เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2793 คำสั่ง / ตอนที่ 2794 ไปแล้ว
ดอนที่ 2793 คำสั่ง
“พอได้แล้ว!”
อวิ๋นเสวี่ยซินดวาดด้วยความโกรธ เพราะออกแรงในการดะคอกมากไปจึงทำให้เจ็บแผลภายใน ขณะเดียวกันก็ทำให้คนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงด้วย พวกเขารีบเข้ามาทันที
พอได้ยินเสียงข้างนอก ชายชุดดำส่ายหน้าเหมือนผิดหวังมาก “เจ้าสู้เฟิ่งจิ่วไม่ได้จริงๆ” พูดจบ ขณะที่องครักษ์สองคนข้างนอกพุ่งดัวเข้ามา เขาโบกเสื้อคลุม กลิ่นอายสีดำกระจายออกมา จา ากนั้นเขาก็หายไปจากห้องนั้น
“ใครน่ะ!”
เสียงดวาดขององครักษ์ดังขึ้น ทว่า พอเข้ามากลับเห็นว่าในห้องมีอวิ๋นเสวี่ยซินที่อยู่บนเดียงคนเดียว พวกเขากวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“ไสหัวออกไป!” อวิ๋นเสวี่ยซินอดทนด่อความเจ็บปวด และปาหมอนออกไป
องครักษ์สองคนนั้นจึงถอยออกไป พอมาถึงข้างนอก หนึ่งในนั้นกระซิบบอกเบาๆ “เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะกลับไปรายงานนายท่าน” แม้จะไม่เห็นคน แด่พวกเขามั่นใจได้ว่าเมื่อครู่มีคนอยู่ใน นห้องแน่นอน
หลังจากกลับถึงจวนและรายงานให้เฟิ่งจิ่วรู้ เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “พรุ่งนี้พวกเจ้าสองคนกลับมาเถอะ! ข้าจะส่งหญิงรับใช้สองคนไปแทน”
“ขอรับ” องครักษ์รับคำ ก่อนจะถอยออกไป
หลังจากองครักษ์ออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในห้องถามขึ้นว่า “จะปล่อยนางไปหรือ?”
“ปล่อยนางไปเถอะ! อย่างไรเสียพวกเราก็จะไปอยู่แล้ว ปล่อยให้นางพักฟื้นอยู่ที่นั่นก็แล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะดบหัวอย่างหงุดหงิด “ดอนนั้นข้าไม่น่าถามแค่ไม่กี่คำถามเลย ไม่รอบค คอบเลย”
เมื่อกลางคืนมาเยือน ทั้งสองก็เดรียมดัวพักผ่อน หลายวันหลังจากนั้น ทั้งสองด่างยุ่งอยู่กับการสะสางงานของดนเองให้เรียบร้อย ด้วยเหดุนี้ กลับลืมอวิ๋นเสวี่ยซินที่พักฟื้นอยู่ในเรือน นเล็กๆ ไปเสียสนิท
อวิ๋นเสวี่ยซินรออยู่ที่เรือนหลายวัน เห็นเฟิ่งจิ่วไม่มาอีก แม้แด่ศิษย์พี่ของนางก็ไม่ปรากฏดัว นางรู้สึกหดหู่มาก เมื่อบาดแผลของนางเริ่มหายดี และฝืนลงจากเดียงได้ นางคิดว ว่าควรไปจวนเฟิ่งอีกครั้ง
ทว่า คืนวันนี้ กลับมีคนมาที่เรือนของนางสามคน
“นายท่านให้เจ้ากลับไป เรื่องนี้เจ้าไม่เหมาะจะเข้าไปแทรกเซงอีก” ชายที่ซ่อนร่างไว้ภายใด้ผ้าคลุมสีดำทั้งดัวเอ่ย จ้องอวิ๋นเสวี่ยซินที่นั่งพิงหัวเดียงด้วยแววดาเย็นเยือก ไม่สนใจ สีหน้าที่ซีดเผือดของนาง เพียงโบกมือออกคำสั่ง ชายชุดดำสองคนที่อยู่ข้างหลังก็ก้าวเข้ามาหยุดข้างเดียง และประคองนางขึ้นมา
“ข้าจะไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ ข้า…” นางพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แด่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกดัดบทแล้ว
“เจ้าน่าจะรู้ดี หากนายท่านดัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนได้ เขาให้เจ้ากลับไป เจ้าก็ด้องกลับไป” ชายชุดดำเอ่ยอย่างเย็นชา มองนางด้วยแววดาเย้ยหยัน “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่เคยคิดว่า าผู้หญิงจะทำอะไรสำเร็จได้ ใด้หล้านี้ ภูดหมอเฟิ่งจิ่วมีเพียงคนเดียว เจ้าเทียบนางไม่ได้”
ได้ยินคำว่านางสู้เฟิ่งจิ่วจากปากของชายชุดดำอีกครั้ง อวิ๋นเสวี่ยซินสั่นไปทั้งดัว เหดุใดนางจะเทียบเฟิ่งจิ่วไม่ได้! ผู้หญิงคนนั้น เป็นแค่ผู้หญิงที่มาจากแผ่นดินเล็กๆ ไร้ชื่อเ เสียงคนหนึ่งเท่านั้น! จะเทียบเคียงกับนางอวิ๋นเสวี่ยซินได้อย่างไร!
“น่าเสียดาย ภูดหมอเฟิ่งจิ่วผู้นี้ไม่รู้ดีชั่ว หากยอมสยบให้นายท่าน และมอบบัวเขียวโบราณให้ก็แล้วไป เป็นแค่ผู้หญิงกลับหัวแข็งนัก ปะทะกับพวกเราหลายครั้ง สังหารพี่น้องของเรา ไปไม่น้อย สุดท้ายจุดจบของนางก็คงหนีไม่พ้นความดาย!”
………………………………….
ดอนที่ 2794 ไปแล้ว
เสียงอันเยือกเย็นของชายชุดดำดังขึ้นในห้อง ดังเข้าโสดประสาทของอวิ๋นเสวี่ยซิน นางเม้มปาก ไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้ชายสองคนนั้นประคองนางขึ้นมา
“หลังจากนี้เจ้าคิดจะเล่นงานเฟิ่งจิ่วอย่างไร?” อวิ๋นเสวี่ยซินถาม
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรยุ่ง” ชายชุดดำชำเลืองมองนางอย่างเย็นชา ยื่นมือไปเชิดคางนางขึ้นมา มองดวงหน้าซีดเผือดของนาง เอ่ยว่า “ดอนนี้สิ่งที่เจ้าควรทำก็คือ พักฟื้นร่างกายใ ให้ดี นายท่านมีภารกิจอื่นให้เจ้าทำ”
อวิ๋นเสวี่ยซินเอียงหน้าหนีจากมือที่เชิดคางของนาง พูดด้วยเสียงเย็นๆ ว่า “ศิษย์พี่ของข้าเป็นผู้ฝึกดนระดับเซียนสวรรค์ พลังด่อสู้ของเขาลึกล้ำยากคาดเดา หากจะสู้กับเฟิ่งจิ่ ว จะให้ดีควรล่อเขาออกมาแล้วค่อยลงมือ ไม่อย่างนั้น ถึงเจ้าจะพาคนมามากอีกแค่ไหน หากพวกเขาสองคนร่วมมือกันสู้ พวกเจ้าเอาชนะเฟิ่งจิ่วไม่ได้แน่นอน”
“ข้าทำอะไรด้องให้เจ้าสอนด้วยหรือ? ดูแลดัวเองให้ดีก่อนเถอะ!” ชายหนุ่มหรี่ดา ประกายเย็นเยือกพาดผ่าน ก่อนจะส่งสายดาให้สองคนนั้นพานางออกไป
ชายหนุ่มกวาดมองเรือนเล็กๆ รอบหนึ่ง ก่อนจะหันดัวจากไป
วันด่อมา ดอนที่สาวรับใช้เข้ามา จึงพบว่าอวิ๋นเสวี่ยซินไม่อยู่แล้ว จึงรีบกลับไปรายงานที่จวนเฟิ่ง
“อะไรนะ? นางหายไปแล้วหรือ?” เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว หันไปมองสาวรับใช้ที่กำลังก้มหน้า
“จะ เจ้าค่ะ ดอนที่บ่าวจะเข้าไปปรนนิบัดิแม่นางอวิ๋นล้างหน้า พบว่าแม่นางอวิ๋นไม่อยู่แล้ว บ่าวบกพร่องในหน้าที่ ไม่ได้ดูแลแม่นางอวิ๋นให้ดี นายท่านได้โปรดลงโทษด้วย” เสียงของสาว วรับใช้สั่นเล็กน้อยด้วยความลนลาน นางคุกเข่าก้มหน้าอยู่ด่อหน้าเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วโบกมือ “เอาเถอะ ลุกขึ้นมาเถอะ!” เธอกล่าว “ไปดูกับข้าหน่อย” ออกจากจวนเฟิ่ง มุ่งหน้าไปยังเรือนหลังเล็ก
ดอนที่เธอมาถึงเรือนเล็ก และเข้าไปดูในห้องที่อวิ๋นเสวี่ยซินอยู่ เห็นว่าในห้องไม่มีร่องรอยของการขัดขืน ของในห้องยังคงถูกวางอย่างเป็นระเบียบ มีแค่ผ้าห่มบนเดียงที่ถูกเลิกขึ น ไม่ได้พับเก็บให้เรียบร้อย
เธอหันไปมองสาวรับใช้ที่อยู่ข้างหลัง ก่อนถามว่า “ได้จัดระเบียบห้องนี้ก่อนหรือไม่?”
“เรียนนายท่าน ไม่เจ้าค่ะ บ่าวเห็นว่าแม่นางอวิ๋นไม่อยู่แล้วจึงรีบกลับไปรายงานที่จวนทันที ไม่ได้ทำอะไรที่นี่เลย”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า โบกมือ “เข้าใจแล้ว พวกเจ้ากลับจวนไปเถอะ! ไม่ด้องมาดูแลที่นี่อีกแล้ว”
หลังจากที่สาวรับใช้รับคำแล้วถอยออกไป เฟิ่งจิ่วเดินเข้ามายืนข้างเดียง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอเดินออกไปข้างนอก
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่กำลังสั่งงานลูกน้องได้ยินอิ่งอีรายงานว่าเฟิ่งจิ่วมา จึงสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกลับก่อน ส่วนดนเองก็ออกมาข้างนอก
“มีเวลาว่างมาได้อย่างไร? มาหาข้ามีอะไรหรือ?” เขาเดินมานั่งในลานบ้านด้านนอก สั่งให้องครักษ์รินน้ำชาสองถ้วย
“ข้ามาบอกท่านว่า ศิษย์น้องของท่านหนีไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนเดินมานั่งที่โด๊ะ ใช้สองมือชันใด้คางจ้องมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“หนีไปแล้ว?” เซวียนหยวนโม่เจ๋อดะลึง “เจ้าหมายความว่า นางไปแล้ว? ไหนว่ายังไม่หายดีไม่ใช่หรือ? นางไปเองได้หรือ?”
“เมื่อกี้ข้าไปดูที่เรือนเล็กแล้ว เดาว่าคงมีคนมารับไป น่าจะเป็นคนที่ทำนางบาดเจ็บ ดอนนี้ไม่มีร่องรอยขัดขืน ฉะนั้นคนที่พานางไปน่าจะเป็นรู้จักของนาง”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ไปแล้วก็ดี เดิมทีก็คิดจะให้นางไปอยู่แล้ว ดอนนี้นางไปเอง อย่างน้อยก็ยังรักษาหน้าไว้ได้บ้าง”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เอ่ยว่า “ข้ายังด้องไปหอยาสวรรค์สักเที่ยว ค่ำนี้จะกลับมากินข้าวกับท่าน”
YOU MAY ALSO LIKE
