เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 297 ชนะรวดทั้งห้าครั้ง

[ว้าว! เมื่อกี้พวกเธอเห็นแล้วใช่ไหม? ความสามารถของเจ้าของช่อง สุดยอดเกินไปแล้ว!]

[บนโลกนี้มีผู้บำเพ็ญอยู่จริงเหรอ? เจ้าของช่องพาฉันไปฝึกด้วยคนได้ไหม?]

[ฉันก็อยากบำเพ็ญพลังวิญญาณเหมือนกัน! ฉันจะบำเพ็ญได้ไหม? การบำเพ็ญพลังวิญญาณมีกฎอะไรบ้าง? ความสามารถแบบเมื่อกี้ ถ้าฉันจะเรียนต้องใช้เวลานานเท่าไหร่?]

[มีแต่ฉันเหรอที่ห่วงว่าโยฮว้าจะชนะหรือเปล่า?]

[ชนะหรือไม่ชนะก็ไม่สำคัญ ยังไงแพ้แล้วก็ไม่ตายหรอก แค่เสียโชคลาภเท่านั้นเอง ฮ่า ๆๆ]

[แต้มบุญหมดตลอดชีวิตว่างั้น! ฮ่า ๆๆ]

[เศร้ายิ่งกว่าตายซะอีก!]

จบไปแล้วหนึ่งเกม โยฮว้าเอาชนะได้แบบสบาย ๆ เขายกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะหันไปมองช่องไลฟ์สตรีม

แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง

หลังจากที่ไลฟ์สตรีมร่วมกับฉู่ลั่ว จำนวนคนในช่องของเขาก็พุ่งสูงขึ้น!

ตอนนี้คนดูช่องไลฟ์สตรีมมากถึงหนึ่งล้านคนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ช่องของเขามีคนเข้าชมมากที่สุดตั้งแต่ไลฟ์สตรีมมา

ยิ่งไปกว่านั้นจำนวนผู้ชมยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

มีของขวัญถูกโดเนตขึ้นมาบนหน้าจอไม่หยุด

มือของโยฮว้าที่หยิบไพ่สั่นเล็กน้อย ความหวาดกลัวใจหายไปหมดแล้ว

ผีมีอะไรให้กลัว!

เงินหมดต่างหาก น่ากลัวกว่าเยอะ!

แววตาของเขาแน่วแน่ กวาดสายตามองผีพนันตั้งแต่หัวจรดเท้า

ใช่แล้ว! ไม่มีตรงไหนน่ากลัวเลยสักนิด!

ตราบใดที่ลองนึกถึงภาพตัวเองตอนจนกรอบ ผีพนันทั้งสามตนนี้ก็ดูน่ารักขึ้นมาทันที!

ผีพนันทั้งสามตน “…”

ทำไมยิ่งเล่น ท่าทางของมนุษย์คนนี้ยิ่งดูแข็งแกร่ง!?

จบไปแล้วห้าเกม…

โยฮว้าโยนไพ่ในมือทิ้ง แล้วตะโกนออกมาว่า “ฉันชนะแล้ว!”

“ฉันชนะแล้ว!”

“โชคลาภของฉันไม่หายไปแล้ว!!”

เสียงของเขาดังก้องสะท้อนในหุบเขาลึก

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะดังระงมเข้ามาในช่องไลฟ์สตรีม

ผีพนันทั้งสามตนแพ้ห้าเกมรวด สีหน้าของพวกเขาย่ำแย่เป็นอย่างมาก

พวกเขาสามตนถลึงตามองโยฮว้าอย่างดุร้าย ดวงตาของผีพนันอ้วนเตี้ยแทบจะถลนออกมาแล้ว พร้อมเลือดสีม่วงเข้มก็ไหลทะลักออกมา

หนึ่งในผีพนันตัวสูงแค่นเสียงหัวเราะ “เก่งขนาดนี้ก็อยู่กับพวกเราเถอะ! มาเล่นไพ่กับพวกเราทุกวันเลยสิ!”

“อยู่กับพวกเราเถอะ”

“อยู่ที่นี่เถอะ”

ไอผีบนตัวของทั้งสามตนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ท่ามกลางป่าเงียบสงัด มีเพียงเสียงน่าสยดสยองของผีสามตนดังก้อง

“อยู่ที่นี่เถอะ…”

“อยู่ที่นี่เถอะ…”

โยฮว้ารีบถอยหลัง “ฉันไม่อยู่ที่นี่หรอก! ฉันชนะแล้ว ลาล่ะนะ!”

เขาหยิบกระเป๋าของตนขึ้นมามาสะพายไว้ ก่อนพูดกับฉู่ลั่วที่อยู่ในช่องไลฟ์สตรีมว่า “คุณเจ้าของช่อง ตอนนี้ผมไปได้แล้วใช่ไหมครับ! ตอนนี้โชคลาภของผมไม่ได้รับผลกระทบแล้วใช่ไหมครับ!”

