เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3080 ยาทิพย์ / ตอนที่ 3081 สัตว์ร้ายตัวใหญ่
ตอนที่ 3080 ยาทิพย์
พอได้ฟังอย่างนั้น ทุกคนก็กลับมาตื่นตระหนกอีกครั้ง พวกเขามองไปรอบๆ “ที่นี่ดูสงบดีนี่ จะมีอันตรายอะไรได้?”
“ไม่สิ ที่นี่ไม่มีนกสักตัว งูสี่ขาหน้ายิ้มพวกนั้นก็ไม่กล้าเข้ามา ดูจากสถานการณ์ แถบนี้จะต้องมีสัตว์ที่ดุร้ายอยู่แน่ๆ”
ทุกคนไม่กล้าประมาทอีก ในที่แห่งนี้ความประมาทสามารถฆ่าคนคนหนึ่งให้ตายได้
“เช่นนั้นจะทำเช่นไรดี? ข้างหลังไม่มีทางให้ถอย มีงูสี่ขาหน้ายิ้มพวกนั้นดักอยู่เต็มไปหมด ถึงจะมีอันตรายอย่างไร พวกเราก็ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไปเท่านั้น” ปี้ข่ายจือแย้ง “เอาอย่าง งนี้ก็แล้วกัน! พวกเราลองไปข้างหน้าอีกหน่อยดีหรือไม่?”
“ไปกันเถอะ! ทุกคนระวังตัวด้วย” มู่หลิงเตือน ก่อนหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่ว “มู่จิ่ว เจ้าตามติดข้าไว้”
เฟิ่งจิ่วยิ้มอย่างจนใจ “ศิษย์พี่ใหญ่ พวกท่านไม่ต้องดูแลข้าเป็นพิเศษก็ได้ ข้าดูแลตัวเองได้ จริงๆ นะ”
ถูกพวกเขาห้อมล้อมดูแลเช่นนี้ นางกลับรู้สึกว่าทำอะไรลำบากเสียมากกว่า นางแค่ถูกลดระดับพลังเท่านั้น ไม่ใช่ว่าจะไร้พลังต่อสู้เสียทีเดียว ยังสามารถรับมือกับสถานการณ์ทั่วไปได้ด ดีอยู่
“อาจารย์กำชับไว้แล้ว หากเจ้าเป็นอะไรไป พวกเรากลับไปก็เลี่ยงความผิดได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้น เจ้ากับข้าล้วนเป็นลูกศิษย์ตระกูลมู่ ดูแลเจ้าเป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว มาเถอะ! ต ตามคิดข้าอย่าวิ่งไปไหน” เขาสั่งเสียงเข้ม ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
เฟิ่งจิ่วเดินไปยืนข้างเขาอย่างจำใจ
ด้วยเหตุนี้ นอกจากศิษย์แซ่เฉินสี่คนที่รู้สึกประหลาดใจ คนอื่นกลับไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียพวกเขาก็ได้รับคำสั่งจากท่านอาจารย์ให้ดูแลมู่จิ่วอย่างดี ไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอาจารย์จึงได้ให้ความสำคัญกับมู่จิ่วนัก แต่ในเมื่อท่านอาจารย์สั่งแล้ว พวกเขาย่อมต้องทำตาม
พวกเขาเดินหน้าอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว เพียงสายลมเบาๆ พัดผ่านใบหญ้าก็สามารถทำให้พวกเขาตระหนกได้ ทว่าหลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง รอบด้านก็ยังคงเงียบงัน ไม่มีอันตรายใด นั่นท ทำให้พวกเขาถอนหายใจออกมา
เฟิ่งจิ่วมองไปรอบๆ พบว่าแถวนี้มียาทิพย์มากมาย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “แถวนี้มียาทิพย์ ข้าจะไปเด็ด พวกศิษย์พี่นั่งพักเถอะ!”
