เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 320 สวนเล็ก ๆ ที่คึกคัก

บทที่ 320 สวนเล็ก ๆ ที่คึกคัก

รถมาถึงที่สวนน้อยในเวลากลางดึก

ฉู่ลั่วพารุ่ยอวิ๋นโจวลงจากรถ หันไปมองกลิ่นอายปีศาจแน่นอยู่ในอากาศตรงสวนเล็ก ๆ มีเสียงเพลงสะท้อนมาจากด้านในแว่ว ๆ

ดีที่เป็นบ้านเดี่ยว เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวาอยู่ห่างออกไปไกลมาก ไม่อย่างนั้นคงจะมีคนไปแจ้งเรื่องเสียงรบกวนไปแล้ว!

เธอก้าวเท้าเข้าไป แต่รุ่ยอวิ๋นโจวกลับก้าวนำหน้าไปหนึ่งก้าว ขมวดคิ้วยืนบังอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมด้วยสายตาระวัง

ฉู่ลั่วจับแขนของเขา “มีปีศาจอยู่ แต่ไม่ได้มีเจตนาร้าย”

รุ่ยอวิ๋นโจว “…”

ฉู่ลั่วมองความสงสัยในสายตาเขาออก

มีเพียงแค่ในเวลานี้ ที่เธอรู้สึกว่ารุ่ยอวิ๋นโจวที่อยู่ตรงหน้าคือคนเดียวกันกับรุ่ยอวิ๋นโจวที่อยู่อีกโลกหนึ่ง

ที่นั่น พวกเขาเคยพบภูตผีปีศาจเยอะมาก แต่ละตัวก็ล้วนร้ายกาจ มีแต่ความโหดเหี้ยม

“ปีศาจในโลกนี้ไม่เหมือนกันกับก่อนหน้านี้” หรือน่าจะต้องบอกว่า เพราะการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วของมนุษย์ เทคโนโลยีของโลกมนุษย์สามารถควบคุมปีศาจได้ทั้งหมดแล้ว จึงทำให้ปีศาจบางส่วนเชื่อฟังมาก

ฉู่ลั่วเดินไปถึงหน้าประตูแล้วยื่นมือไปกดกริ่ง

ไม่มีใครตอบ

ฉู่ลั่วกดต่อ

ผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงดังมาจากข้างใน

“ดึกขนาดนี้แล้ว ใครมาเนี่ย!”

ประตูเปิดออก

หัวหว่านที่ผมยุ่งเหยิงกะพริบตาเร็ว ๆ แล้วขยี้ตาตัวเองอย่างแรง

‘ปัง’

เปิดมาปุ๊บ แล้วก็รีบปิดประตูไปอีกครั้ง

แต่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออกอีก

หัวหว่านอ้าปากค้าง “คะ… คุณหนู! คุณหนูกลับมาแล้ว!”

“อืม”

ทีแรกหัวหว่านอึ้ง อยากจะเข้าไปจัดทรงผมเสื้อผ้าของตัวเอง แต่พอเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างหลังฉู่ลั่วก็ตะลึง

“คุณหนู นี่คือ…” เธอไม่ตกใจกับวิญญาณหน้าตาหล่อเหลาของรุ่ยอวิ๋นโจว เพราะเห็นฮั่วเซียวหมิงมาเยอะแล้ว

“ว้าว! พี่ลั่วลั่วกลับมาแล้ว!”

ซ่งเมี่ยวเมี่ยวเอ่ยอย่างดีใจ ราวกับกดปุ่มหยุดความคึกคักในสวนเล็ก ๆ ไป

ปีศาจที่เปิดเผยร่างเดิม ปีศาจที่เป็นครึ่งคนครึ่งปีศาจ และปีศาจที่เป็นมนุษย์เต็มตัวต่างก็มองไปที่หน้าประตู

โครม!

งูตัวหนึ่งที่ตัวเท่าขาผู้ชายกำลังพันอยู่บนเสาไฟ พอได้ยินเสียงนี้ก็ตกลงมากระแทกด้านล่าง

โต๊ะชาแตกกระจาย!

ฉู่ลั่วเงียบงัน “…”

เธอกวาดมองไปโดยรอบอย่างสงบ ทันใดนั้นปีศาจกว่าสิบตัวภายในบ้านก็หลุบตาลงอย่างตกใจ

มีเพียงแค่ซ่งเมี่ยวเมี่ยวที่ไม่สนใจสถานการณ์ เข้ามากอดขาฉู่ลั่วอย่างดีใจ “พี่ลั่วลั่ว พี่กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฉู่ลั่วลูบผมของวิญญาณน้อย

เฉิงยวนเดินออกมาจากฝูงชนด้านหลัง พลางเอ่ยอย่างตกใจ “ฉู่ลั่ว เจ้าเป็นเครื่องเก็บเกี่ยวชายรูปงามหรืออย่างไร? เหตุใดชายที่เจ้ารู้จักมีแต่หล่อ ๆ!”

ฉู่ลั่วมองปีศาจที่อยู่ในบ้าน แล้วพูดกับเฉิงยวน “ดึกขนาดนี้ ไม่ต้องทำอะไรรบกวนชาวบ้านแล้ว”

เฉิงยวนยิ้มแห้ง หันไปสื่อสารกับปีศาจพวกนั้นให้พวกเขาแยกย้าย

พวกปีศาจต่างก็แปลงร่างเป็นมนุษย์ แล้วแยกย้ายกันออกไปจากประตูอย่างสุภาพมาก ๆ

ก่อนไปก็ไม่ลืมทักทายฉู่ลั่วกันด้วย

ฉู่ลั่วก็พยักหน้าเล็กน้อยให้พวกเขาเช่นกัน

กระทั่งเดินออกไปไกลแล้ว ปีศาจเหล่านี้ก็ตื่นเต้นกันมาก

“พอเห็นใกล้ ๆ ปรมาจารย์สวยสุด ๆ เลย!”

“ฉันเคยบอกนานแล้วไง ว่าปรมาจารย์น่ะแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นเทพธิดา”

“ปรมาจารย์จะไม่โกรธใช่ไหม! เมื่อกี้ฉันอยู่ในรูปร่างครึ่งคนครึ่งปีศาจมันน่าเกลียดมากหรือเปล่า! อ๊ากกก! ได้เจอปรมาจารย์ครั้งแรก ฉันดูน่าเกลียดขนาดนั้นเลยนะ! ฉันไม่อยู่แล้ว!”

“ดู ๆ ไปแล้วปรมาจารย์ดูเป็นมิตรมากเลยนะ!”

เสียงพูดคุยของพวกเขาค่อย ๆ ดังมา ฉู่ลั่วก็พารุ่ยอวิ๋นโจวเดินเข้าไปแนะนำให้พวกเขารู้จัก “นี่คือรุ่ยอวิ๋นโจว ต่อไปเขาจะอยู่ที่นี่ หัวหว่าน เธอจัดการที่พักให้เขาหน่อยนะ”

หลังจากที่ฉู่ลั่วมอบหมายแล้วก็มองไปทางเฉิงยวน

เฉิงยวนยืนตัวตรง แล้วพูดยิ้ม ๆ อย่างเอาใจ “พวกเราอยู่ในบ้านก็เบื่อ ๆ แต่ถ้าออกไปข้างนอกก็กลัวว่าจะสร้างความยุ่งยากให้เธอ ก็เลยเรียกเพื่อนมาสนุกกันที่นี่”

พลังวิญญาณของฉู่ลั่วกระตุก กระดาษยันต์ปลิวไปตามที่ต่าง ๆ ในบ้านอย่างรวดเร็ว “ปีศาจมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ พวกเธอไม่คิดว่ามันจะสร้างเรื่องเหรอ?”

เฉิงยวนยิ้มแห้ง “นี่มันก็อยู่ในถิ่นของเจ้าไม่ใช่หรือ? มีกระดาษยันต์ของเจ้าป้องกันอยู่ ไม่มีใครกล้าเข้ามาสร้างปัญหาหรอก”

“เจ้าวางใจได้ ข้าคิดมาดีแล้ว!”

ฉู่ลั่วรู้ดีว่าการที่ขังพวกเฉิงยวนไว้ในบ้าน ความจริงแล้วมันควบคุมพวกเธอจนเกินไป

แต่เฉิงยวนกับซ่งเมี่ยวเมี่ยว คนหนึ่งเป็นผีที่มีอายุเป็นพันปี อีกคนหนึ่งก็เป็นผีขี้โมโห

แม้ว่าทั้งสองต่างก็มีเจตจำนงชัดเจน แต่ก็เป็นวิญญาณ ได้รับผลกระทบง่ายมาก

วิธีที่ดีที่สุดก็คือการให้พวกเธออยู่ในบ้านเป็นส่วนใหญ่

“ผีร้ายสองตัว ทั้งยังมีปีศาจอีกนับสิบตัว สำหรับผู้บำเพ็ญแล้วนี่คือเนื้อชิ้นใหญ่ ถ้าปีศาจเหล่านี้เกิดเป็นพวกมือเปื้อนเลือดขึ้นมาละก็…”

ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูดจบ จิ่งเจียเหยียนก็พูดเบา ๆ “ไม่มีค่ะ! ปรมาจารย์วางใจได้ ปีศาจเหล่านี้ที่ฉันเชิญมาไม่มีตัวไหนมือเปื้อนเลือด พวกเราเป็นปีศาจที่พูดจารู้เรื่องมาก ๆ ไม่มีเจตนาร้ายเลย แค่อยากจะใช้ชีวิตอยู่บนโลกมนุษย์อย่างสันติ ไม่ถูกใครจับไปทำการทดลอง และไม่ถูกผู้บำเพ็ญจับไปทำยาอายุวัฒนะ”

มนุษย์กลัวปีศาจ ปีศาจก็กลัวมนุษย์มากเช่นกัน

โดยเฉพาะช่วงหลายปีมานี้ ความร้ายกาจของมนุษย์นั้นพัฒนารวดเร็วมาก ๆ!