เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 317 กระบี่ทองสำริดบริสุทธิ์

บทที่ 317 กระบี่ทองสำริดบริสุทธิ์

ฉู่ลั่วใช้มือสร้างผนึก ยันต์สิบกว่าแผ่นปรากฏขึ้นมากลางอากาศ ยันต์สีม่วงส่งเสียงกรีดร้องในอากาศ แสงจากกระแสไฟฟ้าสีม่วงไหลเวียนอยู่ท่ามกลางยันต์เหล่านั้น

โม่เฉิงเงยหน้ามองยันต์ที่อยู่เหนือศีรษะ แล้วยิ้มเยาะกับตัวเอง “เธอประเมินฉันสูงเกินไปแล้ว ถึงกับใช้ยันต์สีม่วงมากมายมาจัดการกับฉัน”

ยันต์สีม่วงเป็นหนึ่งในยันต์ระดับสูง

“นี่ไม่ใช่ยันต์ที่ได้รับมา นี่เป็นยันต์ที่เธอวาดเองสินะ!”

ฉู่ลั่วไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่ถ่ายทอดพลังวิญญาณลงไป การเคลื่อนไหวของยันต์เร็วขึ้นอีก

อัสนีสีม่วงรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

อัสนีสีม่วงโจมตีไปที่โม่เฉิงครั้งแล้วครั้งเล่า

ในตอนแรกโม่เฉิงยังตั้งท่าจะต่อต้าน แต่สายฟ้ากลับยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาปล่อยมือ รวบรวมเศษธุลีจากพื้น พลังวิญญาณรอบตัวของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางอัสนีสีม่วง ฉู่ลั่วมองเห็นสายตาที่โม่เฉิงมองมาที่เธอ

เขาเผยรอยยิ้มออกมา ดูเหมือนกำลังเย้ยหยัน

ฉู่ลั่ว “…”

“ฉู่ลั่ว คิดจะต่อต้านคนที่สวรรค์เลือก เธอไม่มีทางมีจุดจบที่ดี”

“เธอมีหลักการเป็นของตัวเอง สวรรค์ก็มีความยุติธรรมของตนเองเช่นกัน”

“เธอต่อสู้กับสวรรค์ได้เหรอ?”

เสียงนี้หายไปในอากาศ

ยันต์สีม่วงกลายเป็นเถ้าร่วงหล่นลงมา และท่ามกลางเถ้าถ่านบนพื้น ควันสีน้ำเงินลอยขึ้นมา ก่อนจะหายไปในอากาศ

ฉู่ลั่วเงียบงัน “…”

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า พลางกำมือของตัวเองแน่น

จุดจบของการต่อต้านลูกรักสวรรค์ เธอรู้มาตั้งนานแล้ว

แต่ว่า…

เธอไม่มีทางละทิ้งหลักการของตนเองที่เธอยืนกรานจะปกป้องเพื่อความอยู่รอดแน่นอน

ฉู่ลั่วมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ตนเองคำนวณออกมาได้ เธอเดินไปจนกระทั่งถึงถ้ำที่สูงเท่าคนหนึ่งคน

เธอเดินเข้าไปในถ้ำ

สายลมเยือกเย็นสายหนึ่งพัดเข้ามา

สิ่งที่ดังขึ้นมาพร้อมกันคือเสียงบางอย่างหยดลงมา ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

ฉู่ลั่วเดินตามกลิ่นและเสียงเข้าไป ก็เห็นเสาหินจากธรรมชาติต้นหนึ่ง

ชายคนหนึ่งถูกห้อยหัวไว้บนเสา เสียงหยดนั้นก็มาจากร่างกายของเขา กลิ่นคาวเลือดก็มาจากร่างกายของเขาเช่นกัน

แสงที่ไม่สว่างแต่ก็ไม่มืด สาดส่องลงมาบนตัวชายคนนั้นผ่านช่องว่างของก้อนหิน

ชายคนนั้นเปลือยเปล่า ผมยาวห้อยลงมา ผสานกับเสียงเลือดหยด ดูราวกับผีร้ายไม่มีผิด

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไป จนถึงข้อเท้าที่ถูกมัดเอาไว้

เห็นได้ชัดเจนว่ามีเชือกแดงมัดไว้ที่ข้อเท้าข้างขวา และบนนั้นก็มีกระบี่ทองสำริดขนาดเล็กอยู่ชัดเจน

มองเพียงแวบเดียว ฉู่ลั่วก็มองออกทันที นี่คือกระบี่ของตนเอง

พูดให้ถูกต้องก็คือ นี่เป็นกระบี่ของตนเองในอีกโลกหนึ่ง

ฉู่ลั่วไม่เคลื่อนไหว แต่สายตาเคร่งเครียด สมองของเธอกำลังจี้ถามระบบ

‘มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’

ระบบก็มึนงงไปหมดแล้ว

[ไม่รู้ครับ! คุณสามารถข้ามไปอีกโลกหนึ่งได้ เพราะมีผมอยู่! คนคนนี้… ในตัวเขาไม่มีเพื่อนร่วมงานของผมอยู่เลยนะ!]

ระบบทำการสแกนอีกครั้ง

[ยืนยันแล้ว ในตัวคนคนนี้มีระบบอยู่]

ฉู่ลั่วยื่นมือออกไปพลางใช้นิ้วเกี่ยวเชือกแดง มันคลายออกทันทีแล้วลอยเข้ามาอยู่บนฝ่ามือของฉู่ลั่ว

เธอโยนเชือกแดงทิ้งไป แล้วหยิบกระบี่ทองสำริดมาตวัด ทันใดนั้นเอง มันก็กลับมามีขนาดเท่าเดิม

กระบี่ทองสำริดนี้เป็นกระบี่โบราณ ทำด้วยทองสำริดทั้งเล่ม ด้ามจับเป็นทรงกลม กระบังแนวขวางของกระบี่นูนออกมา ทั้งสองด้านถูกแกะสลักและฝังแร่เทอร์ควอยส์เอาไว้ ตัวกระบี่มีร่องสลับกัน มีใบมีดยื่นออกมาทั้งสองด้าน ใบมีสองใบมีลักษณะโค้ง ก่อนจะรวมกันเป็นยอดแหลม

สนิมเขียวบนนั้นหายไปนานแล้ว เหลือเพียงกระบี่แหลมคมแวววาว

กระบี่ทองสำริดเล่มนี้มีความผูกพันกับเธอในแดนเซียน เมื่อตกมาอยู่ในมือของเธออีกครั้ง มันก็ส่งเสียงร้องออกมา และสั่นอยู่กลางฝ่ามือไม่หยุด

นิ้วของฉู่ลั่วสัมผัสกระบี่ทองสำริดแผ่วเบา “ชิงเจวี๋ย คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้จับแกอีกครั้ง”

ฉู่ลั่วลูบกระบี่ตรงหน้าของตนเองเบา ๆ พร้อมมุมปากเผยรอยยิ้มออกมา

[นายหญิง คุณไม่ดูคนที่ถูกมัดไว้หน่อยเหรอ?]

ฉู่ลั่วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

[คุณเองก็รู้สึกใช่ไหม! กลิ่นอายของคนคนนี้ ดูคุ้น ๆ อยู่นะครับ]

เธอหัวเราะเย็นชา

ระบบพูดอย่างกังวลมาก

[ถ้าไม่ปล่อยเขาลงมาแล้วทิ้งไว้แบบนั้นต่อไป เขาอาจจะตายก็ได้!]