หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 351 ซ่อนตัวจากปีศาจสาว

บทที่ 351 ซ่อนตัวจากปีศาจสาว

ท่าเทียบเรือยอร์ชลู่เฉิงหงโจว

โจวอี้และคนอื่น ๆ นั่งอยู่ในร้านกาแฟที่ห่างจากทะเลเพียงร้อยเมตร เขาดื่มกาแฟและเพลิดเพลินไปกับความสวยงามของทะเล

เรือยอร์ชจอดอยู่ที่ชายฝั่งท่ามกลางนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

ถังเหมียวเหมี่ยวและถังเสี่ยวรุ่ยดื่มน้ำผลไม้ สีหน้าของพวกเธอในยามนี้ดูมีความสุขมาก

เฉินซานและอิงหงนั้นมีท่าทีสงบ พวกเขาไม่มีความสนใจที่จะเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ที่สวยงามสักเท่าไหร่ พวกเขามุ่งเน้นไปที่การให้ความสนใจต่อสิ่งรอบตัวทั้งหมด แม้กระทั่งลมที่พัดผ่านหญ้าก็อยู่ในการรับรู้ของพวกเขา

ในขณะที่หลินเหยียนรู้สึกหมดหนทาง

เธอเคยเห็นแต่พวกรักสัตว์เลี้ยงแสนรัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอกับผู้ชายที่โอ๋ลูกสาวแบบนี้

นี่มันมันเกินไป

เธอรู้สึกด้วยซ้ำว่าถ้าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ สองคนนี้เรียกร้องอย่างไม่มีเหตุผล ตราบใดที่คุณโจวสามารถทำได้ เขาจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อลูกสาวทั้งสองของเขา

ทว่าพวกเขารออยู่ยี่สิบกว่านาทีแล้ว ทำไมไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?

หรือว่าคุณโจวคนนี้ไม่ยิ่งใหญ่มากพอ และอีกฝ่ายปฏิบัติต่อเขาอย่างดูถูกด้วยการให้รอไปเปล่า ๆ?

ถ้าเป็นเช่นนั้น เกรงว่าแผนการเข้าร่วมโนเบิล ยอร์ช คลับคงไม่มีทางสำเร็จ

ความจริงแล้วเธอหวังว่าคุณโจวผู้ร่ำรวยจะมีความสามารถบางอย่าง เพราะนี่มันคือเรือยอร์ชสุดหรูขนาดใหญ่ที่มีชื่อว่า “เทียนฉิง” ซึ่งในลู่เฉิงนั้นมีเรือยอร์ชไม่เกินห้าลำที่หรูกว่าและสวยกว่า “เทียนฉิง” ลำนี้!

หากคุณโจวสามารถเข้าร่วมโนเบิลยอร์ชคลับได้สำเร็จและเช่าเรือยอร์ชสุดหรู “เทียนฉิง” ได้ เธอก็สามารถติดตามเขาขึ้นไปได้!

เธอจะสามารถใช้ประสบการณ์นี้เอาไปเพิ่มคุณสมบัติการทำงานของตัวเองกับบริษัทอื่นได้

โจวอี้จิบกาแฟพลางมองลูกสาวสองคนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เขายิ้มและยืนขึ้นก่อนจะพูดกับเฉินซานและอิงหงว่า “ผมจะออกไปสูบบุหรี่ พวกคุณดูแลเหมียวเหมี่ยวและเสี่ยวรุ่ยด้วยนะ”

“ได้!” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

โจวอี้ออกจากร้านกาแฟไปและนั่งลงใต้ร่มบังแดดของจุดชมวิวด้านนอก เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

หลังจากสูบไปสองมวน เขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในระยะสายตา

เซี่ยหลู่?

ทำไมปีศาจสาวคนนี้ถึงมาที่ลู่เฉิง?

มันบังเอิญเกินไปไหมที่มาเจอเธอที่นี่?

