ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2450 เขาคือคนข้างกายนาง ตอนที่ 2451 ท่านเทพเชี่ยวชาญในทักษะนี้เสียจริง

ตอนที่ 2450 เขาคือคนข้างกายนาง ตอนที่ 2451 ท่านเทพเชี่ยวชาญในทักษะนี้เสียจริง

………………..

ตอนที่ 2450 เขาคือคนข้างกายนาง

ทว่าในไม่ช้า บรรดาฝูงชนก็ค้นพบปัญหาข้อหนึ่ง เสินจู่ดู…ไม่คิดจะเปิดเผยรูปลักษณ์ที่แท้จริงนี่นา

ร่างเงาร่างนั้นนับว่าพร่ามัวมากโดยแท้ พวกเขาถึงขั้นแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเสินจู่เป็นบุรุษหรือแม่นางกันแน่

มีเพียงแรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นไร้ที่สิ้นสุดที่ทำให้ผู้คนหวาดเกรงจนไม่กล้ามองดูตรงๆ

ฉู่หลิวเยว่ที่มองดูอยู่หลายต่อหลายรอบ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงอันใดบางอย่าง หว่างคิ้วนางพลันแข็งทื่อ

จากนั้น สายตาของนางก็เบนออกน้อยๆ ก่อนมองไปทางมู่หงอวี่

ในตอนนั้นเอง มู่หงอวี่เองก็กำลังมองมาพอดี

คนทั้งสองสบสายตากัน

ไม่จำเป็นต้องพูดอันใด ฉู่หลิวเยว่ก็มั่นใจถึงข้อคาดเดาในหัวทันควัน

แท้จริงแล้ว…เสินจู่ไม่ได้ปรากฏตัวที่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จริงๆ หากแต่นำมวลช่องว่างสายหนึ่งมาด้วย แล้วเผยตัวออกมาอย่างทรงพลัง!

ส่วนแรงกระเพื่อมไหวเบาบางที่สัมผัสได้บริเวณรอบกลุ่มแสงสีเงินผสานแดงเหล่านั้น

…มันคือการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นยามมวลช่องว่างสองสายมาซ้อนทับปะทะกันนั่นเอง!

ฉู่หลิวเยว่เบนสายตากลับมา ก่อนจะหลุบตาลง ปิดบังร่องรอยอารมณ์ที่สาดซัดในแววตา

เสินจู่ผู้นี้…ช่างน่าสนใจจริงด้วย

หากจะปรากฏตัวออกมา เผยตัวจริงออกมาตรงๆ ก็ใช้ได้แล้ว เหตุใดต้องลำบากลำบนเช่นนี้ด้วย?

หากไม่อยากเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงก็ไม่จำเป็นต้องออกมา หรือไม่ก็ใช้วิธีอื่นปิดบังก็ได้

สรุปแล้วก็คือ วิธีอื่นมีมากมายถมไป

ทว่าสุดท้ายก็ยังยืนกรานที่จะเลือกใช้วิธีมากปัญหาเช่นนี้

ในใจของฉู่หลิวเยว่พลันปรากฏข้อคาดเดาข้อหนึ่งแล่นผ่าน

นางหันไปมองฝั่งนั้นอีกครา

ในที่สุด คนผู้นั้นก็เอ่ยปากขึ้นมา

สุ้มเสียงนั้นทั้งทุ้มต่ำและแหบพร่า ยากจะแยกแยะชายหญิงได้ ราวกับดังแว่วขึ้นมาจากที่ไกลๆ

“อัญเชิญท่านเทพ!”

…

ยามได้ยินสุ้มเสียงนี้ ใจของฉู่หลิวเยว่พลันสั่นสะท้าน!

เพราะว่า…สุ้มเสียงนี้เหมือนกับเสียงนายท่านของจื่อเหยี่ยนผู้นั้นที่ปรากฏตัวในทะเลทรายจันทราสีชาดเมื่อคราวก่อนราวกับแกะ!

เห็นได้ชัดเลยว่านี่…

ก็คือคนคนเดียวกัน!

