หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 342 การแสดง

บทที่ 342 การแสดง

โจวอี้นั่งแท็กซี่กลับไปที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า ทว่าเมื่อไปถึงหน้าหมู่บ้าน เขาก็เห็นชาย 6-7 คนกำลังรุมทำร้ายคนสองคนอย่างอุกอาจที่ริมถนน

แต่เขาไม่ใช่ฮีโร่เมื่อเห็นความอยุติธรรม

หลังจากจ่ายค่าโดยสารและลงจากรถพร้อมกระเป๋าใบใหญ่แล้ว เขามองชายสองคนที่กำลังโดนกระทืบแล้วก็ส่ายหัว เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้พี่เขยของเพื่อนบ้านเกือบถูกฆ่าตายอยู่บริเวณหน้าหมู่บ้าน

ทว่าทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาโจวอี้ “คุณโจว! คุณเคยเห็นชายชราคนที่ถูกทุบตีไหม? ผมคิดว่าเขาดูคุ้น ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะเคยมาที่นี่พร้อมกับลูกสาวของคุณอยู่สองสามครั้งนะ!”

มากับลูกสาวของฉัน?

โจวอี้ไม่มีความตั้งใจที่จะช่วย

เขาไม่ใช่อัศวินขี่ม้าขาวเหมือนในเทพนิยายที่กล้าหาญและรักความยุติธรรม เขาไม่สนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นเลย เพราะเขาไม่รู้ว่าเป็นฝั่งไหนที่เป็นฝ่ายผิดหรือฝั่งไหนที่เป็นฝ่ายถูก และจากที่มองผ่าน ๆ ดูก็รู้ว่าผู้ที่กำลังทุบตีคนอยู่นั้นไม่ได้หมายเอาชีวิตอีกฝ่าย

แต่จากคำพูดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ทำให้เขาถึงกับตระหนก

“เฮ้ยหยุด!” โจวอี้โยนสัมภาระในมือให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที

เขาเดาได้อย่างคลุมเครือว่าชายชราที่ถูกทุบตีอยู่นี้น่าจะเป็นพ่อตาของเขา!

“ไอ้ฉิบหายเอ๊ย! วันนี้มันเป็นอะไรวะถึงมีคนอยากเสือกเยอะแบบนี้วะ! แกเองก็ต้องการเข้ามาแส่ด้วยอีกคนงั้นเหรอ?” ชายในชุดหนังสีดำหยุดทุบตีและหันกลับมาจ้องหน้าโจวอี้

“แกทำอะไรไม่ได้หรอกถ้าฉันต้องการจะแส่” โจวอี้กล่าว

“แกอยากตายนักใช่ไหม?!” ชายในชุดหนังสีดำพุ่งเข้าไปชกโจวอี้ทันทีเมื่อถูกยั่วยุ

ผลัวะ!

โจวอี้เตะเสยอีกฝ่ายจนกระเด็นออกไปไกล ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยถังเจิ้นที่ล้มลงกับพื้น และถามด้วยความเป็นห่วงว่า “คุณลุง คุณเป็นอะไรมากไหมครับ?”

“แค่ก ๆ ไม่เป็นไร” ถังเจิ้นรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกาย แม้แต่จมูกของเขาก็มีเลือดออก แต่เขาก็ยังพูดเสียงแข็ง

“ผมเป็นหมอจีน เอาไว้เดี๋ยวผมจะตรวจดูอาการบาดเจ็บของคุณให้ทีหลังนะครับ” โจวอี้พูดจบก็รีบพุ่งเข้าใส่ชายฉกรรจ์อีกหกคนที่กำลังรุมกระทืบหวังเซียว โจวอี้ไม่ได้จัดการคนธรรมดาเหล่านี้รุนแรงมากนัก ทว่าภายในไม่กี่วินาที เขาก็สามารถเอาชนะคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด ชายอีกหกคนจึงลงไปนอนกองอยู่ที่พื้น

หวังเซียวถูกทุบตีอย่างรุนแรงจนศีรษะแตก และกระดูกขาข้างหนึ่งถึงกับหักเพราะถูกตีด้วยไม้

โจวอี้ถอนหายใจและรีบหยิบเข็มเงินออกมาแทงจุดฝังเข็มหลายจุดบนศีรษะของหวังเซียวเพื่อช่วยห้ามเลือด จากนั้นจึงเอื้อมมือไปแตะขาส่วนที่หักบริเวณกระดูกหน้าแข้งแล้วพูดว่า “มันหักน่ะ ผมจะต่อมันให้ แต่คุณต้องทนเจ็บหน่อยนะ”

“คุณคือหมอโจว?” หวังเซียวรู้สึกว่าโจวอี้ดูคุ้นตามาก เขาจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ถูกต้อง ผมเอง!” โจวอี้พูดจบก็ใช้ทักษะลับในการเชื่อมกระดูก นั่นคือ ‘มือสัมผัสกระดูก’ เพื่อช่วยต่อกระดูก

อ๊าก!