โจวอี้ก้มหน้าลงและดึงขอบหมวกลงเพื่อปกปิดใบหน้าของเขา

เขาไม่ต้องการให้เซี่ยหลู่เห็น

ปีศาจสาวคนนี้มีเสน่ห์เกินไปจริง ๆ ถ้าเธอเจอเขาตอนนี้ เธอจะต้องเข้ามาหว่านเสน่ห์เกลี้ยกล่อมเขาแน่ ๆ และต่อให้เขาจะใจแข็งสักแค่ไหน เขาก็อาจจะพลาดพลั้งได้ถ้าเผลอไปแม้แต่ชั่วอึดใจ

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เขามากับลูกสาวสองคนอีกต่างหาก หน้าที่ของเขาคือดูแลลูกสาวให้ดี ทำให้พวกเธอมีความสุขที่สุด ไม่ใช่ต้องมาคอยนั่งระวังตัวกับปีศาจสาวคนนี้

บนถนนเลียบชายฝั่ง

เซี่ยหลู่และอู๋ซินเยว่เดินเคียงข้างกัน ส่วนด้านหลังมีผู้ใต้บังคับบัญชาหลายสิบคนที่สอดส่องสายตาด้วยความระแวดระวัง

“ซินเยว่ เธอแน่ใจเหรอว่าสิ่งนั้นมันจะอยู่ในร่องทะเลนั่น? อย่าเดาสุ่มนะ ไม่งั้นนี่จะเป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์มาก ๆ” เซี่ยหลู่ยิ้ม

“ข่าวนี้อาจจะจริง เพราะยังไงซะไอ้แก่นั่นก็ไม่กล้าโกหกฉันหรอก” อู๋ซินเยว่ตอบ

“เธอทำอะไรกับเขา?”

“ฆ่ามันแล้วโยนลงทะเลให้ปลากิน” อู๋ซินเยว่ตอบอย่างสบาย ๆ “ฉันไม่ผิดนะที่ฆ่าไอ้แก่นั่น ก็ใครใช้ให้มันเอาข่าวเรื่องผลึกศักดิ์สิทธิ์ไปขายให้ตระกูลเทียนด้วยล่ะ มันสมควรตายแล้ว”

“ตระกูลเทียนพัฒนาเร็วขึ้นมากในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องปราบปรามพวกเขา หากครั้งนี้เราสามารถพบพวกเขา ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะฆ่าพวกเขาสักสองสามคน” ดวงตาของเซี่ยหลู่ฉายแววเย็นชา

“ทำไมจะฆ่าแค่นั้นเองล่ะ? เดี๋ยวนี้เธอใจดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ถ้าตระกูลเทียนกล้าที่จะปล้นผลึกศักดิ์สิทธิ์ของเรา เราก็ควรจะฆ่าพวกมันทั้งตระกูลต่างหาก” อู๋ซินเยว่พูดอย่างโหดเหี้ยม

“จริง ๆ แล้วฉันก็ต้องการแบบนั้นแหละ แต่เธอไม่กลัวว่าหัวหน้าของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงจะมาสร้างปัญหาให้เธอหรือไง?” เซี่ยหลู่หัวเราะ

“เธอกลัวงั้นเหรอ? ฉันไม่กลัวหรอก!”

แม้อู๋ซินเยว่จะปากแข็ง แต่หัวใจของเธอก็สั่นไหวเล็กน้อย

ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเธอกับคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง หากฝ่ายนั้นเข้ามายุ่งด้วยแล้ว แม้แต่นิกายที่อยู่เบื้องหลังเธอก็คงไม่อาจคุ้มครองเธอได้

เซี่ยหลู่ยิ้มบาง ๆ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

อู๋ซินเยว่ยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันกลัวคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงอยู่บ้าง พวกเขานี่มันเป็นเหมือนดาบที่จ่อคอเราอยู่ตลอดเวลาเลย มันน่าเบื่อจริง ๆ”

“เธอควรจะพอใจนะ! เพราะถ้าไม่มีคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง เธอคิดว่าจะมียุคที่สงบสุขและเจริญรุ่งเรืองแบบนี้ได้เหรอ? แต่ก่อนโลกของผู้ฝึกยุทธ์อยู่ในความวุ่นวายเสมอ มันต้องมีคนที่คอยกำราบพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าและพวกนิกายอธรรมให้อยู่กับร่องกับรอยบ้าง” เซี่ยหลู่ยิ้ม

“ก็จริง!” อู๋ซินเยว่พยักหน้า

ทันใดนั้น เซี่ยหลู่หันมองไปที่ด้านหนึ่งทันที

เธอมีสัมผัสที่หกที่แข็งแกร่ง จึงรู้สึกได้ทันทีว่ามีคนแอบมองอยู่

เธอมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบคนที่น่าสงสัย เธอจึงค่อย ๆ โล่งใจขึ้นมา และความระแวดระวังของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็ว

