ลูกเขยมังกร Royal Dragon Husband - บทที่ 140 ขี้ขลาดก่อนสู้

บทที่ 140 ขี้ขลาดก่อนสู้

ปัจจุบันในโลกของศิลปะการต่อสู้ ผู้ที่เป็นจอมยุทธ์อย่างแท้จริงส่วนใหญ่ก็มักจะมีการสืบทอดกันมา ไม่ใช่เป็นการสืบทอดนิกายก็คือการสืบทอดทางตระกูล นิกายและตระกูลก็จะเลือกเด็กที่มีรากเคล้าที่ดีเป็นพิเศษออกมา แล้วตอนที่เด็กเริ่มมีอายุห้าหกขวบก็จะให้เด็กหมองยาสมุนไพร และสร้างรากฐานวิธีศิลปะให้ แล้วตอนอายุเจ็ดแปดขวบ ก็เริ่มให้พวกเขาฝึกฝนวิชาศิลปะการต่อสู้อย่างเป็นทางการ และฝึกฝนให้เนื้อหนังแข็งแรง และสร้างรากฐานให้แข็งแรง

ไม่ว่าจะเป็นฤดูร้อนหรือฤดูหนาว ก็ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างขะมักเขม้นทุกวัน และอย่างน้อยต้องฝึกสิบสองชั่วโมงต่อวัน

ต่อให้จะเป็นการฝึกฝนที่โหดเหี้ยมมาก และมีคนมากมายที่อาจจะไม่สามารถกลายเป็นจอมยุทธ์ได้ มีเพียงพร้อมสวรรค์และโอกาส

สามารถทำให้เห็นได้ว่า หนทางของการฝึกศิลปะการต่อสู้มียากเย็นแค่ไหน

เฉินเฟิงมาถึงตรงประตู ก็ถูกลูกศิษย์พวกนั้นดักไว้

“วันนี้สถานที่ฝึกวิทยายุทธไม่ทำการ ถ้าคุณอยากจะมาสมัครเป็นศิษย์ที่นี่ ก็ต้องเปลี่ยนเป็นวันอื่น” เยาวชนคนหนึ่งที่สูงใหญ่จึงคลายยิ้มอ่อนๆ แล้วพูดขึ้น เฉินเฟิงไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นเยาวชนที่สูงใหญ่คนนี้จึงคิดว่าเขาเป็นแค่บุคคลธรรมดาที่จะมาเรียนวิชาการต่อสู้ที่สถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรัน

เฉินเฟิงส่ายหัว แล้วยิ้มพลางพูดขึ้น “ฉันไม่ได้จะมาสมัครเป็นลูกศิษย์ของสถานที่ฝึกวิทยายุทธ ฉันมาหาคนของสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง”

“สถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง？” เยาวชนร่างสูงใหญ่รู้สึกตกตะลึง จู่ๆ น้ำเสียงก็ฟังดูไม่เป็นมิตร “คุณคือคนของสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง? ”

“ไม่ใช่” เฉินเฟิงส่ายหัวต่อแล้วพูดขึ้น “ฉันกับจินลิ่วอาน มีเรื่องส่วนตัวต้องจัดการ”

“งั้นคุณรอก่อน ฉันจะไปถามเจ้าของสถานที่ฝึกวิทยายุทธ”

ในสถานที่ฝึกวิทยายุทธ จึงมีชายวัยกลางคนที่ท่าทางดูน่าเกรงขามนั่งอยู่บนพรมของศิลปะการต่อสู้ และตรงหน้าชายวัยกลางคน ก็มีเยาวชนทั้งชายและหญิงกำลังสวมใส่ชุดฝึกศิลปะการต่อสู้กำลังทำสีหน้าที่จริงจังอยู่เจ็ดแปดคน กำลังฟังชายวัยกลางคนสอนอยู่

“ครั้งนี้จินลิ่วอานมีการเตรียมการมา ลูกศิษย์พวกนั้นของเขา ทีแรกก็ไม่ใช่คนที่ต่อสู้ง่ายๆ อยู่แล้ว ครั้งนี้จินลิ่วอานยิ่งกลายเป็นจอมยุทธ์อ้านจิ้ง และถือว่าเข้าใจศิลปะการต่อสู้ขึ้นอย่างลึกซึ้งอีกขั้น ดังนั้นเขาต้องถ่ายโอนทักษะการออกแรงให้เหล่าลูกศิษย์ได้ลึกซึ้งกว่าเดิม เดี๋ยวตอนที่พวกเธอขึ้นมาบนเวที ถ้าไม่สามารถเอาชนะได้ ก็ยอมแพ้เลยทีเดียว ห้ามจู่โจมอย่างฝืนทนเด็ดขาด! ” ชายวัยกลางคนจึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลแล้วกำชับลูกศิษย์ตรงหน้า แต่ก่อนเขากับจินลิ่วอานเป็นจอมยุทธ์ขั้นหมิงจิ้ง ดังนั้นสถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันยังสามารถแยกตัวออกจากสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง ทุกๆ ปีทั้งสองสถานที่ฝึกวิทยายุทธก็จะมีการประลองกัน และต่างฝ่ายต่างชนะบ้างแพ้บ้าง ทว่าปีนี้ จินลิ่วอานกลับสามารถเลื่อนทักษะไปเป็นอ้านจิ้ง ทั้งสองฝ่ายจึงไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันแล้ว

การประลองครั้งนี้สามารถบอกได้ว่าสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกังมีความมั่นใจที่จะชนะเป็นอย่างสูง

“อาจารย์ครับ การประลองครั้งนี้สามารถเลื่อนไปอีกไม่กี่วันไหมครับ? ” เยาวชนคนหนึ่งที่รูปร่างซูบผอมถามด้วยเสียงอ่อนแอ เขามีชื่อว่าเฝิงหยวน และเป็นลูกศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดในซูเห้าหรัน ไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งจะเลื่อนขั้นไปเป็นหมิงจิ้ง นอกจากจะฝึกฝนวิชากับคนในสำนักเดียวกันแล้ว เขายังไม่เคยได้ประลองกับจอมยุทธ์คนไหนเลย ทว่าการประลองครั้งนี้ เขากลับต้องขึ้นเวทีด้วย ทีแรกเฝิงหยวนก็รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจอยู่แล้วที่ต้องไปประลองกับลูกศิษย์ของจินลิ่วอาน

ซูเห้าหรันขมวดคิ้วขึ้น ในใจลึกๆ รู้สึกเสียใจเล็กน้อย ยังไม่ทันได้สู้กันเลยก็ขี้ขลาดแล้ว ยังไม่ได้เริ่มประลอง ก็แพ้ไปครึ่งหนึ่งแล้ว ถ้าเกิดเขาขึ้นเวทีประลองในสภาพแบบนี้ กลัวว่าจะแม้แต่ท่าไม้ตายหนึ่งยกของคนอื่นก็คงทนไม่ไหว

“ศิษย์น้อง หนึ่งปีมีหนึ่งครั้งที่ต้องประลอง เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เลื่อนเวลาไม่ได้ อีกอย่างต่อให้สามารถเลื่อนเวลา เราจะเลื่อนเวลา แล้วสถานที่ฝึกวิทยายุทธอื่นจะคิดยังไง? พวกเขาต้องบอกว่าเราสถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันขี้ขลาด แล้วไม่กล้าประลองเพราะกลัวแพ้ เวลานั้น ศิษย์น้องจะให้อาจารย์ไปเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ” จ้าวตงว่ากล่าวตำหนิด้วยเสียงเย็นชา เขาคือลูกศิษย์ที่โตที่สุดของซูเห้าหรัน และเป็นเพียงคนเดียวที่คาดว่าจะสามารถเอาชนะลูกศิษย์ที่มีวิชาในระดับขั้นกลางของหมิงจิ้ง และถือว่าเป็นตัวยงที่มีพรสวรรค์

สำหรับการประลองครั้งนี้ ถึงแม้ซูเห้าหรันจะไม่ได้มองอย่างแม่นยำ ทว่าเขากลับรู้สึกมั่นใจมาก

“อืม ศิษย์พี่พูดถูก แพ้ให้คนอื่นได้ แต่ยังไงก็ห้ามเป็นที่โหล่ อีกอย่าง จินลิ่วอานเลื่อนขั้นไปเป็นจอมยุทธ์ระดับอ้านจิ้งแล้ว และไม่ใช่เหล่าลูกศิษย์ของเขาเลื่อนขั้นวิชาไปเป็นอ้านจิ้งสักหน่อย เราคงไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสชนะ” เวลานี้ คนที่สวมใส่ชุดศิลปะการต่อสู้สีขาว จากนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่มีรูปร่างดีและหน้าตาสวยพูดขึ้น

หญิงสาวคนนั้นมีอายุประมาณสิบกว่าปี ถึงแม้อายุจะไม่โตมาก ทว่ารูปร่างหน้าตากลับเป็นหญิงสาวงดงามสะโอดสะอง มีหน้าตาที่สวยงาม ใบหน้าอ่อนเยาว์และผุดผ่อง ตรงหน้าอกก็หนักแน่น และมีเนื้อที่นูนออกมา ทำให้ดูเป็นเยาวชนผู้หญิงที่ดูสวยงามจริงๆ ·

คำพูดแรกของสาวน้อยคนนี้ ทำให้เยาวชนพวกนั้นต่างก็ถูกสาวน้อยคนนี้ดึงดูด นัยน์ตาเต็มไปด้วยไฟที่รุ่มร้อน

“ศิษย์น้องพูดถูก! มีอะไรต้องกลัว ทุกคนมีอายุเท่าๆ กัน อีกอย่างยังมีวิชาที่อยู่ในขั้นแรกเริ่มของหมิงจิ้ง เขาเป็นคนของสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง จะมีน่องขามากกว่าเราอีกข้างหรือไง”

