เจ้าสาวมือสองของคุณชายเย่ / เจ้าสาวมือสองของคุณชายพิก… - บทที่1582 รู้สึกไม่ดี

บทที่1582 รู้สึกไม่ดี

สุดท้ายเธอก็พูดความในใจออกมา เสียงยังมีความสะอื้นอยู่บ้าง

เธอเจ็บอยู่แล้ว วันนั้นถูกตีจนลุกขึ้นมาไม่ไหว เดินก้าวเดียวถึงกับเจ็บจนตัวสั่น

เสียดายเธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ตั้งแต่เด็กมีคนรักคนเอ็นดู ไม่งั้นก็คงไม่ปล่อยมาจนถึงตอนนี้หรอก ตั้งแต่เด็กถ้าป่วย บนตัวมีแผล มีครั้งไหนที่ผ่านมาไม่ได้บ้าง

แต่ครั้งนี้เธอดูถูกอาการเจ็บนี้ เมิ่งเข่อเฟยก็ไม่เคยคิดเลยว่า จะมีวันที่ตัวเองทนไม่ไหว

ต่อมาเธอก็ยอมรับไป เมิ่งเข่อเฟยเกือบน้ำตาไหลออกมา แต่ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่าตัวเองอ่อนแอเกินไปแล้ว ก็รีบหันหน้าไปเช็ดน้ำตา

“ขอโทษด้วย”

พี่ชายของหยวนหยวนเห็นเธอในสภาพแบบนี้ จะต้องคิดว่าเธออ่อนแอแน่เลย?

เธอจะร้องไห้อีกไม่ได้ และไม่มีอะไรน่าร้องด้วย

หมอถอนหายใจ: “รู้ว่าเจ็บก็ดี ครั้งหน้ามีสถานการณ์แบบนี้อีก มาโรงพยาบาลทันทีเลยนะ สาวน้อย ถ้าป่วยหรือบาดเจ็บก็มาหาหมอ ทนอยู่คนเดียวมันไม่ดี ทนต่อไปเรื่อยๆไม่ว่า ยังจะทำให้อาการหนักกว่าเดิมอีก”

“ขอโทษค่ะหมอที่สร้างภาระให้หมอ ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้วค่ะ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

“ตอนนี้ขอทุกคนออกไปก่อนนะ ต้องตรวจสอบเธออีก”

จากนั้นเมิ่งเข่อเฟยก็ตรวจสอบร่างกาย แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ถางหยวนหยวนก็ถึงได้วางใจ

“เฟยเฟย เมื่อกี้ฉันคิดแล้วนะ ฉันรู้สึกว่าพวกเราควรจะแจ้งความนะ”

ได้ยินคำว่าแจ้งความ สีหน้าเมิ่งเข่อเฟยเปลี่ยนไปทันที: “อย่าแจ้งความนะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้แจ้งความไปก็จับพวกนั้นไม่ได้หรอก”

“แต่ถ้าจับได้ล่ะ? คนพวกนี้ทำเกินไปจริงๆ ทำไมถึงตีจนเธอมีสภาพแบบนี้ได้”

พูดจบ ถางหยวนหยวนก็เงยหน้ามองยู่ฉือยี่ซูที่อยู่ข้างๆ “พี่?”

เมิ่งเข่อเฟยไม่รู้ว่ายู่ฉือยี่ซูคิดยังไง แต่เธอไม่อยากแจ้งความ ในเมื่อมาโรงพยาบาลแล้ว และเรื่องก็ยังผ่านไปแล้วด้วย ต่อไปพวกจางเสี่ยวลู่คงไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้วล่ะ

“หยวนหยวน อย่าแจ้งความเลย อย่าบอกครูด้วย ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว ฉันแค่อยากพักผ่อนน่ะ ถ้าแจ้งความหรือบอกครูไปละก็ ถึงตอนนั้นพวกเขาต้องมาถามฉันแน่ ฉันคิดว่าพักผ่อนเสร็จแล้ว จะไปห้องสมุดอีกนะ”

คำพูดนี้ฟังแล้วก็ดูสมเหตุสมผลดี ไม่อยากถูกคนรบกวน อยากจะพักผ่อนเงียบๆ

มือของยู่ฉือยี่ซูวางไว้ที่ไหล่ของถางหยวนหยวน พูดเสียงต่ำ

“ในเมื่อเพื่อนเธอบอกแบบนี้แล้ว เธอก็อย่าบังคับเพื่อนเลย ไม่แจ้งความก็ไม่แจ้ง ก็ไม่จำเป็นต้องบอกครูหรอก มีการสั่งสอนจากครั้งนี้ น่าจะไม่มีครั้งหน้าแล้วล่ะ”

พูดจบ สายตาของยู่ฉือยี่ซูก็มองไปที่เมิ่งเข่อเฟย เธอรู้สึกเย็นวาบที่หลัง กัดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ทำไมรู้สึกเหมือนเขาจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ล่ะ?

เมิ่งเข่อเฟยเงยหน้าขึ้นมา สบตาเข้ากับสายตาของยู่ฉือยี่ซูเข้าพอดี ต่อมาใบหูก็เริ่มร้อนขึ้น เธอรีบเบนสายตาไปทางอื่น

เพราะไม่มีอันตรายอะไรมาก ดังนั้นเมิ่งเข่อเฟยอยู่ในโรงพยาบาลถึงวันอาทิตย์ ก็กลับโรงเรียนได้เลย หมอจ่ายยามาให้เล็กน้อย ตอนที่ออกจากโรงพยาบาลมีถางหยวนหยวนยู่ฉือยี่ซูพวกเขามารับ

เพราะเมิ่งเข่อเฟยเดินไม่ค่อยสะดวก ดังนั้นจงฉู่เฟิงก็แบกตัวเธอขึ้นมา จากนั้นถามเมิ่งเข่อเฟยเสียงเบาในขณะที่ยู่ฉือยี่ซูพาหยวนหยวนไปเอารถ

“พูดความจริงมา เธอถูกใครตีกันแน่?”

เมิ่งเข่อเฟยถูกผู้ชายแบกไว้ที่หลังแบบนี้ รู้สึกเขินอายและทำตัวไม่ถูก ได้ยินคำถามนี้ของเขา ก็ไม่ได้ตอบเขาทันที

“ฉันไม่ใช่หยวนหยวน ไม่ได้ไร้เดียงสาแบบนั้น เธอคิดว่าถูกพวกนักเลงตีหน้าโรงเรียนคำพูดหลอกคนแบบนี้ ฉันกับพี่ซูจะเชื่อหรือไง?”

ยู่ฉือยี่ซู?

เมิ่งเข่อเฟยหวั่นใจ “เขา ก็ไม่เชื่อเหรอ?”

“พี่ซูฉลาดกว่าฉันมาก ขนาดฉันยังไม่เชื่อ เธอคิดว่าเขาจะเชื่อเหรอ? ที่อนุญาตไม่แจ้งความก็เพราะเคารพการตัดสินใจของเธอเท่านั้น”

พูดถึงตรงนี้ จงฉู่เฟิงก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

“คำโกหกชุ่ยๆแบบนี้ของเธอ ก็มีแต่หยวนหยวนยัยโง่นั้นที่เชื่อแหละ”

จริงๆเลย ยัยโง่

แต่ทำไมเขาถึงชอบยัยโง่นี่เข้าได้ล่ะ? เห้อ

“ฉันไม่ค่อยอยากเล่าน่ะ” เมิ่งเข่อเฟยส่ายหน้า ด้วยนิสัยของจงฉู่เฟิง ถ้าเธอบอกความจริงไป เกรงว่าพรุ่งนี้ทุกคนได้รู้กันพอดี

“นี่เธอไม่เชื่อพี่ฉู่เฟิงอย่างฉันเหรอ? กลัวว่าฉันจะบอกออกไปหรือไง?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น” เสียงของเมิ่งเข่อเฟยเบามาก “ในเมื่อตัดสินใจจบเรื่องนี้แล้ว ทำไมถึงต้องพูดออกไปด้วยล่ะ? ดังนั้น นายอย่าถามอีกเลย”

“ก็ได้ ฉันก็แค่อยากจะเห็นว่าใครกันที่โหดร้ายขนาดนี้ เดาไม่ออกเลยว่าเธอคิดอะไรอยู่”

“รีบไปเถอะ”

