เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 572 แกคิดว่าฉันจะอยู่ในการควบคุมของ แกตลอดไป?

ด้วยคําพูดดังกล่าว อาไห่ยังไม่รู้สึกตัว ลู่จือสิงเงยหน้าขึ้น ทันที “ท่านหยาง โครงการทั้งหมดมีpoppyเป็นแกนหลัก! ในฝุายไอทีเธอมีอํานาจตัดสินใจกว่าครึ่ง!”
“ฉันรู้ เพราะฉะนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป อวิ๋นกวงกรุ฿ปจะยุติ ความสัมพันธแทั้งหมดกับฉินหร่าน” นายท่านหยางยังคงยิ้ม เบาๆ เขากล่าวขออภัยกับอาไห่อย่างมีมารยาท “ทางการจะ ประกาศข่าวนี้ออกไปในไม่ช้า เรียกคนมาพาเขาออกไป”
ไม่นาน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เข้ามาพาอาไห่ ออกไป
ทันทีที่นายท่านหยางกล่าวเช่นนี้ ลู่จือสิงก็รู้แล้วว่ามี บางอย่างผิดปกติ
ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความคิด แววตาเข้มขึ้น “ท่านห ยาง เพราะอะไร?”
ลู่จือสิงคิดแทบหัวระเบิดก็คิดไม่ออก นายท่านหยางมี เหตุผลอะไรถึงกับต้องรุกรานฝุายไอทีของอวิ๋นกวงกรุ฿ปโดย การฉีกหน้าแบบนี้
“หุ่นยนตแรุ่นEAก็มากพอแล้ว” นายท่านหยางตบไหล่ลู่จื อสิง เขายิ้มโดยไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย “แม้อวิ๋นกวงกรุ฿ปจะไม่มี เธอ แต่ก็ยังมีนาย”
ตอนที่หมิงไห่ให้เขาไล่ฉินหร่านออกจากอวิ๋นกวงกรุ฿ป เป็นครั้งแรก นายท่านหยางยังลังเล
เพราะในมือหมิงไห่ไม่มีของดีพอที่จะล่อใจนายท่านห ยางได้
ฉินหร่านมีความสําคัญกับฝุายไอทีของอวิ๋นกวงกรุ฿ปมาก จริงๆ
แต่หลังจากหมิงไห่บอกนายท่านหยางว่าฉินหร่านมี เอกสารที่หนิงเอ่อรแซ่อนไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน นายท่านหยางก็ไม่ ลังเลอีกต่อไป
ท้ายที่สุด เขาก็คาดไม่ถึงว่าหนิงเอ่อรแยังไม่ได้ทําลาย เอกสารฉบับนั้นและยังกล้าฝากฉินหร่านไว้กับเขา
นายท่านหยางสืบข้อมูลลับของฉินหร่านไม่พบ แต่นาย ท่านหยางส่งคนไปสืบที่อวิ๋นเฉิงทั้งในที่ลับและที่แจ้งมานาน
แล้ว และในที่สุดก็พบหนทาง ที่แท้แล้วฉินหร่านได้ทําลาย ธรรมเนียมต่างๆ ในการแข่งขันฟิสิกสแหลากหลายประเภท
นายท่านหยางพอจะคาดเดาได้ว่าเธอจะต้องมีของอยู่ใน มือ
หมิงไห่ไม่สามารถใช้สิ่งนี้มาหลอกเขาได้
“อวิ๋นกวงกรุ฿ปสามารถมาถึงจุดนี้ได้ก็ไม่ได้เป็นเพราะเธอ คนเดียว อย่าคุยโวโอ้อวดจนเกินไป” นายท่านหยางยิ้มและ มองมาที่ลู่จือสิง “นายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่มีทางปฏิบัติต่อ นายในทางที่ไม่ดีเด็ดขาด”
ฝุายไอทีของอวิ๋นกวงกรุ฿ปล้วนเป็นลู่จือสิงและหยางซู เยี่ยนเป็นคนดูแลเสียส่วนใหญ่
แม้นายท่านหยางจะรู้ว่าฉินหร่านครองพื้นที่ในนั้น บางส่วน แต่ด้วยฉินหร่านอายุเท่านี้ ส่วนเขาเองก็ไม่ได้คลุก คลีอยู่ในวงการไอที เขาจึงไม่รู้ว่าตกลงฉินหร่านมีความสําคัญ มากแค่ไหน
