หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 344 สมกับที่เขาโปรดปราน

บทที่ 344 สมกับที่เขาโปรดปราน

โจวอี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเขาและถังเจิ้นให้ทุกคนฟัง ตอนนี้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาชนะใจพ่อตาได้สำเร็จ นี่จึงถือเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่

เขารู้ว่าพ่อตาของเขาเป็นคนรักหน้าตาตัวเองมาก

และเวลานี้พ่อของเขาก็ได้หน้า

ถังเจิ้นพอใจสุด ๆ เขามองไปยังกลุ่มคนของโรงพยาบาลที่พากันตกตะลึง ก่อนจะยิ้มและพูดว่า “ผู้อำนวยการ คุณเข้าใจที่ฉันเพิ่งพูดไปใช่ไหม ถ้าลูกเขยของฉันขี้เกียจ คุณสามารถบอกฉันได้เลยเดี๋ยวฉันนี่แหละจะสอนบทเรียนให้เขาเอง”

“ครับ!” ฝูงชนหันกลับมาและพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแห้ง

เฉินเจี้ยนหรงชำเลืองมองโจวอี้ด้วยสายตาขบขัน และพยายามกลั้นขำเอาไว้ก่อนจะพูดว่า “แต่ผมว่าเรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอกครับคุณลุง! หมอโจวเป็นคนมีมโนธรรมและมีทัศนคติในการทำงานที่ดีมาก และเขายังใจดีมากด้วย ก่อนหน้านี้ตอนที่หมอโจวรู้ว่าผู้ป่วยบางคนมีปัญหาทางครอบครัวและไม่สามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้ เขาก็บริจาคเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้กับโรงพยาบาลของเราทันทีเพื่อช่วยเหลือคนไข้ที่ยากไร้ทั้งหลาย”

ถังเจิ้นตกตะลึง

โจวอี้บริจาคเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้โรงพยาบาล?

เขาเป็นชายหนุ่มที่มาจากภูเขา แล้วเขาเอาเงินมากมายมาจากไหนกัน?

ทว่าไม่ใช่แค่ถังเจิ้นเท่านั้นที่ตกตะลึง ผู้คนของโรงพยาบาลที่ไม่ได้รู้เรื่องนี้ก็ตกอยู่ในความโกลาหล

พวกเขามองไปที่โจวอี้ด้วยสายตาเหลือเชื่อราวกับว่าพวกเขาหูฝาดไปเอง

พวกเขาเคยรู้มาว่ามีคนใจดีแอบบริจาคเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้กับโรงพยาบาล แต่ไม่ว่าใครจะสอบถาม ทางโรงพยาบาลก็มักจะเก็บเป็นความลับอย่างเคร่งครัด

กลายเป็นว่าหมอโจวนี่เองที่บริจาคเงินให้!

ผู้คนต่างพากันมองไปที่โจวอี้ด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เดิมทีพวกเขานับถือโจวอี้เพราะทักษะทางการแพทย์อันน่าอัศจรรย์ของเขา

ทว่าตอนนี้ นอกจากทักษะทางการแพทย์ที่น่านับถือแล้ว ความมีน้ำใจในการบริจาคอย่างลับ ๆ ให้กับทางโรงพยาบาลก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกชื่นชมโจวอี้มากขึ้น

โจวอี้ขมวดคิ้วและกระซิบกับอีกฝ่ายว่า “ผู้อำนวยการเฉิน คุณสัญญากับผมแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้”

“อ๊ะ ฉัน… ฉันขอโทษ ฉันแค่อยากจะยกย่องคุณต่อหน้าพ่อตาของคุณ แต่ฉันเผลอเปิดเผยเรื่องนี้ไปแล้ว อย่าโกรธกันนะหมอโจว” เฉินเจี้ยนหรงกล่าวด้วยรอยยิ้มแห้ง

“เฮ้อ…”

โจวอี้รู้สึกหมดหนทาง

เฉินเจี้ยนหรงช่วยเขาทำคะแนนต่อหน้าพ่อตาก็จริง แต่เขาไม่ต้องการเปิดเผยเรื่องการบริจาค

“ไม่เลวเลย! ไม่เลวเลยลูกเขยของฉัน! ฉันพอใจมากจริง ๆ!” แม้ว่าถังเจิ้นจะไม่รู้ว่าโจวอี้ได้เงินจำนวนมากมาจากไหน แต่หัวใจที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของโจวอี้ก็ทำให้เขาพอใจมากจริง ๆ

เด็กหนุ่มคนนี้มีเมตตาแถมยังไม่แสวงหาชื่อเสียงเงินทอง

หากมอบลูกสาวให้เขาแล้ว ในอนาคตก็คงจะสบายใจได้

“พ่อครับ ถึงแม้ว่าผมจะบริจาคเงินไป แต่ผมก็ยังสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ไม่ขาดตกบกพร่องแน่นอน” โจวอี้รีบให้สัญญา

“ฉันเชื่อนาย!” ถังเจิ้นตบไหล่โจวอี้ เขายิ้มกว้างเหมือนดอกไม้บานเลยทีเดียว

ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ อดยิ้มตามไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของโจวอี้

พวกเขาคิดว่ามันน่าสนใจมากที่โจวอี้บริจาคเงินโดยไม่แสวงหาชื่อเสียงหรือผลกำไร และยังคำนึงว่าพ่อตาของตัวเองจะกังวลกับเรื่องการเลี้ยงดูครอบครัวของเขา ชายหนุ่มคนนี้…ดีจริง ๆ!

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

บาดแผลของหวังเซียวก็ได้รับการปฐมพยาบาล และขาที่หักของเขาก็ได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ครอบครัวของเขามาถึง เขาก็ได้พักรักษาตัวในแผนกผู้ป่วยในและพร้อมที่จะนอนพักฟื้นต่อ

ส่วนตำรวจสองคนที่ตามมา เมื่อพวกเขารู้ว่าหวังเซียวและถังเจิ้นไม่เป็นอะไรมากแล้วก็จากไปอย่างสบายใจ

โจวอี้และถังเจิ้นนั่งรถของเฉินเจี้ยนหรงกลับไปที่ช็องเซลิเซ่ ลานติง วิลล่า

เมื่อมาถึงหน้าหมู่บ้าน โจวอี้และพ่อตายืนส่งเฉินเจี้ยนหรงที่เพิ่งขับรถออกไป

ถังเจิ้นถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า “นายเป็นคนดีจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่ผู้อำนวยการและทุกคนที่นั่นจะยกย่องนาย!”

“ผู้อำนาวยการเฉินดีกับผมมาตลอด” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฮึ่ม แต่นั่นเป็นเรื่องของนายกับพวกเขา ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน อย่าลืมว่าเรายังไม่ได้คิดบัญชีกับเรื่องหลายปีที่ผ่านมา!” ถังเจิ้นจงใจดุ

“ใช่ ๆ มันเป็นความผิดของผมทั้งหมด ผมล้มเหลวในการดูแลเสี่ยวหว่านและเหมียวเหมี่ยว คุณพ่อสามารถทุบตีผมได้เลยถ้าคุณต้องการ”

“พูดแบบนี้ฉันค่อยรับได้หน่อย!” ถังเจิ้นกล่าวและเดินเข้าไปข้างในโดยเอามือไพล่หลัง

“คุณโจว คุณกลับมาแล้ว! ของที่คุณฝากไว้อยู่ในป้อมยาม เดี๋ยวผมจะเอามาให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณนะ” โจวอี้ยิ้ม

โจวอี้รับกระเป๋ามาสองใบ มีทั้งใบเล็กและใบใหญ่ จากนั้นเขาก็ยื่นกระเป๋าทั้งสองใบให้ถังเจิ้นและพูดว่า “คุณพ่อ ผมรู้ว่าคุณชอบสะสมของโบราณ”

“ของโบราณอะไร?” ถังเจิ้นถาม

“เป็นเครื่องทองสัมฤทธิ์ชิ้นหนึ่ง กล่าวกันว่ามาจากยุคก่อนราชวงศ์ฉิน มันเป็นเครื่องมือที่ใช้ในราชสำนัก ผมไม่รู้ข้อมูลของมันนัก รู้แต่ว่ามันมีราคาแพงมาก คุณพ่อเอามันกลับไปชื่นชมเถอะ” โจวอี้หัวเราะ

“จริงเหรอ?” ถังเจิ้นตกใจมาก เขากำลังจะเปิดกระเป๋าใบใหญ่ด้วยความตื่นเต้น แต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาควรจะสงวนท่าทีและทำตัวขึงขังต่อหน้าลูกเขยของเขา เขาจึงเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ก่อน

“แล้วอะไรอยู่ในกระเป๋าอีกใบ มันคือของแพงอีกอันที่นายซื้อมาเหรอ?” ถังเจิ้นถามอย่างเป็นกันเอง

“ไม่ใช่หรอกครับ มันเป็นยาที่ผมต้มเองเพื่อมอบให้คุณพ่อและคุณแม่” โจวอี้หัวเราะ

“เราไม่ได้ป่วย ทำไมเราต้องใช้ยา นายคิดอะไรของนายกัน?” ถังเจิ้นดุ

“พ่อครับ ยานี้ทานได้โดยไม่จำเป็นต้องมีอาการป่วย ยานี้เรียกว่ายาต้มอี้เฉิน ซึ่งมันมีผลกับร่างกายของคุณมาก…”

“นายพูดอะไรนะ ยาต้มอี้เฉิน?”

“ใช่ครับ!”

“ยาที่ให้ประโยชน์และได้รับความนิยมมากในตอนนี้ ยาที่ขวดหนึ่งมีราคาหลายแสนหยวนอันนั้นน่ะนะ?” ถังเจิ้นถามอย่างเร่งรีบ

“ใช่ครับ ในกระเป๋าใบนี้มีทั้งหมดสิบขวด แต่ถ้าคุณพ่อคิดว่ามันไม่พอ ผมจะเอามาเพิ่มให้ทีหลัง” โจวอี้ยิ้ม

“ฉัน…”

อคติที่เคยมีมาของถังเจิ้นถูกทำลายจนหมดสิ้น ความขุ่นเคืองทั้งหมดได้สลายหายไป

เขารีบเปิดกระเป๋าใบเล็กดูและหยิบขวดหยกข้างในออกมาดูอย่างละเอียด ในที่สุดก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า “นี่มัน…ยาต้มอี้เฉินของแท้เลย! นายนี่มันดีจริง ๆ เก่งเหลือเกินที่สามารถซื้อของดี ๆ ที่หายากสุด ๆ แบบนี้มาได้ แถมยังซื้อมาได้ตั้งสิบขวด!”

ถังเจิ้นหัวเราะเสียงดังอย่างไม่เก็บอาการอีกต่อไปแล้ว

เขารู้จักยาต้มอี้เฉิน และเคยชิมมันจากเพื่อนเก่าครั้งหนึ่ง แม้ว่ามันจะไม่อร่อยเมื่อผสมกับน้ำ แต่การที่เขาได้ดื่มมันครั้งเดียวนั้น เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามันคือของดีที่สุดยอดมาก

สิบขวด!

ลูกเขยคนนี้เก่งจริง ๆ เขาคงต้องให้คะแนนเต็มแล้วล่ะ!

“ผมว่าคุณกำลังเข้าใจผมผิด หรือไม่เมื่อครู่นี้พ่ออาจจะได้ยินที่ผมพูดไม่ชัด”

“เข้าใจผิด? ได้ยินไม่ชัดอะไร? พวกนี้ไม่ใช่ยาต้มอี้เฉินสำหรับฉันงั้นเหรอ?” ถังเจิ้นหันมาถาม

“มันเป็นของพ่อและแม่ทั้งหมดนั่นแหละครับ แต่ผมไม่ได้ซื้อมันมา ผมเป็นคนที่ทำมันขึ้นมาต่างหาก ดังนั้นไม่ว่าคุณพ่อจะต้องการมันเท่าไหร่ ผมก็สามารถทำให้ได้มากเท่านั้น” โจวอี้หัวเราะ

“นายเป็นคนทำ… เดี๋ยวนะ ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? นายทำยาต้มอี้เฉิน?! นายเป็นคนที่ทำยาต้มอี้เฉินขึ้นมางั้นเหรอ! นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า?!” ถังเจิ้นถึงกับตาเบิกกว้าง

“คุณพ่อครับ ผมเป็นคนทำยาต้มอี้เฉินจริง ๆ ยาต้มอี้เฉินทั้งหมดที่ขายในตลาดน่ะ ผมเป็นคนทำเอง แม้แต่รายชื่อวัตถุดิบ ผมก็เป็นคนเขียนเองทั้งหมด” โจวอี้มองท่าทางตกใจของชายชราและพูดต่อ “สาเหตุที่ผมทำมันเพราะก่อนหน้านี้ผมขาดเงิน ดังนั้นผมจึงร่วมมือกับเพื่อนเพื่อทำมันขึ้นมาหมื่นขวด ผมมีหน้าที่ต้มยา และเพื่อนของผมมีหน้าที่ขายมัน”

“เพื่อนของนายคือใคร?”

“หวงไห่เทาครับ หวงไห่เทาจากตระกูลหวงในจินหลิง”

ถังเจิ้นกลืนน้ำลายและถึงกับพูดไม่ออก

ราวกับว่าพายุได้บังเกิดขึ้นในจิตใจของเขา

ยาต้มอี้เฉินวางขายอยู่ที่ราคาขวดละสี่แสนหยวน แต่ตอนนี้มันถูกเอาไปขายต่อในราคามากกว่าหนึ่งล้านหยวนต่อขวด ลูกเขยของฉันทำได้ยังไง?

ที่ผ่านมาเขาทำเงินได้เท่าไหร่แล้ว?

หนึ่งหมื่นขวดเท่ากับสี่พันล้าน จริงไหม?

แม้ว่าจะแบ่งกำไรให้หวงไห่เทาครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังเหลืออีกสองพันล้าน?

ไม่แปลกใจเลยที่โจวอี้บริจาคเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนให้กับโรงพยาบาลโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิงได้ง่าย ๆ

“โจวอี้ ตอนนี้นายมีเงินในบัญชีเท่าไหร่?” ถังเจิ้นถามขณะที่เขากำลังใกล้จะเดินมาถึงบ้าน

เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย

ว่ากันว่าผู้ชายมักจะเลวเมื่อมีเงินมาก เขาจึงกลัวว่าเมื่อโจวอี้ร่ำรวยแล้วจะกลายเป็นคนละทิ้งครอบครัว

“มีเป็นหลักพันล้านครับ! แต่ผมวางแผนว่าจะใช้เงินทั้งหมดที่ผมมีสร้างคุณประโยชน์ ผมจะสร้างโรงเรียนที่มีไว้สำหรับรับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน”

พันล้าน?

รับเลี้ยงเด็กเร่ร่อน?

“แค่ก ๆ ๆ”

ถังเจิ้นถึงกับสำลัก