ชั่วขณะนั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีตนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นในหัวของฉู่หลิวเยว่

จื่อเหยี่ยนผู้นั้นในทะเลทรายจันทราสีชาด…

มือข้างนั้นใต้เขาหมื่นเมรัย…

แต่กลับกลายเป็นว่า…ทุกอย่างล้วนเป็นของเสินจู่แห่งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้!

พวกพี่เป่าถูกขังอยู่ในทะเลทรายจันทราสีชาดมาหมื่นปี ย่อมต้องรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว!

สิ่งที่สำคัญยังมี…หรงซิว!

ในเมื่อเขามีฐานะเป็นท่านเทพ จะไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยได้อย่างใดกัน?

ทว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดถึงมาก่อนเลย

ถึงขนาดที่ว่า…คอยปิดบังมาจนถึงตอนนี้ด้วย!

ความคิดในหัวของฉู่หลิวเยว่ตีกันจนสับสนวุ่นวายไปหมด

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากด้านนอกของตำหนัก

ทั่วทั้งตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์พลันเงียบกริบลงในบัดดล

…

บุรุษผู้หนึ่งปรากฏกายอยู่นอกประตู

รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงกำยำอย่างยิ่ง

เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ ชายเสื้อปักริ้วลายเมฆมงคลสีทองอร่าม

ดวงหน้าของเขาโดดเด่นสะอาดตา หล่อเหลาชวนหลงใหลหาผู้ใดเปรียบได้ไม่

ยามเขายืนบดบังแสง แรงกดดันที่แผ่ออกมาน่าเกรงขามยิ่ง!

นั่นคือดวงหน้าที่ฉู่หลิวเยว่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด

เพียงแต่เมื่อเทียบกับในอดีตแล้ว กลับมีบางส่วนที่ต่างออกไป

รอบตัวของเขาเปี่ยมด้วยไอเย็นยะเยือกที่กดทับ รังสีฆ่าฟันเข้มข้น นัยน์ตาเรียวดุจหงส์เย็นชาไร้อารมณ์

อยู่สูงเหนือผู้ใด มิอาจไขว่คว้าเอื้อมหา

ฉู่หลิวเยว่มองดูอย่างตื่นตะลึง

คนที่ครั้งหนึ่งนางเคยสนิทสนมคุ้นเคยที่สุด มาบัดนี้กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่สุดสำหรับนางไปเสียแล้ว!

พวกมู่ชิงเห่อพร้อมใจกันทาบมือลงบนอกซ้าย แล้วคำนับอย่างนอบน้อม

“คารวะท่านเทพ!”

สุ้มเสียงนี้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว เปี่ยมด้วยความเคารพนับถือลึกล้ำ

บรรดาฝูงชนได้ยินดังนั้นก็ได้สติกลับคืนมาในที่สุด ต่างทยอยคำนับตามกัน

“คารวะท่านเทพ!”

ทุกคนล้วนก้มศีรษะลงคำนับ มีเพียงฉู่หลิวเยว่คนเดียวที่ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อน

นางจ้องมองดูเขา เห็นได้ชัดว่าระยะทางใกล้เพียงเท่านี้ ทว่าราวกับมีภูเขาพันลูกแม่น้ำหมื่นสายขวางกั้นก็มิปาน ไกลห่างเกินจะเอื้อมถึงได้

หรงซิว

นั่นคือคนข้างกายของนาง

ตอนที่ 2451 ท่านเทพเชี่ยวชาญในทักษะนี้เสียจริง

นางมองดูเขา สายตากวาดมองบนดวงหน้าของเขาอย่างละเอียด

เรียวคิ้วกระบี่เชิดขึ้นถึงขมับ สันจมูกโด่งตั้งตรง ริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

นั่นคือรูปลักษณ์ที่นางคุ้นเคยมากที่สุดซึ่งสลักลึกลงในใจ

ทว่าดวงหน้าเย็นชาสูงศักดิ์ เปี่ยมรังสีฆ่าฟันเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งที่ไม่ละลายตั้งแต่ครั้นบรรพกาล ทั้งหนาวยะเยือกและห่างเหิน

