เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 321 มีผู้ชายคนใหม่ในบ้าน

บทที่ 321 มีผู้ชายคนใหม่ในบ้าน

ฉู่ลั่วสั่งสองสามประโยคแล้วกลับห้องไปพักผ่อน

เฉิงยวนเลิกคิ้วให้หัวหว่าน แสดงท่าทีภูมิใจที่ตนเองไม่ได้เดาผิด ฉู่ลั่วไม่ได้โกรธ

หัวหว่านกลอกตาให้ แล้วมองไปทางชายหนุ่ม

“คุณรุ่ยอวิ๋นโจวใช่ไหมคะ?”

รุ่ยอวิ๋นโจวปรายตามองโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วก้าวเท้าเดินไปทางห้องนอนของฉู่ลั่ว

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกหัวหว่านห้ามไว้ “คุณเข้าไปไม่ได้นะ นั่นมันห้องนอนของคุณหนู!”

รุ่ยอวิ๋นโจวมองหัวหว่านอย่างสงสัย เขาหยุดฝีเท้า แล้วมองไปทางประตูห้องนอนของฉู่ลั่วที่ปิดสนิทอยู่ ในแววตามีประกายความหดหู่ คล้ายกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ถูกทอดทิ้ง

เขาไม่ได้ก้าวไปต่อ แต่ยืนมองอยู่ตรงนั้นนิ่ง ๆ จ้องมองประตูห้องนอนโดยที่ไม่ขยับไปไหน

หัวหว่านมองท่าทางของเขา “คุณหนูจัดห้องไว้ให้คุณแล้ว ไปกันเถอะค่ะ”

เธอพูดจบ รุ่ยอวิ๋นโจวก็ยังไม่ขยับไปไหน ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิมราวกับท่อนไม้

“ทำยังไงดี?” หัวหว่านมองไปทางเฉิงยวน

เฉิงยวนเดินวนรอบรุ่ยอวิ๋นโจว “เขาอยากจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ปล่อยเขายืนไปสิ! เวลาคืนเดียวไม่มีผลกระทบอะไรกับเขาหรอก”

เฉิงยวนจูงมือซ่งเมี่ยวเมี่ยว “ไป พวกเราก็กลับห้องไปเล่นเกมกันต่อดีกว่า”

พูดแล้วก็พาซ่งเมี่ยวเมี่ยวทะลุกำแพงเข้าไปในห้องของพวกเธอ

แต่จิ่งเจียเหยียนที่ไม่พูดไม่จามาตลอดนั้น ดวงตางดงามของเธอจ้องมองรุ่ยอวิ๋นโจว ลิ้นของเธอก็แลบออกมาเลียที่ริมฝีปากของตัวเองอย่างตะกละตะกลาม

ในขณะที่เธอคิดจะก้าวเข้าไป ก็ถูกหัวหว่านคว้าคอเสื้อเอาไว้ก่อน “กลับไปพักผ่อน”

หัวหว่านเป็นคนธรรมดา ไม่ได้มีพลังวิญญาณอะไรทั้งนั้น ถ้าจิ่งเจียเหยียนอยากจะปลีกตัวออกมาก็ทำได้ง่ายมาก ๆ

แต่จิ่งเจียเหยียนไม่กล้า

หัวหว่านเป็นคนของฉู่ลั่ว ถ้าเธอทำร้ายหัวหว่าน ฉู่ลั่วไม่มีทางยอมปล่อยไปแน่ ๆ

จิ่งเจียเหยียนจึงทำได้เพียงโอนอ่อนไปตามแรงของหัวหว่านให้ลากไปที่ห้อง แต่เธอก็ยังคงจับที่ประตูไว้แล้วโผล่หัวออกมา “คนที่ปรมาจารย์พากลับมาครั้งนี้ ทั้งหล่อทั้งน่ากินจริง ๆ เลย”

“ไม่ได้กลิ่นที่หอมขนาดนี้มานานแล้ว!”

หัวหว่านดันหัวของเธอเข้าไป แล้วปิดประตู จากนั้นก็พูดผ่านประตู “ยับยั้งชั่งใจหน่อย นี่คือแขกของคุณหนูนะ”

หัวหว่านอธิบายเสร็จก็เดินไปตรงหน้าของรุ่ยอวิ๋นโจวอีกที “จะไม่ไปพักผ่อนที่ห้องจริง ๆ เหรอ?”

รุ่ยอวิ๋นโจว “…”

หัวหว่านเองก็ไม่บังคับเขา แล้วหันหลังไปจัดการกับห้องรับแขกที่รกรุงรังข้างล่าง

เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงในห้องรับแขก หัวหว่านก็ทอดถอนหายใจออกมาอย่างหนัก

ต่อไปจะไม่ให้เฉิงยวนก่อเรื่องอีกแล้ว!

…

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉู่ลั่วบำเพ็ญเสร็จก่อนไปอาบน้ำ พอเปิดประตูห้องนอนออกมาก็เห็นรุ่ยอวิ๋นโจวที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากห้องนอนนัก

หัวหว่านเดินเข้ามา พลางอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอย่างลำบากใจ

ฉู่ลั่วเงียบงัน “…”

ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นว่าเขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอก็จะไม่มีทางไปสนใจแน่นอน

เธอเดินไปตรงหน้ารุ่ยอวิ๋นโจวด้วยสายตาสงบ “ทำไมนายไม่ไปพักผ่อน?”

รุ่ยอวิ๋นโจวเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาใสบริสุทธิ์ เห็นถึงดวงตาที่สวยงามอย่างชัดเจน แต่กลับเย็นชาปราศจากความรู้สึกราวกับตุ๊กตา

เขาส่ายหน้าอย่างช้า ๆ

“ถ้าไม่เชื่อฟังกัน ฉันจะไม่เก็บนายไว้นะ”

รุ่ยอวิ๋นโจวก็ยังคงส่ายหน้า

“อย่างนั้นฉันจะให้นายออกไป”

รุ่ยอวิ๋นโจวเม้มปาก ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาคลอทันที

ฉู่ลั่วชะงักค้าง

ระบบแตกตื่น

[รุ่ยอวิ๋นโจวร้องไห้เหรอ เขาจะร้องไห้เหรอ? นายหญิง ท่านเห็นไหม? เขาจะร้องไห้จริง ๆ ด้วย! รุ่ยอวิ๋นโจวจะร้องไห้แล้ว!]

ฉู่ลั่วตอบในใจ ‘ฉันเห็นแล้ว’

ระบบยังไม่หยุด

[ว้าว! รุ่ยอวิ๋นโจวในเวลานี้เชื่อฟังจนน่าสงสารเลยจริง ๆ อยากจะรังแกเขาจังเลย!]

“…” ฉู่ลั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้านายไม่อยากไปก็ต้องเชื่อฟัง รู้ไหม?”

รุ่ยอวิ๋นโจวพยักหน้าเบา ๆ พอเขากดคางลง หยดน้ำก็ร่วงจากดวงตาลงไปที่พื้น

เขาน้อยใจ แต่ทำได้เพียงเม้มปากอย่างช่วยไม่ได้

“นายเป็นร่างมายาจากแดนเซียน ว่าไปแล้วก็เหมือนวิญญาณที่มีพลังมหาศาล ข้างนอกนั่นมีปีศาจอยู่เยอะมาก และมีผู้บำเพ็ญจำนวนมากที่อยากจะได้ตัวนาย แต่… นายเป็นอิสระ”

ฉู่ลั่วเน้นย้ำประโยคนี้ “ถ้านายอยากอยู่ที่นี่ก็อยู่ ถ้าไม่อยากอยู่ก็ออกไปได้ตลอดเวลา”

รุ่ยอวิ๋นโจวส่ายหน้า

ฉู่ลั่วยื่นมือไปสัมผัสหน้าผากอีกฝ่าย ปลดปล่อยพลังวิญญาณไปตรวจสอบร่างกายของรุ่ยอวิ๋นโจว “ร่างกายของนายไม่มีปัญหาอะไร วิญญาณก็สมบูณ์ดี”

รุ่ยอวิ๋นโจวยืนอยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ฉู่ลั่วตรวจร่างกายของเขา

“ทั้งร่างกายและวิญญาณล้วนปกติดี ทำไมถึงไม่ยอมพูดล่ะ?”

รุ่ยอวิ๋นโจว “…”

“ไม่ยอมพูด ไม่แน่ว่าจะเป็นสาเหตุจากร่างกายหรือวิญญาณ แต่อาจจะเป็นสภาวะจิตใจมีปัญหาก็ได้”

จู่ ๆ ก็มีเสียงสุขุมดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

ฉู่ลั่วมองลงไปข้างล่างก็เห็นฮั่วเซียวหมิงยืนอยู่!