หวังเซียวกรีดร้อง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด

“คุณกำลังทำบ้าอะไร! เขาบาดเจ็บสาหัสอยู่นะ แล้วทำไมคุณถึงต้องทำร้ายเขาซ้ำอีก!” ถังเจิ้นรีบเดินปรี่เข้ามา แม้ว่าเขาจะตกใจกับความแข็งแกร่งของโจวอี้ แต่เมื่อเขาพบว่าโจวอี้โจมตีหวังเซียวด้วย เขาก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ

“คุณลุง คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะ…”

“ฉันเข้าใจผิดตรงไหน! เห็น ๆ กันอยู่ว่าคุณกำลังทำร้ายเขา!” ถังเจิ้นผลักโจวอี้ออกไป

ในขณะที่หวังเซียวทำได้แค่เพียงนั่งหอบอยู่บนพื้นเพราะร่างกายบาดเจ็บ ทว่าไม่นานนัก อาการเจ็บปวดก็ค่อย ๆ ทุเลาลง เขาเอื้อมมือไปแตะขาที่หักของตัวเองและเบิกตากว้างทันที เพราะเขารู้ว่าโจวอี้ได้เชื่อมต่อกระดูกที่หักให้เขาแล้ว

“ลุงถัง คุณเข้าใจเขาผิดแล้ว หมอโจวไม่ได้ต้องการทำร้ายผม แต่เขากำลังช่วยผม” หวังเซียวพูดกับถังเจิ้นที่กำลังโกรธเคือง

“ช่วยคุณ? หมายความว่ายังไง?” ถังเจิ้นดูงงงวย

“หมอโจวเป็นแพทย์แผนจีนที่เก่งมาก ทุกคนในหมู่บ้านรู้เรื่องนี้ เมื่อครู่หมอโจวแค่ช่วยผมต่อกระดูกขาที่หักให้ผมเท่านั้น” หวังเซียวมองโจวอี้ด้วยสายตาซาบซึ้ง

ช่วยต่อกระดูก?

แพทย์จีน?

ถังเจิ้นตกตะลึงและแสดงสีหน้าอับอายในทันใด

เขาตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังเข้าใจผิด แถมยังดุด่าพร้อมผลักอีกฝ่ายออกไปอีกต่างหาก ที่แท้ชายหนุ่มคนนี้แค่กำลังช่วยผู้ป่วย!

“หมอโจว ผมขอโทษ ผมแค่ไม่เข้าใจ…” ถังเจิ้นพูดอย่างกระอักกระอ่วน แต่คำพูดของเขาหยุดลงทันที เขาจ้องมองโจวอี้และลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า “แซ่ของคุณคือโจว? แพทย์แผนจีน? และคุณอยู่ที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า?”

“คุณลุงไม่ต้องขอโทษหรอกครับ มันเป็นหน้าที่ของแพทย์อย่างผมอยู่แล้วในการช่วยเหลือผู้คน” โจวอี้ยิ้มและพูดต่อ “ใช่ ผมเองก็อาศัยอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

“คุณชื่อโจวอี้?” ถังเจิ้นถามอย่างโง่งม

“เอ๋? คุณรู้จักผมได้ยังไง? เราเคยพบกันมาก่อนเหรอครับ?” โจวอี้ถาม

“ไม่… ฉันไม่เคยพบ”

ทันใดนั้น ท่าทีของถังเจิ้นก็เปลี่ยนไป

โจวอี้!

ลูกเขยราคาถูกของเขา!

เขาไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าครั้งแรกที่เจอกับโจวอี้จะกลายเป็นสถานการณ์เช่นนี้

แค่นึกถึงฉากที่เขาถูกคนอื่นทุบตี ใบหน้าแก่ ๆ ของเขาก็แดงขึ้นมาด้วยความอาย เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเหลือเกิน

“คุณลุง ผมคิดว่าสีหน้าคุณดูไม่ดีเลย คุณไม่ได้รับบาดเจ็บภายในใช่ไหมครับ? ยื่นมือออกให้ผมจับชีพจรของคุณทีได้ไหม?” ตอนนี้โจวอี้แน่ใจแล้วว่าชายชราผู้นี้คือพ่อตาของเขา

ทว่าเนื่องจากอีกฝ่ายไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาจึงไม่คิดที่จะเปิดเผย

ยิ่งไปกว่านั้น เขาคิดว่ามันน่าสนใจที่เขาได้ช่วยชีวิตอีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่มทำความรู้จักกัน เพราะมันถือเป็นแต้มต่อ!