ขณะที่กำลังพูดอยู่ เขาก็มองเห็นผ่านทางกล้องไลฟ์สตรีมว่าผีพนันทั้งสามตนมายืนอยู่ข้างหลังตัวเองแล้ว

ผีพนันอ้วนเตี้ยเกาะอยู่บนไหล่ของเขาพร้อมกับแสยะยิ้มร้ายฉีกกว้างถึงรูหูให้กล้อง!

“แย้ก!”

[อ้ากกก!!!]

[ฉันกลัวแทบตาย!]

[ตกใจหมดเลย!]

[อีผี!]

[#$^&%!$#??*&%￥&@34%#]

[ถ้าฉันบอกว่าฉันฉี่ราดแล้ว พวกเธอจะเชื่อไหม?]

[ช่วยด้วย! เจ้าของช่องรีบกำจัดพวกเขาเถอะ!]

[ทั้งหมดเป็นเอฟเฟกต์ ทั้งหมดเป็นเอฟเฟกต์! ต้องเป็นเอฟเฟกต์แน่นอน ต้องเป็นเอฟเฟกต์แน่!]

[คอมเมนต์บน ถ้านี่ไม่ใช่เอฟเฟกต์ คืนนี้พวกเขาจะไปหาเธอแน่!]

[ไสหัวไป! ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น! อย่ามาหาฉันนะ!! ฉันผิดไปแล้ว! ไม่ใช่เอฟเฟกต์ ไม่ใช่เอฟเฟกต์แน่นอน!]

โยฮว้าตกใจจนเหมือนคนโง่ไปแล้ว ผู้ชมในช่องไลฟ์สตรีมเองก็ถูกภาพนี้ทำให้หลอนไปตาม ๆ กัน

ฉู่ลั่วพูดกับกล้องอย่างใจเย็น “เขาไม่กล้าทำร้ายคุณหรอกค่ะ ถ้าเขาจะทำร้ายคุณ เขาจะมีหนี้กรรม และกลายเป็นผีร้าย หากนักพรตจับเขาได้ ก็สามารถกำจัดให้เป็นเถ้าถ่านได้เลย”

“แต่ว่าผมกลัวนี่ครับ!”

ฉู่ลั่วมองผีพนันทั้งสามตนด้วยแววตาดุดัน “ถ้ายังไม่หยุดมือ ฉันจะกำจัดพวกคุณ”

ผีพนันอ้วนเตี้ยหัวเราะคิกคัก “ถ้าเธอมีความสามารถจริง ก็กำจัดพวกเราเลยสิ!”

“ถ้าเธอกำจัดพวกเราได้จริง เธอยังจะพูดไร้สาระกับเราอยู่ทำไม?”

แววตาของฉู่ลั่วเปลี่ยนไปแล้ว มือของเธอวาดผนึกอย่างรวดเร็ว ยันต์แผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นจากอากาศมาอยู่ตรงหน้าผีพนันอ้วนเตี้ย ก่อนจะแปะเข้าที่หน้าผากของเขาในพริบตา

เพียงวินาทีเดียวที่ยันต์แปะลงไป ผีพนันอ้วนเตี้ยก็หายไปแล้ว

ผีพนันอีกสองตนที่ถูกยันต์แปะเข้าที่หน้าผากจนหายตัวไปทันทีเช่นกัน

โยฮว้าโยฮว้าหันกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว ในป่าว่างเปล่า เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “คุณเจ้าของช่อง เป็นผมที่มองไม่เห็นพวกเขาแล้ว หรือเพราะคุณกำจัดพวกเขาไปแล้วครับ”

“กำจัดแล้วค่ะ ถึงพวกเขาจะไม่ได้ทำร้ายคน แต่ก็มีเจตนาที่จะทำ ถ้าปล่อยเอาไว้ อาจจะก่อเรื่องได้”

โยฮว้ายกมือขึ้นมาลูบหน้าอก “กำจัดไปก็ดีแล้วครับ… แฮ่ก กำจัดไปก็ดีแล้ว!”

“คุณตกใจมากแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนให้ดี ๆ ทางที่ดีคุณไปที่สำนักเต๋าหรือวัดใกล้ ๆ นี้เพื่อสงบสติจะดีที่สุด”

โยฮว้าพยักหน้าอย่างแรง “ครับ ผมจะทำตามนั้น ขอบคุณคุณเจ้าของช่อง! คุณคือผู้มีพระคุณของผม!”

พูดจบ เขาก็โดเนตของขวัญให้ฉู่ลั่วหลายอัน ก่อนจะตัดการเชื่อมต่อไป!