ทุกคนพยักหน้า ตั้งแต่เข้ามาก็ถูกฝูงงูสี่ขาหน้ายิ้มไล่ล่า ในเมื่อที่นี่เงียบสงบ อย่างนั้นก็นั่งพักสักครู่ก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั้นหากต้องคอยตื่นตัวตลอดเวลาเช่นนี้ร่างกายคงรับไม ม่ไหว
“มู่จิ่ว เจ้าจะเด็ดยาทิพย์หรือ? พวกข้าไปกับเจ้าก็แล้วกัน!” กวนเยว่กับหลินอวี่ซือเดินมาหยุดข้างเฟิ่งจิ่ว
“ได้เลย!” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ เดินไปนั่งลงข้างยาทิพย์ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ก่อนลงมือขุดรากยาทิพย์อย่างระมัดระวัง ทั้งสองเห็นเช่นนั้นก็มองหารอบๆ ว่ามียาทิพย์อื่นอีกหรือไม่
อย่างไรเสียพวกนางก็ไม่ใช่นักปรุงยาหรือนักเล่นแร่แปรธาตุ พวกนางอาจรู้จักยาทั่วไป แต่ไม่รู้จักยาทิพย์ที่หายาก ด้วยเหตุนี้ พอเห็นยาทิพย์ที่มู่จิ่วขุดขึ้นมา พวกนางก็หันไป มองหายาทิพย์แบบเดียวกันกับของเขา
“เจ้าต้องการยาทิพย์ชนิดนี้หรือ? พวกข้าขุดมาถูกหรือไม่?” ทั้งสองยื่นยาทิพย์สองต้นมาให้เขา พลางถาม
“ใช่ ถูกต้องแล้ว ขอบคุณ” เฟิ่งจิ่วยิ้มรับไป ไม่ลืมกล่าวขอบคุณ
“มู่จิ่ว นี่เป็นยาทิพย์อะไร? มีประโยชน์อย่างไรหรือ?” กวนเยว่ถาม
“นี่เป็นยาทิพย์ที่ห้ามเลือดได้ ออกฤทธิ์ดีกว่ายาทิพย์ห้ามเลือดทั่วไปมาก” เฟิ่งจิ่วยิ้มพร้อมกับอธิบาย
ทั้งสองหันไปมองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งขุดยาทิพย์อยู่ใต้ต้นไม้ ถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นนักปรุงยาหรือ? เหตุใดรู้จักยาทิพย์พวกนี้?”
………………………………….
ตอนที่ 3081 สัตว์ร้ายตัวใหญ่
“นับว่าใช่กระมัง!” เฟิ่งจิ่วยิ้ม นางขุดยาทิพย์หลายต้นที่อยู่ใต้ต้นไม้ และเก็บไว้ในห้วงมิติ
“พวกเจ้าอย่าไปไกลนัก หาอยู่แถวๆ นี้ก็พอ” มู่หลิงตะโกนมา
“ได้” ทั้งสามขานรับ หลังจากขุดยาทิพย์จำนวนหนึ่งที่อยู่แถวนี้จนหมด ก็เดินไปนั่งพัก
เฟิ่งจิ่วเอาน้ำออกมาดื่ม ก่อนจะสัมผัสได้ว่าทุกคนจ้องมาที่นาง จึงยิ้มถามว่า “มีอะไรหรือ?”
“เหตุใดเจ้าดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด?” กัวจื่อฉีถามอย่างฉงน ผ่านการต่อสู้กับฝูงงู กอปรกับวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง ซ้ำยังตื่นตัวตลอดเวลา พวกเขาแทบหายใจไม่ทัน แต่มู่จิ่วกลับยังดูปกติ ไม่มีกระทั่งเหงื่อสักเม็ด หนำซ้ำยังมีแรงออกไปเก็บสมุนไพรอีก ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ “ข้าแรงดี ฉะนั้นจึงไม่เหนื่อย”
“หมายความว่าพวกข้าทุกคนที่นี่แรงดีไม่สู้เจ้าหนูน้อยอย่างเจ้าเช่นนั้นหรือ?” ชายแซ่เฉินพูดหยอก ก่อนพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “เจ้าตัวเล็กจนเหมือนลมจะพัดปลิวได้ ยังกล้าบอกว่าแรงดี แต่ดูจากที่เจ้ายังไม่หอบเลยตั้งแต่เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ ไม่แน่เจ้าอาจแรงดีกว่าพวกข้าจริงๆ ก็เป็นได้”
