เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 283 ไม่ชอบเจ้าแล้วจริง ๆ
บทที่ 283 ไม่ชอบเจ้าแล้วจริง ๆ
เมื่อเห็นความคิดเห็นล้นหลามขนาดนี้ ซุนหย่าจิ้งก็ตกตะลึง
เธออ่านอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะหันมาหาฉู่ลั่วอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“หนี้กรรมบนตัวเธอลดลงไปมากแล้ว”
ซุนหย่าจิ้งก้มหน้ามองความคิดเห็นในเวยปั๋วอีกครั้ง “เพราะเรื่องพวกนี้เหรอคะ?”
ฉู่ลั่วพยักหน้า “ใช่”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด โทรศัพท์ของซุนหย่าจิ้งก็ดังขึ้นมา
เธอมองเบอร์ที่โทรเข้ามา ก่อนจะเดินไปอีกทางเพื่อกดรับสาย “คุณน้า ทำไมถึงโทรมาหาหนูล่ะคะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”
“หนูไม่เป็นอะไรค่ะ แค่รู้สึกว่าน่ารำคาญเกินไป หนูเลยปิดเครื่อง”
“หนูไม่ได้คิดมากอะไรค่ะ หนูจะกังวลเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของคนพวกนี้ที่ไม่ได้รู้จักมักจี่ไปทำไมคะ”
“ไม่ต้องโพสต์ค่ะ! เรื่องในอินเทอร์เน็ต คุณน้าไม่ต้องสนใจหรอกนะคะ หนูจัดการแก้ไขปัญหาเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“กว่าคุณน้าจะมีชีวิตที่สงบสุขอย่างในตอนนี้ไม่ง่ายเลย อย่าให้เรื่องที่ผ่านไปแล้วมารบกวนคุณน้าอีกเลยค่ะ”
“คุณน้าดูแลตัวเองให้ดีนะคะ”
หลังจากอธิบายหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว ซุนหย่าจิ้งถึงกดวางสาย
หญิงสาวสะบัดเส้นผมสวยของตัวเอง “ฉันดูเหมือนคนที่คิดจะฆ่าตัวตายหรือเปล่าคะ?”
คิดไม่ถึงเลยว่าแค่ปิดโทรศัพท์ แม่ถังกลับคิดไปว่าเธอถูกชาวเน็ตด่าทอจนคิดจะฆ่าตัวตาย!
เหอะ!
เธอดูเหมือนคนที่คิดจะฆ่าตัวตายเหรอ!?
ซุนหย่าจิ้งหยิบมือถือขึ้นมา แล้วกดโพสต์เวยปั๋วอีกครั้ง
[ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง ฉันสบายดี ยังมีชีวิตอยู่ และฉันจะไลฟ์สตรีมต่อไปค่ะ]
เธอโพสต์ข้อความนี้ในเวยปั๋ว ก่อนจะเข้ามาอยู่ตรงหน้าฉู่ลั่วอย่างมีความสุขอีกครั้ง “ท่านเทพธิดาคะ หนี้บาปกรรมของฉันลดลงเยอะเลยใช่ไหม?”
“อืม” ฉู่ลั่วมองใบหน้าของซุนหย่าจิ้ง “ไลฟ์สตรีมของเธอช่วยคนจำนวนมากที่ถูกหลอกด้วยความรัก พวกเขาซาบซึ้งใจมาก เธอกำลังสั่งสมความดีอยู่”
ซุนหย่าจิ้งพูดอย่างเขินอาย “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ ก็แค่สอนให้ผู้หญิงรู้ทันผู้ชายสารเลวเท่านั้นเอง”
บางครั้ง เธอยังสอนผู้หญิงเหล่านั้นด้วยว่าต้องเอาคืนผู้ชายเจ้าชู้อย่างไร!
เรื่องพวกนี้จะให้ท่านเทพธิดารู้ไม่ได้…
จิ่งเจียเหยียนเห็นซุนหย่าจิ้งสบายใจขึ้นแล้วก็เข้ามากอดแขนเพื่อนสาวเอาไว้ “ตอนนี้สบายใจแล้วใช่ไหม! ไหนบอกฉันหน่อยสิ ถ้าเจอผู้ชายที่ชอบต้องทำยังไง?”
