขาน่าจะตายแบบรักษาหน้าไว้ได้อยู่บ้าง
คิดมาถึงตรงนี้ เหยียนเก๋อก็กระแอมไอออกมา
“ชะ เช่นนั้นข้าไปแล้วหนา!”
ทันทีที่สิ้นเสียงคำสุดท้าย คนก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว
เงาร่างร่างนั้นเคลื่อนผ่านจรลีหนีไปด้วยสภาพดูไม่จืดอยู่บ้างอย่างบรรยายไม่ถูก
จั่วเสินเจียงค่อนข้างยอดเยี่ยมเก่งกาจ ก็ให้เขารับไปคนเดียวแล้วกัน
ชั่วพริบตา เขาเองก็กระวีกระวาดตามเหยียนเก๋อไป
ฉู่หลิวเยว่หันกลับมามองเยี่ยนชิงอีกรอบ ก่อนจะหัวเราะ
“เหตุใดใต้เท้าจั่วเสินเจียงไม่พูดอันใดเลยเล่า ทุกคนต่างรอท่านอยู่หนา”
ริมฝีปากของเยี่ยนชิงขยับไหว ทว่าท้ายที่สุดก็กลืนคำพูดที่เหลือกลับลงคอ แล้วหมุนกายกลับไป
เขาเงื้อมือที่ถือกระบี่ขึ้นมา
ซูจิ้งส่งเสียงร้องโอดครวญ ร่างกายนางถูกกระแสพลังไร้รูปร่างสายหนึ่งเข้าโอบล้อมไว้ แล้วลากออกมาจากสนามประลองเซียนหมอ
ด้านหลังของนางทิ้งคราบเลือดไว้เป็นทางยาว ดูแล้วน่าสยดสยองพองขนยิ่ง
เพราะว่าหยวนตันแตกสลายไปแล้ว บนร่างของนางจึงไร้ซึ่งพลังปราณ ทำได้แค่นอนปวกเปียกอยู่บนพื้น ลมหายใจติดขัดระรวยริน
ยามเห็นฉากนี้ ใครจะคาดคิดว่าเมื่อหนึ่งเค่อก่อน นางจะยังเป็นเสินสื่อลำดับแปดผู้สูงศักดิ์น่าเกรงขามกันหนอ?
ทว่า หามีใครเห็นใจนางไม่
การกระทำของนางแต่ก่อนล้วนแตะโดนขีดจำกัดของบรรดาฝูงชนอย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้นตอนนี้บรรดาฝูงชนจึงมีแต่ความรังเกียจแลเย้ยหยันเต็มเปี่ยมมอบให้นางเพียงเท่านั้น
คนเช่นนี้… ไม่มีคุณสมบัติที่จะรับผิดชอบตำแหน่งเสินสื่อลำดับที่แปดอย่างแท้จริง!
ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้หยวนตันของนางแตกสลาย กลายเป็นคนพิการไปโดยสมบูรณ์
ในสถานที่เช่นพระราชวังมายาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ นี่ย่อมทำให้นางทุกข์ทรมานยิ่งกว่าสังหารให้ตายตกไปเสียอีก!
สายตาของเยี่ยนชิงที่กวาดมองนางไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย
จากนั้น เขาก็มองไปยังสนามประลองเซียนหมอ
แล้วชูคมกระบี่ขึ้นสูง!
“ประลองต่อได้!”
ซูจิ้งตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว สถานการณ์ของด่านเป็นตายในสนามประลองเซียนหมอจึงเปราะบางขึ้นมาอยู่บ้าง
แต่ว่าการมีน้องแปดที่ประสบผลสำเร็จไปแล้วอยู่เบื้องหน้าก็ยังนับว่ามีต้นแบบคนหนึ่งให้พวกเขาอยู่
เจี่ยนเฟิงฉือมองเยี่ยนชิงอยู่สองสามรอบ จากนั้นก็เหลือบสายตาไปมองมู่ชิงเห่อที่กำลังยืนอยู่บนแท่นของตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์เรือนหลัก
ชั่วขณะนั้น ขบวนความคิดพลันแล่นพล่าน อารมณ์ตีขึ้นมาน่าซับซ้อนยิ่ง
เยี่ยนชิงก็คือจั่วเสินเจียง…
เทียบกับเขาแล้ว มู่ชิงเห่อกับเรื่องเสินสื่อลำดับที่หนึ่งล้วนกลายเป็นเหมือนเรื่องที่ไม่ได้เหนือความคาดหมายหรือทำให้คนตื่นตกใจขนาดนั้นอย่างเห็นได้ชัด…
หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก เขาก็รวบรวมสติกลับมาได้ในที่สุด แล้วจัดการหลอมยาอายุวัฒนะตรงหน้าของตนต่อไป
โลกใบนี้สลับซับซ้อนนัก ผ่านด่านเป็นตายไปได้ก่อนค่อยว่ากัน
…
ทุกสิ่งทุกอย่างดูจะกลับมาเข้าที่เข้าทางอีกครา
ส่วนด่านเป็นตายก็ดำเนินต่อไป
บริเวณโดยรอบสี่ทิศล้วนเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
บรรยากาศหรือก็เปราะบางอย่างยิ่ง
ฉู่หลิวเยว่เห็นว่าฟากของเจี่ยนเฟิงฉือใกล้เสร็จสิ้นแล้วก็เอียงศีรษะ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเรียบไร้อารมณ์ว่า
“ใต้เท้าจั่วเสินเจียง นายท่านของท่านเล่า?”
YOU MAY ALSO LIKE