เธอคิดว่าเธอสวยเกินไป ดังนั้นทุกที่ที่เธอไป เธอจะเป็นจุดสนใจของทุกคน

คงเป็นเรื่องปกติที่จะถูกแอบมอง

ทางด้านของโจวอี้กำลังนั่งอยู่ใต้ร่มบังแดด เขาสูบบุหรี่เงียบ ๆ ขณะมองตามเซี่ยหลู่ และเมื่อเขาเห็นว่าเธอและผู้หญิงอีกคนขึ้นเรือยอร์ชสุดหรูลำใหญ่ไปพร้อมกับผู้ชายกลุ่มหนึ่ง เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

ตอนนี้เขาเริ่มคิดแล้วว่าจะพาลูกสาวทั้งสองออกไปล่องเรือเที่ยวทะเลดีไหม

เขาไม่อยากบังเอิญไปเจอเซี่ยหลู่ที่กลางทะเล

ช่างเถอะ

ลูกสาวของฉันต้องการนั่งเรือยอร์ช ‘เทียนฉิง’ แล้วฉันจะต้องไปกลัวอะไร!

ต่อให้เจอเซี่ยหลู่แล้วยังไง? ต่อให้อีกฝ่ายเป็นเสือตัวเมีย ฉันก็จะตีก้นเสียตัวเมียนี้ให้ดู!

ในไม่กี่นาทีต่อมา โจวอี้ก็สูบบุหรี่เสร็จและกลับไปที่ร้านกาแฟ และหลังจากที่เขานั่งลงไม่นานนัก เหลียงเผิงก็รีบวิ่งมาพร้อมกับคนของอีกฝ่าย

เมื่อเหลียงเผิงเข้าไปในร้านกาแฟ เขาก็กวาดสายตามองไปทั่วร้าน

และเมื่อเห็นโจวอี้ เขาก็รีบเดินเข้าไปหาด้วยท่าทางเคารพ

“สวัสดีครับคุณโจว ผมเหลียงเผิง เป็นผู้จัดการของโนเบิล ยอร์ช คลับ ผมขอโทษที่ให้รอ”

“สวัสดีผู้จัดการเหลียง” โจวอี้ยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มและมองไปที่อีกฝ่าย “ผมเกรงใจจริง ๆ ที่ต้องให้คุณมาที่นี่ด้วยตัวเอง แต่ลูกสาวของผมต้องการล่องทะเลบนเรือยอร์ชเทียนฉิง ผมก็เลยต้องรบกวนคุณ”

“ไม่เลย ๆ เป็นผมต่างหากที่รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้คุณโจว” เหลียงเผิงพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นบัตรสมาชิกให้อีกฝ่ายด้วยมือทั้งสองข้าง “คุณโจวครับ นี่คือบัตรสมาชิกระดับสูงสุดของโนเบิล ยอร์ช คลับ คุณจะได้รับสิทธิพิเศษเรียกใช้เรือยอร์ชของเราลำใดก็ได้ทุกเมื่อ และเพลิดเพลินไปกับการดูแลสูงสุดในสโมสร นอกจากนี้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณในสโมสรของเรา คุณไม่จำเป็นต้องชำระ”

“หืม งั้นเหรอ?” โจวอี้ลังเล

“คุณเป็นแขกผู้มีเกียรติที่สุดของเรา มันเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่เราจะได้รับใช้คุณ”

“ถ้างั้นก็ขอบคุณมาก” โจวอี้รับบัตรสมาชิกมาด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีเป็นอย่างยิ่ง นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ” เหลียงเผิงยิ้มอย่างสุภาพ

ในขณะเดียวกัน หลินเหยียนที่อยู่ด้านข้างถึงกับตกตะลึง

เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง และเธอก็ไม่อยากเชื่อทุกสิ่งที่เธอเห็น

บัตรสมาชิกระดับสูงสุดของโนเบิล ยอร์ช คลับ!

ผู้จัดการเหลียง!

นี่คือระดับผู้บริหารของโนเบิล ยอร์ช คลับ!

เขามาด้วยตัวเอง? แถมยังมอบบัตรสมาชิกระดับสูงสุดของโนเบิล ยอร์ช คลับให้คุณโจวด้วยความเคารพ?

ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?

คุณโจวเป็นใครกันแน่? เขามีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?

เพียงแค่ต่อสายหาใครสักคน แค่นี้ก็สามารถทำให้คนระดับผู้จัดการเหลียงยอมมามอบบัตรสมาชิกให้ด้วยตัวเองแบบนี้เลยเหรอ?