ทุกคนหัวเราะ หลังจากพักที่นี่ครู่หนึ่ง ต่างก็ลุกขึ้นยืน “อย่างนั้นพวกเราเดินหน้ากันต่อเถอะ! พยายามเคลื่อนไหวให้เงียบที่สุด ถึงแถบนี้จะมีสัตว์ดุร้ายอะไรอยู่ ก็อย่าไปทำให้มัน นแตกตื่นจะดีที่สุด”
“อืม” ทุกคนรับคำ ก่อนจะเดินหน้าไปพร้อมกัน ยามก้าวเดินก็ลงฝีเท้าอย่างเบาที่สุด
ทว่าทันใดนั้นกลับมีแรงสะเทือนผ่านผืนดินขึ้นมาที่ฝ่าเท้าของพวกเขา ทำให้พวกเขาต้องหยุดเดิน ปี้ข่ายจือเอาหูแนบพื้น ผ่านไปครู่หนึ่งก็บอกว่า “มีศิษย์กลุ่มหนึ่งจำนวนสิบกว่าคน นกำลังวิ่งมาทางนี้ น่าจะมีสัตว์ร้ายไล่ตามพวกเขาอยู่ สัตว์ร้ายตัวนั้นมีขนาดมหึมา ทุกฝีเท้าของมันทำให้ผืนดินสั่นสะเทือน ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายที่อยู่ในบริเวณนี้หรือเปล่า หาก ไม่ใช่ เกรงว่าการเคลื่อนไหวของมันคงจะปลุกสัตว์ร้ายที่อยู่บริเวณนี้ให้แตกตื่นขึ้นมา”
พวกเขาสีหน้าเคร่งเครียด “พวกเรารีบไปดูกันเถอะ” พูดจบ ทุกคนก็รีบพุ่งตัวไปทางนั้น
ในป่าทึบ หญ้าทึบที่มีความสูงขนาดครึ่งตัวคนมีสภาพราวกับผ่านการถูกเหยียบย่ำ กลุ่มคนสิบกว่าคนที่กำลังตื่นตระหนกหันมองข้างหลังขณะวิ่งหนีไปด้วย ด้านหลังของพวกเขา สัตว์ร้ายยักษ ษ์ใหญ่ตัวหนึ่งที่มีความสูงเกือบสองจั้งกำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่
เจ้ายักษ์นั่นมีหนามยาวทั้งยังแหลมคมขึ้นตามตัวเต็มไปหมด มันเป็นสัตว์สี่เท้าแท้ๆ แต่กลับเดินสองเท้าเหมือนมนุษย์ ขาหลังสองข้างทั้งใหญ่และกำยำ ยามย่ำลงดินส่งเสียงกัมปนาท ส่ งผลให้ผืนดินยุบตัวลงไป ทิ้งรูปรอยเท้าขนาดใหญ่ไว้ด้านหลัง
เท้าหน้าของมันแม้จะเล็กและสั้น แต่กลับมีกรงเล็บที่แหลมคม หัวของมันใหญ่จนเกินคำบรรยาย ด้านในปากที่ยาวเหยียดของมันเต็มไปด้วยเขี้ยวคมๆ เรียงตัวกันเป็นแถว ดวงตามีขนาดใหญ่เท่า กำปั้น แดงก่ำจากเส้นเลือดฝอย แลดูดุร้ายน่ากลัว
“โฮก!”
เสียงคำรามของมันดังก้องจนแก้วหูแทบแตก ครั้นเสียงนั้นดังสะท้อนออกมาเป็นวงกว้าง กลุ่มคนสิบกว่าคนที่กำลังวิ่งหนีถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหู บ้างก็สะดุดกิ่งไม้ล้ม บางคนก็ล้ม มคะมำเข้าไปในพงหญ้า สัตว์ร้ายด้านหลังไล่ตามมาติดๆ อุ้งเท้าอันมหึมาทำท่าจะย่ำลงบนร่างของลูกศิษย์ที่ล้มอยู่บนพื้น
ลูกศิษย์คนนั้นหันกลับไปมอง ตกใจจนหน้าถอดสี รีบพลิกตัวหนีไปอีกด้านด้วยสัญชาตญาณ ทำให้กลิ้งตกเนินเขาไป แต่ด้วยเหตุนี้เขาจึงรอดชีวิตมาได้ เพราะหลังจากที่สัตว์ร้ายตัวนั้นเหยียบ ไม่โดนเขา มันก็หันไปไล่ตามลูกศิษย์ที่อยู่ด้านหน้าแทน
“วิ่งเร็ว! เร็ว! วิ่งไปข้างหน้า!” พวกเขาวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต คิดแต่จะหนีสัตว์ร้ายให้พ้นเท่านั้น
YOU MAY ALSO LIKE