“ใช่ กลัวอะไร ก็ไม่ใช่การปะทะการต่อสู้ที่ถึงขั้นตาย ถ้าสู้ไม่ไหวก็แค่ยอมแพ้เท่านั้น”

เยาวชนพวกนี้ต่างก็เอ่ยพูดขึ้น ความร้อนรุ่มของทุกคนจึงพุ่งขึ้นมาทันที

“พ่อ เดี๋ยวฉันขึ้นไปบนเวทีได้ไหม? ” เวลานี้ ดวงตาแววใสที่ดำสนิทของสาวน้อยจึงกลอกไปมา แล้วยิ้มอย่างแจ่มใสขึ้น

“ไม่ได้! ” ซูเห้าหรันปฏิเสธกลับโดยที่ไม่ได้ครุ่นคิด จากนั้นก็ว่ากล่าวตำหนิด้วยเสียงเข้ม “หนูเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง จะขึ้นเวทีไปทำไม ไปต่อสู้แบบนั้นจะเหมาะสมหรือไง! ”

“ศิษย์น้อง น้องมีร่างกายที่สูงสง่าขนาดนี้ จะขึ้นรถกระแทกไปมาได้ยังไง นั่นคงไม่ดีหรอก”

สาวน้อยจึงทำปากจู๋ แล้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “แต่ว่าฉันก็คือจอมยุทธ์”

คำพูดแบบนี้ของสาวน้อยเอ่ยออกมาปุ๊บ คนไม่น้อยในสถานที่ฝึกวิทยายุทธต่างก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อบนใบหน้า คนพวกนี้เป็นลูกศิษย์แก่นสำคัญของสถานที่ฝึกวิทยายุทธ ไม่ได้เหมือนลูกศิษย์ที่อยู่ข้างนอก คนพวกนี้ถูกซูเห้าหรันเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก และคาดว่าจะได้มีจอมยุทธ์ดำรงอยู่

ทว่าในบรรดาพวกเขาพวกเขามีคนมากมายที่มีอายุยี่สิบกว่าแล้ว แม้กระทั่งบางคนยังอายุสามสิบแล้ว กลับยังคงหลงอยู่ตรงขอบแดนการได้กลายเป็นจอมยุทธ์ และตอนนี้ก็ยังไม่สามารถก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการเป็นจอมยุทธ์แม้แต่ก้าวเดียว

และสาวน้อย ซูหลิงยู่ ถึงแม้สามารถกลายเป็นจอมยุทธ์ตั้งแต่อายุสิบแปด ทว่ากลับมีความสามารถที่อัศจรรย์มากๆ แต่น่าเสียดาย ซูหลิงยู่เกิดเป็นผู้หญิง พอเทียบกับจอมยุทธ์ชายแล้ว จอมยุทธ์หญิงก็จะอ่อนแอกว่าอยู่แล้ว

ในโลกของศิลปะการต่อสู้ จอมยุทธ์ชายถึงจะเป็นแกนหลัก

ซูเห้าหรันก็พูดไม่ออก และในใจก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา ถ้าซูหลิงยู่เป็นผู้ชายก็ดี ตามพรสวรรค์ของเธอ ต่อให้เป็นขั้นสูงสุดของอ้านจิ้ง ก็ยังถือว่ามีความหวัง ตำแหน่งที่ของเขาซูเห้าหรันที่อยู่ในโลกของบูโดจินหลิง ก็คงไม่เหมือนตอนนี้ที่ไม่ขึ้นไม่ลง

“พอดี เรื่องนี้ก็อย่าคิดถึงอีกเลย เดี๋ยวหนูยืนอยู่ล่างเวที ห้ามขึ้นเวทีประลอง” ซูเห้าหรันผายมือแล้วพูดด้วยเสียงเคร่งขรึม

“ก็ได้” สาวน้อยเบะปาก ถึงแม้จะไม่พอใจในการตัดสินใจของซูเห้าหรัน ทว่ากลับไม่กลับต่อต้านอะไร ยังไงซูเห้าหรันไม่เพียงแต่เป็นพ่อของเธอ แล้วยังเป็นเจ้าของสถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันด้วย

เวลานี้ จึงมีเยาวชนร่างสูงคนหนึ่งเดินมา

“อาจารย์ครับ ข้างนอกมีคนจะหาคนของสถานที่ฝึกวิทยายุทธจินกัง ฟังจากน้ำเสียงของเขาเหมือนจะรู้จักจินลิ่วอาน”

“รู้จัก？” ซูเห้าหรันขมวดคิ้วขึ้น จินลิ่วอานถือว่ามีชื่อเสียงในโลกของบูโดจินหลิงอยู่บ้าง ถ้าคนข้างนอกรู้จักจินลิ่วอาน คิดว่าก็คงไม่ใช่ใครที่ไม่มีชื่อเสียงอะไร มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นคนในโลกศิลปะการต่อสู้ที่ต้องการจะมาชมการประลอง พอนึกถึงแบบนี้ ซูเห้าหรันจึงพูดขึ้น “ให้เขาเข้ามา”