“ฉันไม่เป็นอะไร ไม่มีอาการบาดเจ็บภายในอะไรหรอก” ถังเจิ้นรีบโบกมือ

“ก็ได้ครับ แต่ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหน คุณต้องบอกผมทันทีนะ” โจวอี้พูดจบก็หันไปมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งเข้ามา เขาตะโกนว่า “ทำไมตอนที่พวกเขาถูกซ้อม พวกคุณไม่ยอมช่วยพวกเขา?! ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในอาณาเขตหมู่บ้าน แต่สำหรับความเป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน คุณก็ไม่ควรยืนดูเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอ?”

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาตำหนิ โจวอี้ก็ขยิบตาขวาให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนและยิ้มมุมปากเล็กน้อย

พวกรปภ.ไม่โง่ พวกเขาเข้าใจทันทีว่าโจวอี้แค่ต้องการเล่นละคร

พวกเขามักจะได้รับผลประโยชน์มากมายจากโจวอี้ พวกเขาเข้ากันได้เหมือนดั่งพี่น้อง ดังนั้นเมื่อโจวอี้ต้องการเล่นละคร พวกเขาก็พร้อมที่ตามน้ำให้อย่างเต็มใจ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนที่ช่วยโจวอี้ถือข้าวของเริ่มคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างโจวอี้และถังเจิ้นได้แล้วในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่โจว คุณโทษเราไม่ได้หรอก! กฎความปลอดภัยของพื้นที่หมู่บ้านกำหนดว่า สิ่งที่เกิดขึ้นหากผู้พักอาศัยออกจากพื้นที่หมู่บ้านไปนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเรา ซึ่งเมื่อครู่นี้เหตุการณ์เกิดขึ้นนอกเขตหมู่บ้าน! แต่แน่นอนว่าเมื่อเทียบกันกับกฎแล้ว การช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า ถ้าเป็นคุณหรือญาติของคนคุณถูกรังแกข้างนอก เราจะไม่ยืนเฉยแน่นอน!”

“ใช่ ๆ พี่โจว คุณเป็นคนดีและยังเป็นเพื่อนของเรา ถ้าคุณและญาติของคุณมีปัญหา แม้ว่าคุณจะไม่พูดอะไร เราจะรีบสอนบทเรียนให้ไอ้พวกคนที่ต้องการรังแกคุณและญาติของคุณแน่นอน”

“เราเต็มใจช่วยคุณโจว!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคนต่างพยักหน้าและพูดเสริมกัน

โจวอี้ให้คะแนนเต็มสำหรับการแสดงของเหล่าพี่น้องรักษาความปลอดภัย แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นไม่พอใจและพูดว่า “ไม่ใช่แค่ช่วยฉันและญาติ ๆ ของฉันสิ! ตราบใดที่เป็นคนที่อาศัยอยู่ในช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า คุณก็ควรช่วยเหลือพวกเขาถ้าเห็นว่าถูกรังแก รู้ไหม!”

“ได้ครับ! ต่อไปนี้เราจะไม่นิ่งเฉยอีกแล้ว เราจะช่วยทุกคนทันทีที่เห็น” หลายคนหัวเราะและเอ่ยปากสัญญา

“เอาล่ะ! ตอนนี้พวกคุณกำลังรออะไรอยู่? เรียกรถพยาบาล! เรียกตำรวจ! คนเหล่านี้ไม่เคารพกฎหมายขนาดนี้ พวกเขาจะต้องถูกลงโทษตามกฎหมายจากการที่ออกมาทุบตีชาวบ้านแบบนี้!” โจวอี้หันหลังให้ถังเจิ้น ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้บรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนแล้วแสร้งพูดอย่างขุ่นเคือง

ถังเจิ้นมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าที่บวมปูด

ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อโจวอี้ได้สลายหายไป เขารู้สึกว่าถ้าชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ทำผิดต่อลูกสาวของเขามาก่อน ชายหนุ่มคนนี้ก็ถือได้ว่าเป็นคนที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง