ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 35 น้ำใจ

ตอนพิเศษ ตอนที่ 35 น้ำใจ

……………

บนโลกนี้คงไม่มีประโยคไหนที่น่าสับสนไปมากกว่านี้แล้ว

ภายในสมองของเขาเหมือนมีเสียงดังลั่นขึ้น

อ้อมแขนที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กรอบเอวนางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างไม่ลังเล

เขาจ้องหน้านางแล้วพูดว่า

“เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่า เจ้าจะเอากระบี่คืนมาให้ข้า…”

“ข้าจะเอากระบี่เจ้าไปเพื่ออันใด”

น้องแปดกะพริบตาปริบๆ มุมปากยกยิ้มลึกขึ้น

มือข้างหนึ่งของนางเลื่อนลงมาสัมผัสที่หน้าอกของเขา

ลมหายใจของเยี่ยนชิงชะงักไป

“ข้าต้องการสิ่งนี้ให้ข้าพึ่งพิง”

นางสามารถสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวภายใต้เสื้อผ้าตัวบาง

นิ้วเรียวยาวสีขาวของนางค่อยๆ เกาะเกี่ยวและสัมผัสไปที่กล้ามท้องที่แข็งแกร่ง

ร่างกายตึงเกร็ง

นางขยับเข้ามาใกล้หลายส่วน จนตอนนี้แทบจะหลอมรวมกับอ้อมกอดของเขาแล้ว

กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของนางแผ่กระจายออกมา เหมือนตาข่ายที่มองไม่เห็น และสามารถพันธนาการร่างกายได้อย่างง่ายดาย

เขาเองก็ไม่ยินดีที่จะแยกจาก

มือของนางเกาะเกี่ยวเขาเบาๆ จากนั้นก็เงยหน้าเอียงคอเข้ามาหา

ทันใดนั้นบริเวณลำคอของเยี่ยนชิงก็รู้สึกชาหนึบ

เขายังไม่ทันได้เห็นความเคลื่อนไหวของนาง แต่เขาก็รู้สึกว่าสาบเสื้อของเขานั้นถูกปลดออกมาแล้ว

น้ำเสียงของนางพร่าเลือน แต่เพราะอยู่ใกล้กันมาก ดังนั้นจึงสามารถเข้ากระทบโสตประสาทของเขาได้อย่างชัดเจน

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดก็ไม่สามารถอดทนต่อไปได้ เขาจับปลายคางของนางเชิดขึ้น จากนั้นก็กดจูบอย่างแรง

เดิมทีน้องแปดอยากจะหยอกล้อเขา แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะกระทำการรวดเร็วเช่นนี้

เมื่อสัมผัสได้ถึงลมปราณที่อันตราย นางก็อุทานออกมา จากนั้นก็หมุนตัวเตรียมวิ่งหนี

แต่นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยี่ยนชิง นางยังไม่ทันได้เดินออกไปสักก้าว เขาก็กอดนางไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา

แทบจะไม่มีความลังเลเลย

ขาทั้งสองข้างของน้องแปดอ่อนยวบ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกอดลำคอของเขาเอาไว้ เพราะนางกลัวว่าจะไปกระทบบาดแผลบริเวณไหล่ ดังนั้นการขยับตัวจึงมีพื้นที่จำกัดมากยิ่งขึ้น นางไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตอบโต้ และยินยอมให้เขาทำทุกอย่าง

นางพยายามดิ้นรนขัดขืน และจะปกเสื้อของเขาเอาไว้ คำพูดของนางเลือนราง

“…อื้ม…เจ้า…เจ้า…ตอนนี้ไม่พูดคำว่าล่วงเกินแล้วหรือ…”

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่าจนน่ากลัว

“ตอนนั้นที่ข้าพูดว่าล่วงเกินแล้ว เพราะว่าสิ่งที่ข้าอยากทำนั้นมากกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก”

น้องแปดชะงักไปเล็กน้อย แต่เหมือนตระหนักอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าของนางแดงก่ำขึ้นทันที

“เจ้า…”

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ถามขึ้นว่า

“เจ้าอยากรู้เรื่องเหล่านั้นหรือไม่”

…

น้องแปดไม่รู้ว่าแม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ แต่เพราะปากแผลเขาเปิดออกอีกครั้ง

ดังนั้นนางจึงต้องช่วยทำแผลใหม่อีกครั้งอย่างจนปัญญา

นานมากกว่าความทรมานนี้จะผ่านไป

ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัว

“เรียบร้อยแล้ว!”

ครั้งนี้นางไม่กล้าสัมผัสส่วนอื่นนอกจากบาดแผลของเยี่ยนชิงอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นบาดแผลของเขาก็คงไม่มีทางหายดี

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างไม่สามารถอธิบายได้

เยี่ยนชิงมองดูหน้าของนาง หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เขาก็พูดขึ้นมา

“นี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้ากลับไปพักผ่อน”

น้องแปดจ้องหน้าอีกฝ่าย

“นี่เจ้าไล่ข้าหรือ”

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย

“ฐานะและตำแหน่งยังไม่ได้ประกาศออกไปยังทางการ ยิ่งไปกว่านั้น…หากคืนนี้เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าก็คงไม่ต้องนอนแล้ว”

น้องแปดยอมแพ้

“อ่า…”

ที่เขาพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล…

“นั่น…โอ้!”

เดิมทีนางต้องการจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเตรียมตัวลุกขึ้นยืน แต่ทันใดนั้นนางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางอุทานขึ้นมาอย่างตกใจ

สีหน้าของเยี่ยนชิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“มีอันใดหรือ”

น้องแปดบุ้ยปาก แล้วเอามือปิดหน้า

“เมื่อก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งบอกความจริงกับพี่ใหญ่และคนอื่นๆ ไป…”

แต่ภายในชั่วพริบตาเดียว นางก็กลับมารักกับเยี่ยนชิงอีกแล้ว นี่มัน…

นางรู้สึกเจ็บใบหน้าของตัวเองเล็กน้อย

เขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่

“พรุ่งนี้ข้าจะขอเข้าพบท่านเทพและเทพเยว่ ส่วนทางด้านของหลินจือเฟย ข้าจะหาคนมาแทนที่เจ้า”

น้องแปดได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

“ท่านพี่เยี่ยนชิง ใส่ใจข้าขนาดนี้เชียวหรือ”

คิดไม่ถึงว่าเยี่ยนชิงจะพยักหน้า

“บาดแผลของข้าสาหัสกว่าเขา ถ้าหากเจ้าต้องดูแลใครสักคนเป็นการส่วนตัว ถ้าอย่างนั้นคนคนนั้นต้องเป็นข้า”

น้องแปดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ย่นจมูก นางอยากจะพูดอะไรสักประโยคสองประโยค ไม่เห็นสีหน้าหล่อเหลาและจริงจังของเขา นางก็ต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ

นางหัวเราะเสียงเบา

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้เจี่ยนเฟิงฉือคิดหาหนทางเอาเองเถอะ”

เจี่ยนเฟิงฉือที่อยู่อีกด้านหนึ่ง หนังตาก็กระตุกขึ้น

เขาลูบหนังตาตัวเอง

“เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ปลอดภัยเลย”

ในตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกทิ้งอย่างโหดเหี้ยม

…

น้องแปดลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจากไป

เยี่ยนชิงออกไปส่งนาง

ตอนนี้ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้า ซึ่งนี่เป็นช่วงเวลากลางดึกแล้ว

สายลมเย็นๆ พัดโชยมา ต้นไม้ส่งเสียงซ่อกแซ่ก

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไป เงาร่างจากแสงจันทร์ส่องสะท้อนทอดยาว

รอบข้างเงียบกริบไร้เสียง ทำให้รู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย

เนื่องจากเขาฝึกกระบี่มาหลายปี ดังนั้นฝ่ามือของเขาจึงหยาบกระด้าง ไม่นิ่มเหมือนกับฝ่ามือของนาง

แต่ในตอนนี้ ความรู้สึกที่ได้สัมผัสเป็นเรื่องจริง

ไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศก็ไม่ได้เย็นยะเยือก

ภายในสมองของน้องแปดกำลังครุ่นคิดถึงเหตุการณ์วันนี้

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่เคยคิดเลยว่า นางจะมีค่ำคืนที่ร้อนแรงเขย่าวิญญาณแบบนี้

เหตุการณ์ในวันนี้เหมือนฝันมาก

เวลาที่เดินอยู่บนท้องถนนก็ผ่านไปเร็วมาก หัวใจของน้องแปดรู้สึกสั่นไหว จนกระทั่งนางได้สติกลับมา นางก็ไม่หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนของตัวเองแล้ว

“พักผ่อนให้มากๆ”

เยี่ยนชิงพูด

น้องแปดตอบรับ

“อื้ม”

นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วบุ้ยปากเล็กน้อย

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า ทำให้ข้าต้องนอนดึกขนาดนี้ พรุ่งนี้ขอบตาของข้าจะต้องดำอีกแน่นอน”

เยี่ยนชิงมองนางครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า

“ไม่หรอก”

“ไม่ว่าอย่างใดเจ้าก็คงงดงาม”

มุมปากของน้องแปดยกโค้งขึ้น

“แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายพูดอันใดแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อใด”

เยี่ยนชิงกลับมีสีหน้าจริงจัง

“ตอนแรกเจ้าถามว่า แม่ทัพสวรรค์ฝ่ายซ้ายคิดว่าเจ้าหรือซูจิ้งงดงามกว่ากัน ตอนนี้คำตอบคือเจ้างดงามมากกว่า”

แม้ว่าตอนนั้นเขาจะไม่ได้สารภาพตัวตนของตัวเองออกไป แต่คำพูดเหล่านี้กลับจริงใจมาก

น้องแปดเงียบเสียง

“ข้า…ข้ารู้ว่าพวกเจ้าล้วนมีความลำบากใจ…”

ตอนแรกนางรู้สึกเหมือนโดนหลอก นางรู้สึกโมโห แต่หลังจากที่คิดดูดีๆ แล้ว นางกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเลย

คิดไม่ถึงว่านางยังคงรอคำอธิบายของเขาอยู่

“แต่เจ้าก็ยังรู้สึกคับข้องใจ มิใช่หรือ”

ดวงตาของเขากระจ่างชัดและจริงใจ

ต่อให้เรื่องเหล่านี้มันผ่านไปแล้ว แต่เขาก็เป็นห่วงความรู้สึกของนาง ดังนั้นเขาจึงต้องการอธิบาย เพื่อขจัดความยุติธรรมทั้งหมดให้กับนาง

น้องแปดกวาดสายตามองโดยรอบ

นางจับมือเขาแล้วขยับเข้ามาใกล้ พร้อมหัวเราะเสียงต่ำ

“ท่านพี่เยี่ยนชิง ที่เจ้าเป็นแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”

เยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย

จากนั้นก็ได้ยินคำพูดของนางที่พูดขึ้นมาเสียงเบา

“เจ้าต้องดูแลรักษาแผลให้หาย บางทีข้าอาจจะอยากรู้ว่าสิ่งที่เจ้าคิดอยากจะทำเมื่อครู่นี้นั้นมันคืออันใด”

แววตาของนางวิบวับ มีประกายเจ้าเล่ห์ และมีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ

นางไม่ได้ออกเสียง แต่กลับเปิดริมฝีปากพูด

ไม่ต้องพูด แต่ถ้าทำให้ข้าดูก็ได้เหมือนกัน