เพราะยังไงชายหญิงแตกต่างกัน เมิ่งเข่อเฟยอยู่หลังเขาแบบนี้ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

“เธออายอะไรกัน? ฉันแบกเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เธออย่าคิดมากล่ะ”

“จงฉู่เฟิง ใครว่าฉันคิดมากกัน? ฉันแค่ชินเท่านั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้นนายชอบหยวนหยวนไม่ใช่หรือไง? ถ้านายยังไม่ปล่อยฉันลง ให้ฉันเดินเองละก็ เดี๋ยวต่อไปหยวนหยวนเห็นภาพนี้ จะเข้าใจผิดเอาได้นะ”

“ชิ ยัยโง่นั่นจะเข้าใจใครผิดกัน ไอคิวของเธอ ถ้ารู้จักเรื่องความรักและความชอบตอนเข้ามหาลัยว่าคืออะไร ฉันก็จุดธูปบูชาฟ้าดินแล้วล่ะ”

ได้ยินคำพูดนี้ของจงฉู่เฟิง เมิ่งเข่อเฟยก็ถอนหายใจ เธอจะต้องตั้งใจ สอบเข้ามหาลัยดีๆให้ได้ ไม่งั้นชาตินี้ก็คงได้แค่ก้มหน้าอยู่กับสภาพติดดินเหมือนเดิมแน่

เมื่อก่อนเธอคิดว่าไม่มีอะไร แต่ตอนนี้มีความคิดอยากจะใกล้ชิดคนอื่น ดังนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเหมือนเดิมอีก

พอกลับโรงเรียนแล้ว ถางหยวนหยวนก็จะอยู่กับพวกจางเสี่ยวลู่ไม่ได้อีก และเมิ่งเข่อเฟยไปไหนเธอก็ตามไปที่นั่น ติดตามกันไม่ห่าง

เมิ่งเข่อเฟยอยู่ในห้องสมุดทั้งบ่าย เธอก็นอนเฝ้าอยู่ข้างด้วย

ที่จริงเธออยากจะอ่านหนังสือ แต่เธออ่านแล้วก็ง่วงทันที อ่านอยู่ดีๆก็ฟุบโต๊ะหลับไปเลย ตอนแรกเมิ่งเข่อเฟยยังอยากเรียกเธอตื่น ต่อมาเห็นว่าเรียกไปก็ไม่มีประโยชน์ก็เลยให้เธอนอนต่อ รอเรียนเสร็จแล้วค่อยเรียกเธอตื่นแล้วค่อยกลับหอกัน

ด้วยเหตุนี้จางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถามถางหยวนหยวนว่าทำไมถึงไม่เล่นกับพวกเธออีก ถางหยวนหยวนก็ตอบไปอย่างลวกๆ

“เฟยเฟยอยากไปเรียนในห้องสมุด ฉันก็อยากไปเรียนด้วย พวกเธอจะไปเรียนด้วยกันไหม? ถ้าพวกเธออยากไปเรียนด้วยละก็ ไปเรียนด้วยกันได้นะ”

ตอนแรกจางเสี่ยวลู่กับหยวนเย่าหันสงสัยว่ายัยนั่นจะบอกอะไรกับถางหยวนหยวนหรือเปล่า แต่เห็นถางหยวนหยวนพูดคำพูดด้านหลังก็รู้สึกดีใจอย่างมาก ไม่ได้มีช่องว่างระหว่างพวกเธอ ถึงเชื่อว่าเมิ่งเข่อเฟยไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้าถางหยวนหยวน

“ไม่แล้วล่ะ พวกเรายังต้องไปฝึกเต้นอีก ดังนั้นคงไปห้องสมุดกับพวกเธอไม่ได้แล้วล่ะ เธอก็อย่าเหนื่อยมากล่ะ ต้องพักผ่อนไปด้วย มีโอกาสละก็ พวกเราไปกินเนื้อย่างกัน”

“ดีเลย ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสไปกินเนื้อย่าง ฉันจะเรียกพวกเธอไปด้วยนะ!”

เมิ่งเข่อเฟยที่อยู่ข้างๆเห็นถางหยวนหยวนเป็นมิตรกับพวกเขาสองคนมาก ในใจก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา