เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3063 ลูกชาย / ตอนที่ 3064 พบกัน
ตอนที่ 3063 ลูกชาย
เฟิ่งจิ่วพยักหน้ายิ้มๆ “เพิ่งมาถึง เจ้าเรียกคนในจวนมาที่ห้องโถงใหญ่ที”
“ขอรับ” เขารับคำ ก่อนจะกวาดสายตามองผ่านหวันเหยียนสิบสามและฉินซินเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
“ชายคนนี้ช่างรูปงามนัก บุคลิกก็ไม่ธรรมดา! คนที่ไม่รู้จะต้องคิดว่าเขาเป็นคุณชายตระกูลผู้ดีแน่ๆ นึกไม่ถึงกลับเป็นลูกน้องของเจ้า” หวันเหยียนสิบสามทำเสียงจิ๊ปากขณะเอ่ย เขาม มองเงาหลังของเหลิ่งหวาที่เดินออกไป
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ สาวเท้าเดินเข้าไปข้างใน “ลูกน้องของข้าล้วนรูปงามทั้งนั้น อยู่ข้างนอกพวกเขาล้วนเป็นคุณชายตระกูลผู้ดีทั้งนั้น เรื่องนี้ไม่น่าแปลก”
พวกเขาพากันเดินมาถึงห้องโถง เฟิ่งจิ่วเดินไปนั่งบนที่นั่งสูงสุด หวันเหยียนสิบสามนั่งเก้าอี้ด้านขวาล่าง ฉินซินยืนอยู่ข้างเฟิ่งจิ่ว บ่าวรับใช้ยกน้ำชาเข้ามาวาง ก่อนจะถอยออก กไปอย่างนอบน้อม ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเหลิ่งซวงอุ้มเด็กทารกมาถึงก่อน
“นายท่าน” นางคารวะพร้อมกับขานเรียก มองขึ้นไปยังคนที่อยู่บนที่นั่งสูงสุด ขณะเดียวกันสายตาก็พิจารณาจับจ้องไปที่ฉินซินด้วย
“ย๊าๆ” ห้าวเอ๋อร์น้อยเห็นเฟิ่งจิ่วก็ปัดป่ายมือเล็กๆ ไปมาด้วยความตื่นเต้น แม้ใบหน้าของนางจะยังคงแปลงโฉมอยู่ แต่กลิ่นอายอันคุ้นเคยนั้นก็ยังทำให้เขาโน้มตัวไปข้างหน้า
เฟิ่งจิ่ววางน้ำชาในมือแล้วลุกขึ้นยืน ก้าวไปหาพร้อมยกยิ้มกว้าง “ห้าวเอ๋อร์น้อย คิดถึงท่านแม่หรือไม่?” ขณะเอ่ยก็ยื่นมือไปอุ้มเขามา
“แม่ แม่….”
เด็กน้อยพูดตามประโยคสุดท้ายของเฟิ่งจิ่ว เขาพูดคำว่าท่านแม่ไม่เป็น ทำได้เพียงเรียกเฟิ่งจิ่วว่าแม่ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดนัก ดวงตาสุกสกาวจ้องมองดวงหน้างาม ก่อนจะยื่นปากที่ยัง งเปรอะไปด้วยน้ำลายเข้าใกล้ใบหน้าของเฟิ่งจิ่ว
แม้จะฟังไม่ชัดนัก แต่เฟิ่งจิ่วก็ยังตาเป็นประกาย “ลูกชายข้าเรียกแม่เป็นแล้ว เก่งจริงๆ” นางประคองใบหน้าน้อยๆ ที่เต็มไปด้วยเนื้อนุ่มๆ ขึ้นมาหอม ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขจนหวันเ เหยียนสิบสามกับฉินซินที่อยู่อีกด้านตะลึงค้าง
ก็ได้! เฟิ่งจิ่วที่พวกเขาเห็นมาตลอดบางครั้งก็เย็นชา บางครั้งก็เจ้าเล่ห์ บางเวลาก็เกียจคร้านเฉื่อยชา แต่ก็มักจะมีราศีสูงส่ง และกลิ่นอายของผู้แข็งแกร่งอยู่เสมอ กลิ่นอายที่ทำให ห้คนที่อยู่ตรงหน้านางไม่กล้ากำเริบเสิบสานจนเกินไป
แต่ครั้นอยู่ที่จวนนี้ กลับเห็นนางยิ้มแย้มดั่งบุปผา ผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่เหมือนกับตอนอยู่ข้างนอกนัก หนำซ้ำที่ทำให้พวกเขาตะลึงมากที่สุด นางมีลูกโตขนาดนี้แล้วหร รือ?
