เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3045 ไม่เป็นบ่าว / ตอนที่ 3046 หลอก
ตอนที่ 3045 ไม่เป็นบ่าว
หวันเหยียนสิบสามชะงักงัน แต่ยังไม่ทันตั้งตัวก็เห็นนางกระโดดลงจากต้นไม้ สาวเท้าเดินไปที่บ้านหลังนั้น ข้างหลังมีเสือร้ายสีขาวลายดำตัวหนึ่งเดินตามไป
หวันเหยียนสิบสามพึมพำ ก่อนจะตามนางไปที่บ้านหลังนั้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
หญิงสาวกำลังนวดให้หญิงชราอยู่ที่ด้านหนึ่งของบ้าน พลางพูดว่า “ข้าใช้พลังวิญญาณเปิดเส้นชีพจรให้ท่าน อีกเดี๋ยวค่อยกินยาบำรุงพลัง ไม่กี่วันก็น่าจะเดินได้แล้ว”
“คุณหนู ข้าเป็นแค่บ่าวรับใช้ ท่านไม่ต้องทำเพื่อข้ามากมายขนาดนี้ก็ได้ ข้ารู้ว่าตัวเองอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ยานั่นท่านอุตส่าห์ชนะและได้มา ท่านเก็บไว้ใช้เองเถอะ! ข้าไม่กิ นแล้ว”
หญิงชราที่อยู่บนเตียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ใต้ตาบวมเป่ง มือและเท้าทั้งสี่ก็บวมขาวเช่นกัน ดูท่าทางเหมือนใกล้สิ้นใจอยู่รอมร่อ
หญิงสาวเพียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าไม่ต้องใช้ยาพวกนั้น ตอนนี้ท่านไม่ต้องคิดอย่างอื่น รักษาตัวให้ดีคือเรื่องสำคัญที่สุด” ขณะพูด นางชำเลืองมองแมวน้อยตัวหนึ่งที่นั่ง หมอบมองนางอยู่ข้างเตียง
ไม่รู้ว่าแมวน้อยตัวนี้มาจากไหน แต่นางดูแล้วก็ไม่เหมือนแมวทั่วไป หนำซ้ำยังเหมือนมันฟังภาษาคนรู้เรื่องด้วย พอนางพูด มันก็นั่งฟังอยู่ตรงนั้น
“คุณหนู ข้าเป็นภาระให้ท่าน ข้า…แค่กๆ” หญิงชรากำลังพูด แต่จู่ๆ ก็ไอ พร้อมทั้งมีเลือดกระอักออกมาจากมุมปาก ลมหายใจแปรเปลี่ยนเป็นรวยรินในพริบตา
หญิงสาวรีบป้อนยาบำรุงพลังให้นางทันที แต่หญิงชรากลับดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดปากตนเอง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงโรยแรง “คุณหนู ข้าไม่กิน ข้าไม่กิน ท่านเก็บไว้เถอะ! ข้าก็แค่คนที่ใกล้ ตาย กินไปก็เสียของเปล่า ข้าไม่กิน คุณหนูเก็บไว้กินเองเถอะ”
“หากไม่กินท่านจะตายนะ!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อย แววตาดูลนลาน
“ข้าตายก็ดี ตายแล้วคุณหนูจะได้ไม่ต้องอยู่กับยายแก่เช่นข้าอีก ข้าตายแล้วคุณหนูจะได้ไปจากที่นี่ได้อย่างวางใจ คุณหนู หากข้าตาย คุณหนูกลับบ้านเถอะ! อย่างไรเสียนั่นก็พ่อขอ องท่าน ท่านกลับไปเขาต้องดูแลท่านแน่”
“ท่านกินยาบำรุงพลังเสีย” หญิงสาวไม่สนใจสิ่งที่หญิงชราพูด ยื่นมือออกไปหมายจะดึงผ้าห่มที่หญิงชราใช้ปิดปากเอาไว้ออก
“ยาบำรุงพลังช่วยชีวิตนางไม่ได้หรอก”
เสียงพูดอันแช่มช้าของเฟิ่งจิ่วดังขึ้น นางเดินเข้ามาในชุดสีเขียว มองหญิงสาวคนนั้น ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าน่าจะรู้ดีแก่ใจ นางใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว แม้แต่ยาบำรุงกำลังก็ช่วยนางไม่ไ ได้”
“นายท่าน” เสือร้ายที่เฝ้าหญิงสาวอยู่ข้างเตียงได้ยินเสียงนั้นก็วิ่งไปหาด้วยความดีใจ
ครั้นได้ยินเสียงพูดของแมวตัวนั้น หญิงสาวก็หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย นางมองเฟิ่งจิ่ว ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้าเป็นใคร! มาทำอะไรที่บ้านข้า”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “เจ้าไม่ต้องแตกตื่น ข้าไม่ได้มีเจตนาร้าย ข้าแค่ขาดคนดูแลจวน ประจวบเหมาะกับที่เห็นแม่นางฉลาดปราดเปรื่องมีไหวพริบดี ทำอะไรรอบคอบ จึงอยากมาถามดู แม่นางสนใจไปทำงาน นในจวนให้ข้าหรือไม่? เพียงแต่ช่างบังเอิญ ตอนเดินเข้ามาข้าได้ยินบทสนทนาของพวกเจ้า เหมือนว่าแม่นางจะเป็นคุณหนู?”
