เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 308 คนอื่นไม่สำคัญ
บทที่ 308 คนอื่นไม่สำคัญ
ฉู่เหิงมองพ่อแม่และน้องชายของตนด้วยความประหลาดใจ
เขาชี้ไปที่กองเอกสาร “หลักฐานพวกนี้วางอยู่ตรงนี้แล้ว แต่ทุกคนไม่คิดว่าฉู่หร่านผิดเลยเหรอ?”
“พี่ใหญ่ หนูผิดเองค่ะ หนูไม่ควรสมัครแอ็กเคานต์สำรอง หนูไม่ควรใช้แอ็กเคานต์สำรองโพสต์กำหนดการของงานเลี้ยง หนูไม่ควรเปิดประตูเล็กด้านข้างไว้ด้วย”
“ทั้งหมดเป็นความผิดหนูเอง พี่ใหญ่! พี่อย่าโทษคุณพ่อคุณแม่ พี่รองและพี่สามเลยค่ะ”
“เป็นความผิดของหนู”
“ความผิดของหนู!”
“ฮือ ฮือ ฮือ!”
ฉู่เหิง “…”
เมื่อฉู่หร่านร้องไห้ ฉู่เหว่ยฮ่าวกับภรรยาต่างก็ถลึงตามองลูกชายคนโตด้วยความโกรธ
ฉู่จิงปกป้องฉู่หร่าน สายตาอึมครึมจับจ้องอยู่ที่ฉู่ลั่ว พลางหัวเราะเยาะ “เธอนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ แม้แต่พี่ใหญ่ เธอก็ยังเกลี้ยกล่อมได้”
“ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ พวกเรายิ่งไม่ยอมรับเธอหรอก!”
“ตอนนี้ฉันจะบอกให้เธอรู้แบบชัด ๆ เลยว่า น้องสาวของเรามีแค่หร่านหร่านคนเดียว คนอื่นไม่ว่าจะเป็นใคร ก็เป็นน้องสาวของเราไม่ได้!”
ฉู่เหิงเข้ามาบังฉู่ลั่วเอาไว้ “ฉันบอกแล้วว่าฉันมาที่นี่ด้วยตัวเอง ไม่เกี่ยวกับลั่วลั่ว!”
“ไม่เกี่ยวกับยัยนี่เหรอ” ฉู่จ้านหัวเราะเย็นชา “พี่ใหญ่ พี่เชื่อคำพูดตัวเองไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พี่จะตำหนิหร่านหร่านหรือเปล่า นี่มันใช่เรื่องใหญ่ตรงไหนครับ!?”
“พี่รองก็บอกแล้ว ศิลปินมีแอ็กเคานต์สำรองเป็นเรื่องปกติมาก”
“การโพสต์ข้อความในแอ็กเคานต์สำรองที่ตัวเองไม่กล้าโพสต์ในแอ็กเคานต์หลักก็เป็นเรื่องปกติ”
“ทำไมการกระทำปกติแบบนี้ ถึงได้เป็นเรื่องผิดในสายตาของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ถึงกับเอามันมาโทษหร่านหร่าน แถมยังบังคับให้หร่านหร่านขอโทษอีกด้วย!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะยัยนั่น พี่ใหญ่จะทำแบบนี้ไหมครับ?”
ฉู่จ้านพูดจบก็หันไปหาฉู่ลั่วที่อยู่ด้านหลังฉู่เหิง “ฉันรู้นะว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่ คิดว่าหร่านหร่านแย่งตำแหน่งของเธอไป คิดว่าหร่านหร่านติดหนี้เธอ”
“แต่ว่านะฉู่ลั่ว เธอเคยคิดบ้างไหม บางทีสิ่งที่พวกเราชอบอาจจะไม่ใช่เพราะเป็นน้องสาว พวกเรารักและเอ็นดูหร่านหร่าน เพราะเป็นหร่านหร่านคนนี้!”
“เธอดูหร่านหร่าน แล้วย้อนกลับไปดูตัวเองซะ!”
“ไม่ว่าใครก็ตามที่มีตา เวลาเห็นพวกเธอสองคนก็รู้ทั้งนั้นว่าควรเลือกใคร!”
“คนที่เธอต้องโทษไม่ใช่หร่านหร่าน แต่เธอต้องพิจารณาดูตัวเองบ้าง!”
ฉู่เหิงกำลังจะเอ่ยปาก แต่ฉู่ลั่วกลับหัวเราะออกมาก่อน พลางถามว่า “ฉันต้องพิจารณาตัวเองทำไม?”
ฉู่จ้านเอ่ยถาม “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอก่อเรื่องวุ่นวายเอาไว้มากขนาดนั้น ต่อให้หร่านหร่านเปิดประตูเล็กด้านข้างไว้ ก็ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก!”