“ลูกชายของเจ้า?” หวันเหยียนสิบสามตะลึงงัน พลางชี้เด็กทารกที่เฟิ่งจิ่วกำลังหยอกเล่น
“ใช่! ลูกชายของข้า เซวียนหยวนห้าว” เฟิ่งจิ่วจับมือน้อยๆ ขึ้นมาโบกมือให้หวันเหยียนสิบสาม
หวันเหยียนสิบสามลอบจ้องพิจารณาเฟิ่งจิ่ว สีหน้าแปลกประหลาด ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ “ไม่ใช่ลูกแท้ๆ”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ข้าเก็บห้าวเอ๋อร์มาเลี้ยง นอกจากไม่ได้ออกมาจากท้องข้า ทุกอย่างล้วนไม่ต่างกัน ข้าเห็นเขาเป็นลูกแท้ๆ”
“มาๆ ข้าอุ้มหน่อย” เขาถูฝ่ามือแล้วยื่นออกไป “ดูเจ้าหนูนี่อ้วนท้วนสมบูรณ์ เครื่องหน้าประณีตโดดเด่น โตมาจะต้องกลายเป็นหนุ่มรูปงามที่สาวนับหมื่นหลงใหลอย่างแน่นอน”
เฟิ่งจิ่วแย้มยิ้ม พูดอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ลูกชายของข้าจะไม่ดีได้หรือ?”
“งื้อๆ” เด็กน้อยเห็นหวันเหยียนสิบสามที่ยื่นมือออกมาทำท่าจะอุ้มเขา ก็รีบปัดมือคู่ใหญ่ออกอย่างรังเกียจ พลางมุดเข้าไปหลบในอ้อมกอดของเฟิ่งจิ่ว มือน้อยๆ อีกข้างกำสาบเสื้อ อของเฟิ่งจิ่วไว้แน่น
“ลูกชายข้ารังเกียจท่าน ไม่อยากให้ท่านอุ้ม!” เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอุ้มห้าวเอ๋อร์น้อยกลับไปนั่งที่เดิม ตอนนี้เอง เหลิ่งหวากับคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา
………………………………….
ตอนที่ 3064 พบกัน
“นายท่าน”
“นายท่านกลับมาแล้ว!”
“นายท่าน”
แต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงขานเรียกอย่างดีใจ ไม่ลืมที่จะมองอีกสองคนในห้องโถงอย่างพิจารณา
“พวกเจ้าแนะนำตัวเองเถอะ!” เฟิ่งจิ่วไม่ได้แนะนำแทนพวกเขาอีก แต่หันไปเล่นกับห้าวเอ๋อร์น้อย พลางมองพวกเขาอย่างหยอกล้อ
แนะนำตัวเอง? ทุกคนชะงักเล็กน้อย ก่อนที่เหลิ่งหวาจะยิ้มอย่างอ่อนโยน และบอกชื่อของตนเองก่อน “ข้าชื่อเหลิ่งหวา เป็นพ่อบ้านในจวนนี้”
“ข้าคือตู้ฝาน ชำนาญเรื่องค่ายกล”
“ข้าฟั่นหลิน เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ แล้วก็เป็นหมอด้วย”
“ข้าชื่อ…”
พวกเขาแนะนำตัวทีละคน รวมถึงบอกเรื่องที่ตนเองถนัดด้วย สุดท้ายเมื่อแนะนำจนครบ ก็หันไปมองหวันเหยียนสิบสามกับฉินซิน
“ข้าชื่อฉินซิน นายท่านช่วยข้าไว้ระหว่างทาง ไม่มีความชำนาญด้านอื่น แต่ค่อนข้างชำนาญการดีดพิณ” ฉินซินพูดเสียงเบา เทียบกับพวกเขา นางดูธรรมดาไม่มีอะไรโดดเด่น หนำซ้ำใบหน้าขอ องนางก็ยัง…
นึกมาถึงตรงนี้ นางอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง
“ข้าชื่อหวันเหยียนสิบสาม เป็นลุงสิบสามของพี่สาวร่วมสาบานของนายท่านพวกเจ้า พวกเจ้าก็เรียกข้าว่าหวันเหยียน…” เขาเงียบไป ลูบคางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะยิ้มบอกว่า “เรียกข้าว ว่านายท่านสิบสามก็แล้วกัน!”
“นายท่านสิบสาม” ทุกคนได้ยินว่าเขาเป็นลุงสิบสามของพี่สาวร่วมสาบานของเฟิ่งจิ่ว ย่อมไม่กล้าล่วงเกิน ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ทำให้นายท่านพากลับจวนมาได้ อย่างไรก็ต้องมีฐานะอยู่บ บ้าง
“ฉินซิน อยู่ที่นี่ก็คิดเสียว่าอยู่บ้านตนเอง เจ้าจะค่อยๆ ชินกับที่นี่เอง อีกเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเลือกเรือนที่พักเอง” เหลิ่งหวายิ้มอย่างอ่อนโยน
“ได้ ขอบคุณมาก” ฉินซินพยักหน้า และเผยยิ้ม
“เหลิ่งหวา เจ้าดูแลพวกเขาด้วยก็แล้วกัน ข้ากลับเรือนก่อน อีกเดี๋ยวเจ้ามาหาข้าที่เรือนด้วย” เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กลุกขึ้นยืน พร้อมกำชับเหลิ่งหวา
“ขอรับ นายท่านวางใจได้” เหลิ่งหวารับคำ
“ก็ดีเหมือนกัน ข้าจะถือโอกาสนี้เดินชมจวนของเจ้า” หวันเหยียนสิบสามพูดอย่างตื่นเต้น แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “เดี๋ยวสิ ผู้ชายของเจ้าเล่า? เหตุใดไม่เห็นเลย?”
ไม่น่าเล่าเขานึกอยู่ตั้งนานว่าเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป ตั้งนานกว่าจะนึกออก นายท่านผู้ชายของบ้านนี้ยังไม่ปรากฏตัวนี่นา! ลูกก็ชื่อเซวียนหยวนห้าวแล้ว อย่างนั้นผู้ชายของนา างก็แซ่เซวียนหยวนหรือ? เหตุใดไม่เห็นอยู่ที่นี่? อยากรู้จริงๆ ว่าเป็นผู้ชายแบบใดที่เอาชนะใจหญิงสาวเช่นเฟิ่งจิ่วได้
“เขากักตัวฝึกตน ยังไม่ออกมา” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนยิ้มบอกว่า “วันหน้ามีโอกาสก็มาเยี่ยมบ่อยๆ ท่านย่อมได้เจอเขาเอง”
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว หากไม่รู้จักบ้านเจ้าก็อีกเรื่องหนึ่ง นี่ก็รู้แล้ว ฮ่าๆ ต่อไปข้าจะมาหาบ่อยๆ แน่นอน” เขายิ้มกว้าง แค่คิดก็เบิกบานใจแล้ว
เฟิ่งจิ่วสั่งให้เหลิ่งซวงตามนางไป ก่อนจะอุ้มเด็กกลับเรือนไปก่อน ส่วนเหลิ่งหวาพาหวันเหยียนสิบสามกับฉินซินเดินดูรอบจวน และสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารด้วย
เฟิ่งจิ่วที่กลับถึงเรือนสั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำ จากนั้นก็อุ้มลูกไปอาบพร้อมกัน ทั้งสองเล่นอยู่ในอ่างครู่หนึ่งจึงค่อยออกมา
นางส่งเด็กให้เหลิ่งซวงดูแลต่อ ส่วนตนเองก็อยู่ในห้องครู่หนึ่งแล้วค่อยออกมา นางที่เปลี่ยนมาใส่ชุดกระโปรงสีแดงและแปลงโฉมกลับมาแล้วนั้น ยามนี้ดูงดงามโดดเด่นจนไม่อาจละสายตา า
“แมะ แม่ๆ” เด็กน้อยสาวเท้าสั้นๆ ไปหาเฟิ่งจิ่วอย่างชอบใจ เพียงแต่สองเท้าน้อยๆ นั้นก้าวไปสั่นไป เดินไปได้เพียงสองก้าวก็เสียหลักล้มคะมำไปข้างหน้าเสียแล้ว
พริบตาที่ร่างน้อยๆ ใกล้จะล้มถึงพื้น เฟิ่งจิ่งก็รับตัวเขาขึ้นมาอุ้มไว้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “รับได้แล้ว!”
YOU MAY ALSO LIKE