นั่นคือรูปลักษณ์ที่แตกต่างจากในความทรงจำของนางโดยสิ้นเชิง

ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาแผ่วเบา มือที่ห้อยอยู่ข้างกายค่อยๆ ขดเข้าหากัน

เห็นกันอยู่ว่าเมื่อไม่นานมานี้ บุรุษผู้นี้ยังโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน ประทับจูบกลางหว่างคิ้วและมุมปากนางด้วยความรักใคร่ลึกซึ้งเต็มเปี่ยม

ทว่ามาตอนนี้ เขากับนางยืนเผชิญหน้ากันอยู่ไกลๆ ราวกับเพิ่งได้เจอครั้งแรกก็มิปาน

ชั่วขณะหนึ่ง นางพลันตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าอันใดคือจริง อันใดคือเท็จกันแน่

ในตอนนั้นเอง สายตาของหรงซิวก็มาหยุดอยู่ที่นางเช่นกัน

นางเห็นแววตาของเขาได้อย่างชัดเจน

หากแต่ตอนนี้หว่างคิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากันน้อยๆ

หรงซิวที่เป็นแบบนี้ นางเหมือนจะ… เคยเห็นจากที่ไหนสักที่อย่างใดอย่างนั้น

ภาพความทรงจำอันพร่ามัวพลันแล่นเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว

นัยน์ตาของฉู่หลิวเยว่หดลงทันควัน

ใช่แล้ว!

ท่าเรือดอกท้อ!

กระจกบานนั้นที่ซ่อนอยู่ในประตูเขตแดนเคยสะท้อนรูปลักษณ์เช่นนี้ของเขาออกมาครั้งหนึ่ง!

อีกทั้งสีหน้าเย็นชาเปี่ยมจิตสังหารนั้นยังแตกต่างจากสีหน้าอ่อนโยนกระจ่างใสยามปกติโดยสิ้นเชิง

น่าเสียดายที่ตอนนั้นนางรีบดูผ่านตาและไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก

ทว่ามาบัดนี้ ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าร่างเงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกมิใช่หรงซิวที่เป็นสามีของนาง หากแต่เป็น…ท่านเทพ!

ในตอนนั้นเอง หรงซิวก็เอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด

สุรเสียงของเขายังคงทุ้มต่ำน่าฟังเช่นวันวาน ทว่าเมื่อเทียบกับความอ่อนโยนในอดีตแล้ว กลับเจือด้วยความน่าเกรงขามและเย็นชาอยู่หลายส่วน

เขามองดูนางพลางเอ่ยออกมาทีละคำว่า

“ซั่งกวนเยว่ มานี่”

…

สิ้นเสียงคำพูด ทุกคนที่อยู่ในตำหนักหลักล้วนหันมองฉู่หลิวเยว่ด้วยสายตาประหลาดใจเป็นล้นพ้น

เหตุใดจู่ๆ ท่านเทพถึงได้เอ่ยปากเรียกแม่นางผู้นี้กัน?

ฉู่หลิวเยว่เองก็หลุดจากภวังค์เช่นกัน จากนั้น นางก็ขมวดคิ้วน้อยๆ

ซั่งกวนเยว่?

เขามักเรียกนางว่าเยว่เออร์มาแต่ไหนแต่ไร นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉู่หลิวเยว่ได้ยินหรงซิวเรียกชื่อนี้ออกมาจากปากตัวเขาเอง

ห่างเหิน… มากทีเดียว

พวกซูหลีและมู่หงอวี่ล้วนตื่นตะลึงจนนิ่งค้างอยู่กับที่ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นหรงซิวเดินเข้ามาแล้ว

ในตอนที่ได้ยินเขาเอ่ยปากเรียกชื่อนางออกไปเช่นนั้นก็ยิ่งมึนงงโดยสมบูรณ์

สถานการณ์เช่นนี้นี่มันอันใดกัน?

โอรสสวรรค์ก็คือท่านเทพ ข้อนี้พวกนางเดาออกตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ว่า…ตอนนี้เขาคิดจะทำอันใดอีกกัน?

