ห้วงเวลาบุปผาผลิบาน - บทที่336 เปลี่ ยนแปลงฉับพลัน

อวี้ถังตอบรับด้วยรอยยิ้ม กลับมองเผยเยี่ยนอย่างไม่ละสายตา
นางอยากมองเขาให้ชัดเจนว่า นอกจากใบหน้าที่นางชอบแล้ว ยังมีอะไร…
แต่เผยเยี่ยนดึงนางขึ้นมาจากเตียงด้วยรอยยิ้มเสียแล้ว ยังเร่งนางว่า “รีบหน่อย! อีก
เดี๋ยวข้ายังมีเรื่องจะปรึกษากับท่านแม่และเจ้า!”
จะเกี่ยวข้องกับที่เขากลับมาสายหรือไม่?
อวี้ถังใจเต้นตึกตักขึ้นมา รีบขานรับ ลุกขึ้นจากเตียงสวมเสื้อผ้า
เผยเยี่ยนไม่ได้มองนางสวมเสื้อผ้าอยู่ด้านข้าง หรือช่วยนางเลือกเครื่องประดับชิ้นสอง
ชิ้นยามที่นางแต่งหน้าเหมือนเช่นเคย แต่กลับออกไปจากห้อง
ไม่นานด้านนอกก็มีเสียงพูดคุยลอยเข้ามา
คนหนึ่งคือเผยเยี่ยน อีกคนคือเผยหม่าน
เพียงแต่ไกลกันอยู่บ้าง จึงได้ยินไม่ค่อยชัดเจน
ย่อมเกิดเรื่องอะไรเป็นแน่
อวี้ถังร้อนใจอยู่บ้าง กลับไม่แสดงอาการอะไรบนใบหน้า แต่งหน้าหวีผมด้วยรอยยิ้ม
ก่อนจะออกมาไปหาท่านแม่เฒ่าพร้อมเผยเยี่ยน
เผยเยี่ยนเดินช้ากว่าปกติ เขาถามอวี้ถัง “ข้าต้องออกเดินทางไกล เจ้าอยากไปกับข้า
หรือไม่?”
“ย่อมต้องอยากไปกับเจ้า!” อวี้ถังตอบแทบไม่ต้องคิด

2675

หลายวันมานี้นางและเผยเยี่ยนตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ นางไม่เห็นเขาสักพักก็คิดถึง
แล้ว นับประสาอะไรหากเขาเดินทางไกล ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้
พบเขา
เผยเยี่ยนยกยิ้ม ทําท่าราวกับพอใจในคําตอบของนางอย่างยิ่ง
นางอดเอ่ยไม่ได้ “เจ้าจะไปที่ไหน? ไปนานหรือไม่? ควรจะบอกกล่าวกับท่านแม่เสีย
หน่อยกระมัง? ยังมีทางตรอกชิงจู๋ ข้าต้องไปบอกเช่นกัน?”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น” เผยเยี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องรอง จัดการง่าย
ข้าบอกกับเจ้าก่อนเท่านั้น อยากรู้ว่าในใจเจ้าคิดอย่างไร”
ใบหน้าของอวี้ถังร้อนฉ่าอยู่บ้าง ใจเต้นระสํ่า แต่นางยังคงเดินขึ้นมาดึงชายเสื้อของ
เผยเยี่ยนอย่างใจกล้า เอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าอยากอยู่กับเจ้า”
ครั้งนี้เผยเยี่ยนยกคิ้วหัวเราะขึ้นมา
อวี้ถังขวยเขินอยู่บ้าง
เผยเยี่ยนโอบไหล่อวี้ถัง เอ่ยว่า “ข้าวางแผนจะไปเจียงซีเร็วๆ นี้ ไปดูสวนไม่กี่แห่งที่ข้า
ซื้อไว้ในเจียงซี”
พาอวี้ถังไปด้วย เพราะต้องการให้นางผ่อนคลาย ทั้งเปิดหูเปิดตา
อวี้ถังไม่อาจควบคุมรอยยิ้มได้
ควรรู้ว่า คนส่วนมากในเมืองหลินอัน ชั่วชีวิตนี้ล้วนไม่เคยไปซูโจวมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูด
ถึงเจียงซี
นางสามารถตามเผยเยี่ยนเดินทางไกลได้ นับว่าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