“เธอไม่รู้อะไร สองวันก่อนฉันติดต่อกับเสี่ยวหู เสี่ยวหูบอกว่าฉันเรียนรู้จากเธอมาเยอะ”
จิ่งเจียเหยียนพูดไปก็ส่ายหน้าไปพลาง “เธอบอกว่า ตอนนี้จิตใจมนุษย์ซับซ้อนมาก ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ก็หลอกไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว”
พวกเธอที่เป็นจิ้งจอกเสน่ห์และงูสวาท แต่ยังไม่เก่งเท่าซุนหย่าจิ้งที่เป็นมนุษย์เสียด้วยซ้ำ!
พูดไปแล้วก็ขายหน้าบรรพชนปีศาจจิ้งจอกจริง ๆ
จิ่งเจียเหยียนแอบถอนหายใจเงียบ ๆ โชคดีที่เธอเป็นงูสวาท ไม่ได้มีกลยุทธ์ดึงดูดใจคนสืบทอดมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ไม่เช่นนั้นคงถูกนำไปเทียบกับมนุษย์แล้ว ต่อไปเธอคงไม่มีหน้าไปอยู่ในหมู่ปีศาจ
ซุนหย่าจิ้งกลอกตา เธอเดินไปด้วย พูดไปด้วยเหมือนอาจารย์หน้าชั้นเรียนว่า “อยากจับผู้ชายให้อยู่หมัด จะอาศัยแค่ความสวยอย่างเดียวไม่ได้”
“หลายปีมานี้ ผู้หญิงสวยมีเยอะแยะไปหมด ผู้หญิงที่สวยเพราะศัลยกรรมก็ยิ่งเยอะขึ้นไปอีก”
“ความสวยหาไม่ยาก ที่หายากคือการเสนอความรักให้เขาได้อย่างคุ้มค่า และต้องเข้าใจความคิดของเขาได้อย่างแม่นยำตรงจุด…”
เสียงของซุนหย่าจิ้งค่อย ๆ ไกลออกไป แต่ยังมีรีแอ็กชันประหลาดใจของจิ่งเจียเหยียนให้ได้ยินเป็นครั้งคราว
“…” เฉิงยวนมองมนุษย์สอนปีศาจหว่านเสน่ห์ก็ส่ายหน้า “หลายปีมานี้ ปีศาจก็อยู่ยากเนอะ”
พูดจบ เธอก็หันไปมองฉู่ลั่ว “ฮั่วเซียวหมิงว่ายังไงบ้าง ตกลงหรือเปล่า?”
พูดไม่ทันขาดคำ เธอก็คลี่ยิ้มออกมา “ข้าถามมากไปแล้ว ฮั่วเซียวหมิงจะไม่ตอบรับคำขอร้องของเจ้าได้ยังไง”
ฉู่ลั่วนึกถึงคำพูดของฮั่วเซียวหมิงในห้องพักผู้ป่วย “เขาตอบตกลงแล้ว”
เฉิงยวนทำหน้าประมาณว่า ‘ก็แน่ละสิ’
ฉู่ลั่วเอ่ย “แต่ว่า… เขายกข้อแม้ขึ้นมาด้วย”
วิญญาณสาวเบิกตากว้าง มองฉู่ลั่วด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น “ไม่หรอกมั้ง! ฮั่วเซียวหมิงดูไม่เหมือนคนป่าเถื่อนแบบนั้น! หรือที่เขาเรียกร้องจะเป็น… คิก คิก คิก!”
หล่อนแสดงสีหน้าลามกออกมา
ฉู่ลั่วเหลือบมองเฉิงยวนแล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “เขาขอให้ฉันช่วยตามจับคนของลัทธิเต๋าที่ทำร้ายเขาโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย และกำจัดคนเหล่านั้นทิ้ง”
เฉิงยวน “…”
รอยยิ้มของวิญญาณสาวแข็งค้างไปแล้ว ราวกับถูกร่ายมนต์ใส่ให้หยุดชะงัก “เรื่องตลกอะไรกันเนี่ย!”
ฉู่ลั่วพูดซ้ำอีกครั้งหนึ่ง
เฉิงยวนปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ พลางเอียงคอ “ขวดผนึกรักใบนี้ ใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วยสินะ! คิดไม่ถึงเลยว่าจะผนึกความรักได้จริง!”
ฉู่ลั่วรู้สึกเหมือนฝ่ามือถูกเผาไหม้ขึ้นมากะทันหัน
เธอก้มหน้ามองฝ่ามือของตนเอง ราวกับว่าความอบอุ่นยามที่ถูกฮั่วเซียวหมิงกอบกุมเอาไว้หวนกลับมาอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่งเฉิงยวนยังคงทอดถอนใจ “แย่แล้ว! ตอนนี้ฮั่วเซียวหมิงไม่ได้ชอบเจ้าแล้วจริง ๆ!”