“ถ้าจะบอกว่าผิด เธอนั่นแหละที่ผิด”
“ถ้าเธอไม่ไลฟ์สตรีม ก็คงไม่มีปัญหาตามมามากขนาดนี้”
“เรื่องไลฟ์สตรีม พวกเราเคยพูดกับเธอนานแล้ว ว่าไม่ให้เธอไลฟ์สตรีมอีก”
“แล้วเธอดูตัวเธอสิ ก่อเรื่องวุ่นวายมากขนาดนี้ มีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ได้มาจากการไลฟ์ตรีมของเธอ!”
“ตระกูลฉู่ของเรายากจนมากนักเหรอ? หรือถ้าเธอเงินไม่พอทำไมไม่พูด ทำไมต้องก่อเรื่องวุ่นวายมากขนาดนี้ ทำให้คนอื่นเขาหัวเราะเยาะตระกูลฉู่ของเรา!”
ยิ่งพูดฉู่จ้านก็ยิ่งเดือดดาล จนเอาเรื่องที่ตระกูลฉู่พบเจอในช่วงเวลานี้มาโทษฉู่ลั่วทั้งหมด
ฉู่เหิงได้ยินก็หน้าถอดสี หันไปมองฉู่ลั่วด้วยความกังวล
แต่กลับเห็นใบหน้าเรียบเฉยเท่านั้น อย่าว่าแต่ครอบครัวเลย ต่อให้เจอกับคำต่อว่าจากคนแปลกหน้า ก็ไม่มีใครนิ่งได้ขนาดนี้
แต่ฉู่ลั่วกลับดูไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่มองฉู่จ้านด้วยแววตาเรียบนิ่ง
เป็นช่วงเวลาที่ฉู่เหิงอึดอัดใจขึ้นมา
ฉู่ลั่วมองคนตระกูลฉู่อย่างไรกันแน่?
ในใจของเธอต้องผิดหวังมากี่ครั้งกันแน่ ถึงได้มองครอบครัวด้วยสายตาแบบนี้ได้?
“คุณเคยดูไลฟ์สตรีมของฉันไหม?” ฉู่ลั่วเอ่ยถามพี่สามราวกับเป็นคนแปลกหน้า
ฉู่จ้านหัวเราะเยาะ “ใครจะดูของแบบนั้น! ก็แค่เต้นแร้งเต้นกาหลอกเอาเงินไม่ใช่เหรอ? ได้ยินว่าตอนนี้เธอไม่ได้ทำเหมือนเมื่อก่อน แต่หันไปเล่าเรื่องแทน”
“เหอะ! ก็แค่หาวิธีใหม่สินะ!”
“หลอกเอาเงินมาได้ไม่น้อยเลยล่ะสิ!”
“ถึงคุณไม่เคยดูไลฟ์สตรีมของฉัน ก็น่าจะเห็นการค้นหายอดนิยมที่เกี่ยวกับฉันบ้าง” ฉู่ลั่วเผยรอยยิ้มออกมาบาง ๆ “ในเมืองเจียง ฉันได้รับรางวัลพลเมืองดีเด่นมาหลายรางวัล แถมยังได้รับธงเกียรติยศมาหลายผืน”
“ไลฟ์สตรีมของฉันช่วยเด็กที่เกือบจะถูกขายไว้ได้”
“ไลฟ์สตรีมของฉันช่วยตามหาศาสตราจารย์ที่ถูกขังเอาไว้”
“ไลฟ์สตรีมของฉันช่วยชีวิตใครไว้มากมาย”
“ถ้าคุณมีตาเคยเห็นคำค้นหายอดนิยม ก็น่าจะรู้นะ”
ฉู่จ้านอ้าปากอยากจะพูด แต่กลับถูกฉู่ลั่วพูดแทรกขึ้นมา “หรือจะพูดอีกอย่าง คือคุณเห็น แต่รู้สึกว่ามันไม่สำคัญ เด็กที่เกือบจะถูกขายไม่สำคัญ ศาสตราจารย์ระดับชาติที่ถูกขังไว้จนใกล้ตายไม่สำคัญ การตัดสินใจที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตคนเหล่านั้นไม่สำคัญ…”
“สิ่งสำคัญมีแค่น้องสาวเจ้าหญิงของคุณ โลกนี้ใครจะไม่ได้รับความยุติธรรมก็ได้ แต่มีแค่เธอที่ไม่ควรได้รับการปฏิบัติแบบนั้น”
“ความสุข ทุกข์ โกรธ เศร้า ของคนอื่น ต้องหลีกทางให้ฉู่หร่าน หมายความแบบนั้นใช่ไหมคะ?”
YOU MAY ALSO LIKE