2676

นางอดถามออกมาระรัวไม่ได้ “พวกเราจะออกเดินทางยามใด? ใต้เท้าเถาเป็น
ผู้ตรวจการที่เจียงซี ถึงเวลานั้นเจ้าจะไปเยี่ยมเขาหรือไม่? อากาศที่นั่นเป็นอย่างไร? ข้าต้องพก
ของอะไรไปบ้าง?”
พูดเจี้อยแจ้วสดใสราวกับลูกเจี๊ยบตัวน้อย
ทําให้อวี้ถังมีความสุขได้ เผยเยี่ยนก็พอใจอย่างยิ่งแล้ว
ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกัน ไม่นานก็มาถึงเรือนท่านแม่เฒ่า
เรื่องเช่นนี้แน่นอนว่าให้เผยเยี่ยนคุยกับท่านแม่เฒ่าจะดีที่สุด
อวี้ถังแย้มยิ้ม กินข้าวเช้ากับเผยเยี่ยนเป็นเพื่อนท่านแม่เฒ่า
ท่านแม่เฒ่าจึงถามอวี้ถัง “มีเรื่องดีอะไรรึ? ข้าเห็นเจ้าเอาแต่ยิ้ม”
อวี้ถังรีบหยัดตัวนั่งตรงอย่างเรียบร้อย มองไปทางเผยเยี่ยนราวกับขอความช่วยเหลือ
เผยเยี่ยนกําลังจะเอ่ยปาก ท่านแม่เฒ่ากลับพูดขึ้นมาก่อน “เมื่อวานไฉนเจ้าถึงกลับมา
เสียดึกดื่น?”
เห็นได้ชัดว่าสกุลเผยเกิดเรื่องอะไรขึ้น ท่านแม่เฒ่าล้วนรู้เห็นทุกอย่าง
เผยเยี่ยนครุ่นคิดเล็กน้อย ทิ้งเรื่องเดินทางไกลไว้ก่อน อธิบายถึงสาเหตุที่ตัวเองกลับดึก
“เจ้าทุกข์ที่ฆ่าหลี่ตวนตาย เพิ่งออกจากหังโจวก็ถูกคนสังหาร ใต้เท้าอูและใต้เท้าหลี่ปวดหัว
อย่างยิ่ง ส่งคนมาถามข้าอย่างอ้อมค้อมว่าเป็นคําสั่งข้าหรือไม่”
ท่านแม่เฒ่าขมวดคิ้ว
ด้านอวี้ถังกลับตกใจอย่างยิ่ง
เผยเยี่ยนเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่างรู้สึกแย่ เขาเอ่ยว่า “ข้าคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ จึงส่งคนไป
ตรวจสอบอย่างละเอียด พบว่าเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับเผิงสืออีของสกุลเผิงผู้นั้น นําหลักฐาน
ให้ใต้เท้าหลี่แล้ว ส่วนใต้เท้าหลี่จะแก้ไขอย่างไร ก็ต้องดูที่เขาแล้ว แต่เรื่องนี้ข้าก็มีส่วน