นางเงียบ ก่อนจะยิ้มและพูดต่อว่า “ก็ไม่แปลก อย่างไรเสียการบรรเลงพิณของแม่นางก็นับว่ายอดเยี่ยมที่หนึ่ง รูปร่างหน้าตาก็โดดเด่นไม่มีใครเทียม จะเป็นหญิงสาวธรรมดาได้อย่างไรกันเล่ า!”
“คุณหนูของข้าไม่เป็นบ่าวของใคร!” หญิงชราบนเตียงเลิกผ้าห่ม จ้องเฟิ่งจิ่วตาเขม็ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงมาดร้าย “หากพวกเจ้ากล้ารังแกคุณหนูของข้า ขะ…ข้าตายกลายเป็นผีก็จะไม ม่ปล่อยพวกเจ้า!”
………………………………….
ตอนที่ 3046 หลอก
“เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้มีเจตนาร้าย”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ หันไปมองหญิงชราเล็กน้อย ก่อนพูดกับหญิงสาวว่า “ดูท่าข้าคงมาไม่ได้จังหวะ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! เจ้าลองคิดดูดีๆ หากวันข้างหน้าไร้ที่ไป ไปหาข้าที่ตระกูลเฟิ่งในเ เมืองสี่ทิศได้ ข้าแซ่เฟิ่ง”
เอ่ยจบนางก็ไม่รั้งอยู่นาน หมุนตัวเดินกลับออกไปทันที หวันเหยียนสิบสามเห็นก็ลูบคาง ก่อนจะเดินตามออกไปอย่างงุนงง พอออกมาข้างนอก เขาก็ถามขึ้นอย่างสงสัย “แค่นี้น่ะหรือ? เจ จ้าจะไปอย่างนี้เลย? ไหนว่าถูกใจหญิงสาวคนนั้นอย่างไรเล่า?”
เฟิ่งจิ่วหันกลับไปชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มถามว่า “ทำไม? ท่านคิดว่าข้าจะต้องบังคับนางหรือ?”
“ถึงจะไม่บังคับ แต่อย่างน้อยเจ้าก็ควรพูดถึงสิ่งที่น่าดึงดูดใจหน่อย ให้คนอื่นเขารู้ว่าเจ้ามีข้อดีอะไร อีกอย่าง อย่างน้อยก็น่าจะบอกนางไปว่าเจ้าเป็นหญิง คนอื่นเขาจะได้ไม่คิด ดว่าเจ้าหมายปองในความงามของเขา!”
หวันเหยียนสิบสามกลอกตามองนาง “บอกไปแค่ว่าจวนของเจ้าขาดคนดูแล หากวันหน้าไร้ที่ไปให้นางไปหาเจ้าที่ตระกูลเฟิ่งในเมืองสี่ทิศ เจ้าคิดว่านางจะไปหรือ? จากที่ข้าดู คืนนี้เจ้า ามาเสียเที่ยวแล้ว”
เฟิ่งจิ่วยิ้มขณะส่ายหน้า “ท่านคิดว่านางสลัดคนของหอหญิงงามหลุดแล้วจริงหรือ?”
