เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 2795 แปดคน / ตอนที่ 2796 นึกไม่ถึง
ตอนที่ 2795 แปดคน
“ข้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน! ข้าสะสางงานเกือบหมดแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นมองเธอ
เฟิ่งจิ่วจึงเอ่ยว่า “ก็ได้” ด้วยเหตุนี้จึงสั่งให้เตรียมรถม้า ทั้งสองนั่งรถม้าไปที่หอยาสวรรค์
ครั้นมาถึงหอ เฟิ่งจิ่วสั่งให้เหลิ่งหวากับตู้ฝานเรียกเหล่าองครักษ์ รวมถึงผู้ดูแลในหอไปรวมตัวกันที่ลานบ้านด้านหลัง ครั้นเห็นคนสิบกว่าคนยืนเบียดกันอยู่ที่เดียวกัน เฟิ่งจิ่ว วยกมือกางเขตอาคมเก็บเสียง
พอเห็นนายท่านร่ายเขตอาคมเก็บเสียง ทุกคนต่างตะลึงงัน คิดในใจว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?
“ข้าจะบอกพวกเจ้าว่า อีกไม่นานข้ากับโม่เจ๋อจะไปที่บันไดสู่แดนเซียนที่อยู่บนเกาะเซียนเฝิงไหล บนบันไดสู่แดนเซียนมีประตูบานหนึ่ง สามารถเชื่อมต่อไปยังโลกอีกใบหนึ่ง พวกข้าตั้ งใจจะไปพัฒนาวรยุทธ์ที่นั่น ฉะนั้นจึงคิดจะพาคนไปด้วยจำนวนหนึ่ง”
ได้ยินอย่างนั้น พวกเขาอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ นายท่านจะพาพวกเขาไปด้วยหรือ? ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของพวกเขาเต้นแรง ตื่นเต้นจนเหงื่อชุ่มฝ่ามือ
“ไปที่นั่นจะพาคนไปด้วยเยอะไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงตั้งใจจะพาคนไปกับข้าแค่แปดคนเท่านั้น” เห็นพวกเขากลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น เฟิ่งจิ่วจึงเอ่ยต่อว่า “ที่จริง พวกเจ้าไม่จำเป็นต ต้องมองว่าการได้ไปที่นั่นเป็นเรื่องดี คนที่นั่นวรยุทธ์สูงส่ง หากไปแล้วจะต้องเริ่มต้นใหม่หมด ต้องรอบคอบระวังตัวทุกด้าน”
“นายท่าน พวกข้าไม่กลัว! นายท่าน พาข้าไปเถอะ!”
“นายท่าน ข้าก็ไม่กลัว นายท่าน ได้โปรดพาข้าไปด้วยเถอะ!”
“นายท่าน…”
พวกเขาแย่งกันพูด กลัวว่าตนเองจะถูกทิ้งไว้ที่นี่ แม้อยู่ที่นี่จะไม่เลว แต่พวกเขาอยากติดตามฝึกฝนและเติบโตไปพร้อมกับนายท่าน เพียงแต่พวกเขารู้ แม้พวกเขาอยากไป ก็ไม่ใช่ว่าจะได้ ไปทุกคน
นายท่านพูดอย่างนี้ แสดงว่าต้องมีคนที่เลือกไว้ในใจแล้วแน่ๆ เวลานี้ พวกเขาอดอิจฉาแปดคนที่นายท่านเลือกไว้แล้วไม่ได้ แต่พวกเขามีกันเยอะขนาดนี้ นายท่านกลับตัดสินใจพาไปแค่ แปดคน แค่คิดก็รู้แล้วว่าอัตราที่พวกเขาจะถูกเลือกมีเท่าไร
เฟิ่งจิ่วมองพวกเขา น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกไปอย่างแช่มช้า “แปดคนนี้ก็คือ หลัวอวี่ ฟั่นหลิน กู่โม่ เว่ยเฟิง เหลิ่งววง เหลิ่งหวา ตู้ฝาน และไป๋ชิงเฉิง”
ตอนที่ได้ยินชื่อเจ็ดคนแรก ทุกคนไม่ได้แปลกใจนัก แต่ครั้นได้ยินชื่อของไป๋ชิงเฉิง ทุกคนต่างมองนายท่านด้วยความตะลึง หนึ่งในนั้นถามด้วยความสงสัย “นายท่า เจ็ดคนแรกติดตามท่านมา าก็นานแล้ว ท่านพาพวกเขาไปพวกข้าก็ไม่ได้คัดค้านอะไร แต่ไป๋ชิงเฉิง เหตุใดท่านจะพานางไปด้วยเล่า?”
ไป๋ชิงเฉิงเป็นคนที่ไม่มีอะไรโดดเด่นและดูธรรมดาที่สุดในหมู่พวกเขาแล้ว นอกจากใบหน้าที่งดงาม ก็ไม่มีอะไรที่น่าจดจำ โดยเฉพาะนางยังเคยมีความคิดจะเอาชนะนายท่าน แต่นายท่านกลับ อยากพานางไปด้วย?
วันนี้ ไป๋ชิงเฉิงไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่จวนเฟิ่ง ทุกคนจึงยิ่งไม่เข้าใจ
เฟิ่งจิ่วเพียงยิ้มๆ “แม้นางจะติดตามข้าเป็นเวลาสั้นที่สุด วรยุทธ์ไม่โดดเด่นเท่าพวกเจ้า แต่นางมีจุดเด่นอยู่ ที่พาไปครั้งนี้ ข้าก็แค่โอกาสนางเท่านั้น”
“ส่วนพวกเจ้า ไม่ต้องผิดหวังไป อยู่ทางนี้ฝึกฝนให้ดี ภายหน้าหากมีโอกาสข้าก็จะพาพวกเจ้าไปด้วย เพียงแต่หากสามารถขึ้นบันไดสู่แดนเซียนได้ด้วยตนเอง อย่างนั้นไม่ว่าจิตใจหรือวรยุท ทธ์ ล้วนจะพัฒนาขึ้นไปอีกหนึ่งขั้น”
………………………………….
ตอนที่ 2796 นึกไม่ถึง
ทุกคนเงียบ พวกเขาเองก็รู้ว่านายท่านไปถึงทางนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่าย ย่อมไม่สามารถพาพวกเขาไปด้วยทั้งหมด แม้แต่หัวหน้าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปดยังพาไปแค่สี่คน เห็นได้ว่าคนอื่นยิ่ งไม่มีโอกาสแล้ว
“เรื่องอื่นๆ ข้าจะให้เหลิ่งหวากับตู้ฝานบอกพวกเจ้าอีกที แยกย้ายกันได้แล้ว! พวกเจ้าแปดคนอยู่ต่อ” เฟิ่งจิ่วหันไปกำชับหัวหน้าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปด
ทั้งแปดคนอยู่ หลังจากที่คนอื่นแยกย้ายกันไปแล้ว เฟิ่งจิ่วหันไปมองแปดคนที่ถูกเรียกตัวไว้ ก่อนเอ่ยว่า “ในหมู่พวกเจ้าแปดคน ข้าเลือกคนติดตามข้าไปเพียงสี่คน พวกเจ้าอีกสี่คน ที่เหลืออยู่ที่นี่ ภารกิจที่ต้องแบกรับก็ไม่ใช่ง่ายๆ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “พวกเจ้าแต่ละคนล้วนมีนิสัยที่ค่อนข้างสุขุม และรู้จักองครักษ์เฟิ่งเป็นอย่างดี ฉะนั้นข้าไม่สามารถพาพวกเจ้าไปด้วยได้หมด หากพาพวกเจ้าไปหมด อย ย่างนั้นข้าก็ไม่วางใจทางนี้ พวกเจ้าเข้าใจข้าหรือไม่?”
ทั้งแปดติดตามเธอมาตลอด ตอนนี้เธอกลับเลือกพวกเขาไปเกาะเซียนเฝิงไหลด้วยแค่สี่คนจากแปดคน เธอจึงกังวลว่าพวกเขาจะคิดว่าตนเองไม่ดีพอจึงไม่ถูกเลือก ฉะนั้นจึงได้แต่อธิบายให้พว วกเขากระจ่าง
“นายท่าน พวกข้าเข้าใจ หากพวกท่านแล้วทางนี้ย่อมไม่อาจขาดคนดูแล ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์เฟิ่งหรือกลุ่มอำนาจวังกำเนิดสวรรค์ มีแค่พวกเราที่รู้ดีที่สุดว่าควรทำอย่างไร นายท่านว วางใจเถอะ! พวกเราสี่คนจะรับหน้าที่ของพวกหลัวอวี่ต่อเอง พวกเราจะดูแลที่นี่ให้ดี ไม่ให้นายท่านห่วงหน้าพะวงหลัง”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม “ดีมาก” เธอพยักหน้า ก่อนหยิบแผนที่ที่วาดเสร็จแล้วออกมาให้พวกเขา กล่าวว่า “นี่คือแผนที่ไปเกาะเซียนเฝิงไหลที่ข้าวาด รวมถึงเขียนเรื่องที่ควรระวังไว้ด้วย นี เป็นเส้นทางที่ข้าเคยไป จุดที่ทำเครื่องหมายไว้ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ ในนี้ยังเขียนชื่อคนรู้จักและเส้นสายของข้าบนเกาะเซียนเฝิงไหลไว้ด้วย”
เธอบอกกับพวกเขาว่า “ไปครั้งนี้ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อใด ฉะนั้น ของเหล่านี้พวกเจ้าเก็บไว้ ภายหน้าลองไปขึ้นบันไดสู่แดนเซียนดูบ้าง ส่วนเรื่องที่ควรรู้เกี่ยวกับบันไดสู่แดนเซีย ยน ข้าก็เขียนอธิบายไว้ในนี้แล้ว ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็อ่านดูอย่างละเอียดเถอะ”
“ขอบคุณนายท่าน” ทั้งสี่คนรับคำ ก่อนจะรับของไปเก็บ
เฟิ่งจิ่วมองอีกสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง “หลัวอวี่ พวกเจ้าสี่คนรีบส่งต่องานในมือให้พวกเขาสี่คนให้เร็วที่สุด สองสามวันนี้พอสะสางงานเสร็จ พวกเรายังต้องกลับบ้านสักเที่ยว”
“ขอรับ” ทั้งสี่คนรับคำ คารวะครั้งหนึ่ง ก่อนจะออกไปพร้อมกับอีกสี่คนที่เหลือ
พอพวกเขาออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งจึงถามขึ้นว่า “พาไปแค่แปดคนจะพอหรือ?”
“พอแล้ว พาคนไปเยอะเกินไปจะกลายเป็นไม่เหมาะสมเสียมากกว่า” เธอโบกมือสลายเขตอาคมเก็บเสียง “บอกตามตรง ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าองครักษ์ทั้งแปด หรือคนอื่นๆ ต่างก็ติดตามข้ามานานแล้ว ก การเลือกพวกเขามาเพียงแปดคน ข้าต้องคิดแล้วคิดอีกเลยล่ะ”
“ที่จริง ข้าก็นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเลือกไป๋ชิงเฉิงให้เป็นหนึ่งในแปดด้วย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อหยักยิ้มมุมปาก มองเธอที่กำลังทำหน้ากลัดกลุ้มอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือเธอ “ในเ เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็อย่าคิดมากอีกเลย”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “หลังจากที่เกิดเรื่องใหญ่กับตระกูล ไป๋ชิงเฉิงก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางที่ทิ้งความเย่อหยิ่งจองหองไปแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรดีสักอย่า าง พรสวรรค์ของนางโดดเด่นมาก ไปถึงทางนั้นแล้วอาจได้รับโอกาสดีๆ อะไรบ้าง”
YOU MAY ALSO LIKE