2677

รับผิดชอบ ข้ารู้ทั้งรู้ว่าคนที่เป่ าหูเจ้าทุกข์คือเผิงสืออี กลับไม่ได้ป้องกันอันใด กลัวว่าเขาจะตาย
อย่างเสียเปล่าแล้ว”
ยามที่เขาพูดคํานี้ สายตาก็หยุดที่ร่างของอวี้ถัง
อวี้ถังเคยบอกเขา ระหว่างเผิงสืออีและหลี่ตวนมีความสัมพันธ์ที่ไม่อาจบอกให้ผู้อื่นรู้ได้
แต่เขาคิดไปเองว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว ปกป้องอวี้ถังได้แล้ว กลับคาดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะพัฒนามา
จนถึงขั้นนี้
ท่านแม่เฒ่าได้ยินประโยคแฝงนัยยะของลูกชาย จึงอดกล่าวด้วยนํ้าเสียงจริงจังไม่ได้
“นี่ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่?”
เผยเยี่ยนถอนหายใจ ปิดบังเรื่องภาพตกปลาใต้ต้นสนริมนํ้านั้นของสกุลอวี้เอาไว้ กล่าว
เพียงว่าสกุลเผิงกลัวสํานักการค้าทางทะเลของเซวียนโจวถูกล้มเลิก จึงวางแผนกับสํานักการค้า
ทางทะเลของหนิงปัว เพราะหวั่นเกรงสกุลเผย จึงขอให้สกุลหลี่ช่วยเหลือ อยากสร้างปัญหา
เล็กน้อยให้สกุลเผย สกุลเผยจะได้ไม่มีเวลามาใส่ใจการค้าทางหนิงปัว ใครจะรู้ว่านอกจาก
สกุลหลี่ช่วยเหลือไม่ได้ กลับยังเปิดเผยเบาะแส แหวกหญ้าให้งูตื่น ทําให้สกุลเผยมีเวลาเตรียม
ตัวล่วงหน้า ทั้งเปิดเผยเรื่องที่หลี่ตวนทําออกไป สกุลเผิงกลัวว่าสกุลหลี่จะลากพวกเขาออกมา
จึงฆ่าคนปิดปาก เป่ าหูเจ้าทุกข์ผู้นั้นให้ทําร้ายหลี่ตวนจนตาย แล้วค่อยฆ่าเจ้าทุกข์…เก็บงําเรื่อง
สกุลอวี้และอวี้ถังไว้
อวี้ถังทราบถึงความปรารถนาดีของเผยเยี่ยน จึงไม่อาจพูดอะไรได้
ท่านแม่เฒ่าได้ฟังก็โมโหอย่างยิ่ง เอ่ยว่า “สกุลเผิงวิธีการชั่วช้าเกินไปแล้ว สกุลเช่นนี้
พวกเจ้าไปมาหาสู่ให้น้อยหน่อย เพราะเงินทองกลับขาดคุณธรรม ย่อมไม่มีจุดจบที่ดีอะไร”
เผยเยี่ยนรับปาก เอ่ยว่า “ดังนั้นข้าจึงส่งคนให้ศาลาว่าการ หากลงทัณฑ์เอง สกุลพวก
เราจะต่างอันใดกับสกุลเผิง?”
ท่านแม่เฒ่าผงกศีรษะระรัว

2678
อวี้ถังกลับพิจารณาเผยเยี่ยนในมุมมองใหม่
มีอํานาจไม่ใช้ เทียบกับการใช้อํานาจแล้ว มีความสามารถควบคุมความคิดตัวเอง
มากกว่า ทั้งมีความมุ่งมั่นมากกว่า
อวี้ถังนับถือเผยเยี่ยนอย่างยิ่ง
คล้อยหลังท่านแม่เฒ่าและอวี้ถังก็เอ่ยเรื่องผู้ช่วยของจางอิงคนนั้น เพียงแต่เพิ่งเปิด
ประเด็น เฉินต้าเหนียงกลับเข้ามารายงานอย่างลําบากใจอยู่บ้าง กล่าวว่าท่านเฉินมาอีกแล้ว
แม้จะกล่าวว่าเผยถงทําเกินอํานาจของตนไปบ้าง แต่คําพูดของเขาก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสีย
ทีเดียว
เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องของเผยเยี่ยน ท่านเฉินกลับมารบกวนท่านแม่เฒ่าอย่างไม่หยุดหย่อน
อวี้ถังมองเผยเยี่ยน
เผยเยี่ยนออกคําสั่งเฉินต้าเหนียง “เชิญเขาไปนั่งที่ห้องหนังสือข้าเถิด!”
เฉินต้าเหนียงกลับเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ท่านเฉินผู้นั้นกล่าวว่า เขามาลา ยังเอ่ยว่า
เขาเพิ่งได้รับจดหมายนกพิราบที่ส่งมาจากเมืองหลวง เผิงอวี่นายท่านเจ็ดของสกุลเผิง รับ
ตําแหน่งรองเจ้ากรมอาญา เป็นโส่วฝู่ ใต้เท้าเสิ่นเป็นคนแนะนําด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”
คําพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค กลับเผยข้อมูลออกมามากมาย
นี่ทําให้เผยเยี่ยนไม่อาจละทิ้งความสนใจไปได้
เขารีบเชิญท่านเฉินเข้ามา
นอกจากท่านเฉินจะมีใบหน้าอ่อนเพลียยังเผยท่าทีเป็นกังวล เอ่ยตามตรงว่า “ก่อนที่ข้า
จะมา ใต้เท้าจางก็คุยกับข้ากว่าค่อนวัน เวลานั้นพวกเราล้วนคิดว่าตัวเองต่างมีเหตุผล แต่
หลังจากข้ามาสกุลเผย เห็นความสงบสุขของสกุลเผย ข้าก็รู้สึกเสียใจภายหลังอยู่บ้างที่ไม่ได้
เกลี้ยกล่อมใต้เท้าจางดีๆ คาดไม่ถึงว่าความลังเลเพียงชั่วครู่ของข้ากลับทําให้สถานการณ์

2679

แปรเปลี่ยนจนกลายเป็นดั่งวันนี้ สยากวง ใต้เท้าเสิ่นคงจะรีบเกษียณเร็วๆ นี้แล้ว ทางใต้เท้าจาง
ไม่อาจขาดข้าได้ ข้าคงไม่รบกวนเจ้าแล้ว พรุ่งเช้าก็จะออกเดินทางกลับเมืองหลวง”
เผยเยี่ยนไม่ได้พูดอันใด
ท่านเฉินถอนหายใจยาว ก่อนจะคํานับ เตรียมจะเดินออกไป
“เจ้ารอก่อน” ยามที่ขาข้างหนึ่งของท่านเฉินก้าวข้ามธรณีประตู จู่ๆ เผยเยี่ยนก็เรียกเขา
ไว้ เอ่ยอย่างเรียบนิ่ง “พรุ่งนี้ข้าจะไปเมืองหลวงกับเจ้าด้วย”
“อะไรนะ!” ท่านเฉินทั้งตกใจทั้งดีใจ
เผยเยี่ยนกลับพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ท่านกลับไปเก็บของก่อนเถิด ทางข้ายังต้อง
บอกกล่าวกับท่านแม่สักหน่อย เรื่องในเรือนก็ต้องจัดการเช่นกัน”
อาจารย์เฉินดีใจจนแทบลืมทิศทาง ขานรับติดต่อกัน อายุกว่าสี่สิบแล้ว กลับพุ่งตัวลอย
จากไปได้
บรรยากาศในห้องเงียบอยู่พักใหญ่
ไม่นาน อวี้ถังก็พยุงท่านแม่เฒ่าออกมาจากฉากกั้นลมด้านหลัง
“ท่านแม่!” เผยเยี่ยนเรียกท่านแม่เฒ่าอย่างจนใจอยู่บ้าง จากนั้นก็มองอวี้ถังด้วยแวว
ตารู้สึกผิด
อวี้ถังรีบสั่นศีรษะให้เขา บอกเป็นนัยว่านางไม่ได้ใส่ใจเพียงนั้น
เทียบกับการไปเจียงซี เรื่องทางเมืองหลวงย่อมสําคัญกว่า
ท่านแม่เฒ่าตกใจไม่น้อย
เผยเยี่ยนเคารพนับถือบิดาของตัวเองอย่างยิ่ง ในเมื่อเขารับปากกับท่านผู้เฒ่าก่อนตาย
ก็ไม่อาจกลับคําสัญญา แต่ยามนี้…

2680

เผยเยี่ยนจับมือมารดา เอ่ยอย่างจริงจังว่า “เมื่อคืนข้าไตร่ตรองอย่างละเอียดอยู่เนิ่น
นาน แทนที่จะเอาแต่ป้องกัน เอาแต่หลบหลีก ยังไม่สู้เป็นฝ่ายเข้าร่วมก่อน จัดการคนพวกนั้นให้
รับมือไม่ทัน จัดการพวกเขาให้เจ็บปวดจนหมดสิ้นชื่อเสียง จัดการพวกเขาจนนึกถึงสกุลเผย
ของพวกเราก็จําต้องพิจารณากําลังของตัวเอง”
ท่านแม่เฒ่าเงียบไปพักใหญ่
ลูกชายของนาง นางย่อมรู้ดีที่สุด
หากกล่าวว่าเผยโย่วเป็นคนทะเยอทะยานไม่เต็มใจที่มีชีวิตธรรมดา เผยเซวียนก็เป็น
คนที่ซื่อสัตย์เจียมตัว เคารพกฎเกณฑ์ เผยเยี่ยนเป็นคนมีใจทะเยอทะยานแรงกล้า ทั้งไม่คิดย่อ
ท้อ สามารถรอคอยเพื่อให้บรรลุเป้าหมายได้อย่างใจเย็น ในเมื่อเขาคิดว่ายามนี้เพียงป้องกันไม่
อาจทําให้สกุลเผยอยู่อย่างสงบได้ เช่นนั้นย่อมมุ่งไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ เป็นฝ่ ายโจมตี หาวิธี
ให้สกุลเผยหลุดออกจากสถานการณ์ลําบาก
ตอนแรกที่ท่านผู้เฒ่าเลือกเขาเป็นผู้นําสกุล เพราะว่าชอบจุดนี้ของเขาใช่หรือไม่?
สามารถอดทนอดกลั้นแต่ก็ไม่ถึงกับยอมกลํ้ากลืนฝืนทน?
ให้เขาเฝ้าอยู่ในเรือน ก็เพียงกลัวว่าเขาอายุน้อยจะไม่ประสาเรื่องราว สั่งสมวิชาได้ไม่ดี
พอเท่านั้น
ลูกเติบโตแล้ว ย่อมไม่อาจขังให้อยู่ในเรือน ควรปล่อยให้เขาไปด้านนอกโรมรันหํ้าหั่น
กับคนอื่นสักหน่อย ถึงจะสามารถมีชีวิตรอดในสถานการณ์ที่โหดร้าย
ท่านแม่เฒ่าจับมือลูกชายแน่น ไม่ลังเลอีก เอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า “ในเมื่อเจ้าตัดสินใจ
แล้ว ก็อย่าได้สองจิตสองใจ ไปเมืองหลวง จัดการพวกคนที่ดูถูกคนอื่นให้เด็ดขาดเสีย ให้พวก
เขารู้ว่า สกุลของพวกเราปลีกตัวอยู่ที่หลินอัน เพราะพวกเราไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย แต่หากมีคนมา
สร้างปัญหาให้พวกเรา พวกเราก็จะไม่หยุดง่ายๆ เช่นกัน ให้พวกเขาเห็นว่าสกุลเผยของพวกเรา
เป็นสกุลแบบใด!”

2681

คําพูดที่ทรงพลังนั้น ราวกับแม่ทัพที่เตรียมพร้อมจะออกรบ นอกจากหนักแน่นเด็ดเดี่ยว
ยังเต็มไปด้วยความทะยานไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ
อวี้ถังนับว่าเปิดหูเปิดตา คิดใฝ่ฝันในใจ
มีเพียงมารดาอย่างท่านแม่เฒ่า จึงจะสามารถเลี้ยงลูกชายอย่างเผยเยี่ยนและเผยเซวีย
นออกมาได้กระมัง?
นางควรจะเรียนรู้จากท่านแม่เฒ่าเช่นกัน เป็นแม่ที่ดีคนหนึ่ง!
นางตื่นตัวเพราะความรู้สึกที่ฮึกเหิมนั้นของท่านแม่เฒ่า
เผยเยี่ยนกลับปรากฏรอยยิ้ม ชักมือที่อยู่ในมือของมารดาออก ลูบมือของนางอย่าง
ปลอบโยนแทน เอ่ยว่า “ท่านแม่ ท่านวางใจ ข้าจัดการเรื่องทางเมืองหลวงเสร็จแล้ว ย่อมจะ
กลับมา”
“หากข้าและพ่อของเจ้าเป็นกังวลเจ้า ก็คงไม่มอบสกุลเผยให้เจ้าหรอก” ท่านแม่เฒ่า
เอ่ย “ข้าเชื่อว่าเจ้ามีความคิดของตัวเอง สามารถจัดการเรื่องของสกุลเผยได้”
เผยเยี่ยนขานว่า ‘อืม’
ท่านแม่เฒ่ายืนขึ้นมา เอ่ยว่า “ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็อย่าได้เหยาแหยะอะไรที่นี่เลย
พวกเจ้ารีบกลับไปเก็บข้าวของเถิด! พรุ่งนี้เช้าตรู่ข้าจะไปส่งเจ้าขึ้นเรือ” พูดถึงตรงนี้ นางก็นึกถึง
นายหญิงรอง เอ่ยต่อว่า “เจ้าจะไปกับพี่สะใภ้รอง หรือจะไปตามลําพัง?”