หวันเหยียนสิบสามตะลึง ก่อนถามว่า “เจ้าหมายความว่า คนของหอหญิงงามยังจับตาดูนางอยู่? แต่ไหนว่าสลัดหลุดแล้วอย่างไรเล่า ทำไม…”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เงียบไป ใช่แล้ว คนของหอหญิงงามกระจายตัวไปทั่วทุกเมือง หนำซ้ำหอหญิงงามยังมีผู้เชี่ยวชาญคอยดูแล นอกจากมีคนงามนับไม่ถ้วน คนมากฝีมือก็มีนับไม่ถ้วนเช่นกัน ขอแค่พวกเขาสืบดู มีหรือจะไม่รู้ว่าหญิงคนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ใด?
เห็นนางเดินกลับ เขาก็รีบสาวเท้าเดินตาม ก่อนจ้องนางด้วยสีหน้าแปลกๆ แม่หนูน้อยจอมเจ้าเล่ห์นี่ นางคงไม่คิดจะรอให้หญิงคนนั้นจนตรอกแล้วค่อยยื่นมือเข้าไปช่วยหรอกนะ?
บนถนนใหญ่ เพราะท้องฟ้าเริ่มมืด ผู้คนจึงเริ่มบางตา มีเพียงพ่อค้าแม่ค้าบางส่วนที่กำลังเก็บแผงลอย นางเอ่ยว่า “ตอนนี้ก็มีข่าวของท่านพี่แล้ว ท่านไม่กลับไปรายงานหรือ ยังคิดจะต ตามข้าไปเรื่อยๆ หรือไร”
“เหอะ ตามเจ้าไปเรื่อยๆ อะไรกัน อย่าลืมว่าตอนแรกพวกเขาเป็นคนให้เจ้ามาตามข้า”
หวันเหยียนสิบสามหลุดขำ ก่อนจะจ้องนางพลางถามว่า “อย่างไรเสียพวกเราก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าซื่อเชวียกับมู่ซินเป็นอะไรกับเจ้า ทำไมพวกเขาสองคนถึงได ด้ฝากฝังเจ้าให้ข้าดูแล พวกเขารู้หรือไม่ว่าเจ้าวิปริตขนาดนี้”
“พวกเขาสองคนเป็นศิษย์ของข้า” เฟิ่งจิ่วตอบ ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าตะลึงของเขา ก็ยิ้มถามว่า “ทำไมเล่า? ไม่เชื่อหรือ?”
“ไม่เชื่อ” หวันเหยียนสิบสามส่ายหน้าตอบไปตามตรง “พวกเขาสองคนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเซียนสวรรค์แล้ว จะเป็นศิษย์ของเจ้าได้อย่างไร? เจ้าอย่าเพ้อเจ้อหน่อยเลย”
“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องถามข้า อย่างไรเสียข้าบอกแล้วท่านก็ไม่เชื่อ” นางอ้าปากหาว ก่อนบอกว่า “ข้าง่วงแล้ว ข้าต้องกลับไปนอนพักผ่อนดีๆ สักหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะไม่ออกจากห้อง ใครก็ อย่ามารบกวน”
พูดจบก็ไหวร่างพุ่งไปข้างหน้า เพียงไม่กี่อึดใจก็หายลับไปจากถนนใหญ่ เสือร้ายสองตัวอึ้งงันไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบตามไป ทิ้งให้หวันเหยียนสิบสามเดินอยู่บนถนนใหญ่
“ศิษย์ระดับเซียนสวรรค์สองคน? หลอกใครกัน! เชื่อเจ้าก็แปลกแล้ว” เขาแค่นเสียง เดินทอดน่องเอามือไพล่หลังไปตามถนน ก่อนเอ่ยอย่างเสียดาย “บอกว่าเป็นน้องสาวร่วมสาบานของเชียนหว วา เชียนหวาเจอข้ายังต้องเรียกข้าว่าลุงสิบสาม แม่หนูน้อยนี่กลับดีเสียอีก บางครั้งก็เรียกชื่อข้าตรงๆ บางครั้งก็เรียกเฮ้ยๆๆ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เสียบ้าง”
YOU MAY ALSO LIKE