คนจำนวนหนึ่งต่างหันมองฉู่หลิวเยว่ด้วยอดไม่ได้

…

ครรลองสายตาของทุกคนภายในตำหนักหลักล้วนจับจ้องมาที่นางเป็นจุดเดียว

ทว่าฉู่หลิวเยว่กลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

นางเดินไปข้างหน้าทีละก้าว ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าหรงซิว ห่างจากเขาไปสามก้าวในท้ายที่สุด

ในที่แห่งนี้ ลมปราณรอบตัวเขาแข็งแกร่งและทรงพลังยิ่ง ถึงขั้นที่กดทับนางจนหายใจติดขัดอยู่หลายส่วน

นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าหรงซิวไม่ได้ตั้งใจทำแต่อย่างใด เพียงแต่เป็นเพราะว่าพลังของเขาแข็งแกร่งเกินไป ย่อมต้องแผ่พลังอันน่าตื่นตะลึงออกมาเป็นเรื่องปกติ

ฉู่หลิวเยว่เหลือบตาน้อยๆ ขึ้นมองเขา

พอมาอยู่ตรงนี้ ก็ยิ่งมองดูเขาได้ถนัดถนี่มากขึ้นไปอีก

ทว่า นางมองไม่ออก

ฉู่หลิวเยว่ไม่เคยคิดเลยว่าระหว่างนางกับเขาจะมีวันที่ต้องมาเผชิญหน้ากันเช่นนี้

เขาก็คือคนที่นางสนิทชิดเชื้อด้วยที่สุด

นางมอบร่างกายและจิตใจ ความเชื่อมั่น ความรัก อดีตและอนาคต ทั้งหมดทั้งมวลให้แก่บุรุษผู้นี้

นางทำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย พร้อมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้

นางเคยคิดว่า บนโลกนี้คงไม่มีใครที่รู้จักเขาดีไปกว่านางแล้ว

ทว่ามาตอนนี้ ในที่สุดนางก็เข้าใจว่ามันไม่ได้เป็นเช่นนี้เลย

นางคุ้นเคยกับเขาปานนี้ ทว่ากลับมองไม่ออกเลยสักนิด

“ท่านเทพ?”

นางเอ่ยออกมาด้วยเสียงเบาหวิว

ราวกับกำลังถาม ทั้งยังราวกับกำลังยืนยันอันใดบางอย่าง

หรงซิวจ้องมองนางนิ่งด้วยแววตาลึกล้ำ ยากที่จะเข้าใจ

ลักษณะของวงแหวนนี้ดูแล้วพิเศษอย่างยิ่ง เพราะว่าสีสันบนแหวนคือการผสมผสานกันระหว่างสีทองกับสีดำ อันเป็นสองสีที่ตัดกันอย่างสุดขั้ว

อีกทั้งบนวงแหวนทั้งสี่วงยังมีลวดลายที่แตกต่างกันไปตามแต่ละวงอีกด้วย

“ขึ้นสวรรค์ทลายเทพ มีสี่ทางให้เลือก เจ้าจะเลือกทางไหน?”

หรงซิวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เมื่อได้ยินดังนั้น คนจำนวนมากจึงได้เข้าใจขึ้นมาในบัดดล

ที่แท้ท่านเทพเรียกนางไปก็เพื่อสิ่งนี้นี่เอง?

ก็จริง ได้ยินมาว่านางเป็นอัจฉริยะรอบด้าน ทั้งยังมีศักยภาพในการขึ้นสวรรค์ทลายเทพได้ด้วยวิถีฝึกตนมากกว่าหนึ่งหนทางด้วย

ทว่าที่สำคัญก็คือ ต้องดูว่านางจะเลือกทางไหน

ฉู่หลิวเยว่มิได้หันศีรษะกลับไปมองวงแหวนทั้งสี่วงนั้นเลย

นางมองหรงซิว ก่อนจะเชิดคางขึ้นน้อยๆ กล่าวว่า

“ท่านเทพเปี่ยมด้วยประสบการณ์และความรอบรู้ เช่นนั้นท่านช่วยข้าเลือกแล้วกัน”

สิ้นเสียงคำพูด บรรยากาศภายในตำหนักพลันเปราะบางขึ้นมาหลายส่วน

พวกอวี้เชียนต่างก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

นี่นางหมายความว่าอันใด? ให้ท่านเทพช่วยนางเลือกหรือ!?

นางคิดว่าตัวเองเป็น…

“เช่นนั้นก็ปรมาจารย์แล้วกัน”

หรงซิวกล่าว

มุมปากของฉู่หลิวเยว่ยกเป็นรอยยิ้มเบาบาง

“บังเอิญจริง ข้าเองก็กำลังจะเลือกทางนี้อยู่พอดี อย่างใดเสียก่อนหน้านี้ก็เสียเวลาและแรงกับด้านบนนั้นมากสุดแล้วด้วย”

บรรดาฝูงชนต่างนึกว่านางกำลังพูดถึงเรื่องเส้นทางดวงดาว มีเพียงพวกซั่งกวนจิ้งและซูหลีเท่านั้นที่รู้ว่านางหมายถึงหมากรุกตานั้นที่คนทั้งสองเดินหมากกันอยู่หลายวันทีเดียว

เหมือนว่าตอนนี้… เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงอยู่เงียบๆ จะดีกว่า…

นัยน์ตาของหรงซิวหลุบมองแม่นางที่อยู่ตรงหน้า

มุมปากของนางยังคงอมยิ้ม ภายในดวงตาสุกสกาวคู่นั้นกลับราบเรียบสงบนิ่ง

“ในเมื่อท่านเทพพูดเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็เลือกทางนี้”

ฉู่หลิวเยว่พูดพลางหมุนกายเดินไป

ทว่าทันทีที่ก้าวเดิน จู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่ารอบเอวถูกรัดแน่น

นางก้มศีรษะลงมองอย่างงุนงง

ถวนซิ่นจื่อที่ผูกอยู่ข้างเอวนั้นพลันถูกหรงซิวคว้าไว้ในมือ

นางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเหลือบสายตามองหรงซิวด้วยความแปลกใจอยู่หลายส่วน

เขาหลุบตาน้อยๆ ก่อนจะสอดนิ้วเรียวยาวสม่ำเสมอไปคลายถวนซิ่นจื่ออันนั้นแผ่วเบา แล้วหยิบมันออกมา

“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่ต้องเก็บของสิ่งนี้ไว้อีก”

ครั้นเห็นฉากนี้ สีหน้าของมู่ชิงเห่อพลันวูบไหวเล็กน้อย

“ท่านเทพ ถวนซิ่นจื่อคือสิ่งที่ผู้ไม่มีตราแห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์จำเป็นต้องพกเอาไว้ หากปลดออกเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่เหมาะ…”

หรงซิวไม่ได้กล่าวอันใด เพียงรวบนิ้วมือ จัดการเก็บถวนซิ่นจื่ออันนั้นไป

มู่ชิงเห่อจึงกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปอย่างรู้ความ

แม้พวกอวี้เชียนเองก็รู้สึกว่าทำเช่นนี้ไม่ดีเท่าไรนัก ทว่า… สุดท้ายแล้วอีกฝ่ายก็เป็นถึงท่านเทพ

อีกอย่าง ที่เขาพูดก็ไม่ผิดนัก

มาถึงขั้นตอนขึ้นสวรรค์ทลายเทพแล้ว เก็บของสิ่งนั้นก็ไม่มีความหมายอันใดจริงๆ นั่นล่ะ

ฉู่หลิวเยว่มองดูหรงซิว นางเอียงศีรษะน้อยๆ ก่อนจะยกมุมปากคลี่รอยยิ้มแฝงความนัยอยู่หลายส่วน

ทันใดนั้น นางพลันเคลื่อนกายเข้าไปใกล้เล็กน้อย แล้วกดเสียงต่ำให้ได้ยินกันแค่สองคน

“ท่านเทพเชี่ยวชาญทักษะด้านนี้มากขึ้นแล้วจริงๆ ด้วย”

ถวนซิ่นจื่ออันนั้นน่ะ ปลดได้ไวเสียจริงหนา

การกระทำของหรงซิวหยุดชะงัก นัยน์ตาเรียวดุจหงส์เหลือบมองนางด้วยสายตาอันตรายยิ่ง

………………..