หลังจากพูดจบก็ไม่รอให้ลู่จือสิงกล่าวอะไร เขาหยิบ โทรศัพทแขึ้นมาโทร.หาฝุายประชาสัมพันธแเพื่อแถลงข่าวนี้ พร้อมกับเดินออกไป
จัดการฉินหร่านแล้วร่วมมือกับหมิงไห่เพื่อแลกกับ งานวิจัยฉบับนั้นถือว่าคุ้มค่ามาก
นายท่านหยางไม่ทําการค้าขาดทุน
ในห้องทํางาน ลู่จือสิงหลุบตาเก็บสายตาเกลียดชัง
เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรกับนายท่านหยางอีก แค่เปิด คอมพิวเตอรแแล้วดูผลิตภัณฑแที่เขากับฉินหร่านยังทําไม่เสร็จ จากนั้นก็ลบอย่างไม่เสียดายแม้แต่น้อย เปิดไฟลแเอกสาร
พิมพแทีละคําอย่างช้าๆ ——
(จดหมายลาออก)
**
ตั้งแต่นายท่านหยางแห่งอวิ๋นกวงกรุ฿ปเผยตัวก็เป็น ประเด็นร้อนในเมืองหลวง
ส่วนประเด็นที่นายท่านหยางประกาศเจตจํานงตัด ความสัมพันธแกับฉินหร่าน คนที่น่าจะรู้ข่าวก็รู้แจ้งกันหมด ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
แน่นอนว่าเฉิงสุ่ยก็รู้เช่นกัน
เขาเดินไปที่ห้องหนังสือเฉิงเจวี้ยนและรายงานเรื่องนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบ
“นายท่านหยาง?” เฉิงเจวี้ยนนิ่งไปเมื่อได้ยินเฉิงสุ่ย รายงาน เงยหน้าขึ้น ไม่ค่อยเชื่อข่าวที่เฉิงสุ่ยบอกเท่าไหร่
เขารู้ว่าฉินหร่านเคารพนายท่านหยาง
ใครก็ตามที่ข่มเหงฉินหร่านในเวลานี้เขาก็เข้าใจได้ มี เพียงนายท่านหยางที่เขาไม่เข้าใจ
“ข่าวนี้ให้เฉิงถู่ปิดทางนั้นไว้ด้วย” เฉิงเจวี้ยนวางมือบน โต฿ะ งอปลายนิ้วเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น “อย่าให้เธอรู้ก่อนจะกลับมาเมืองหลวง”
เฉิงเจวี้ยนเคยผ่านประสบการณแโดนคนใกล้ตัวหลอกไป จนถึงหักหลัง เขาจึงรู้สึกท้อแท้ถึงขนาดเบื่อโลกไปเลย
“ครับ” เฉิงสุ่ยพยักหน้า
“เกิดอะไรกับอวิ๋นกวงกรุ฿ป?” เฉิงเจวี้ยนหรี่ตา เขานึก เหตุผลไม่ออก เมื่อไม่กี่วันก่อนนายท่านหยางยังให้การ สนับสนุนฉินหร่านอยู่เลย แต่วันนี้กลับบีบฉินหร่านจนสุดทาง
เฉิงสุ่ยนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดว่า “ก่อนหน้านี้ประธานห มิงไปพบนายท่านหยางด้วยครับ”
เฉิงสุ่ยยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพทแในกระเป฻า ดังขึ้น เขาเหลือบมองแล้วผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสาย
สนทนากันเพียงสั้นๆ
เฉิงสุ่ยรับสายเสร็จก็มองตรงมาทางเฉิงเจวี้ยน “ประธานหมิงครับ เขาให้คุณไปพบเขา”
เฉิงเจวี้ยนเงยหน้าขึ้นเมื่อฟังจบ ดวงตาเฉียบคมดู โหดเหี้ยมขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย เขาเก็บมือที่ค้ําโต฿ะ พูดด้วย เสียงเย็นยะเยือก “งั้นก็ไปพบเขา”
“นายท่าน เห็นชัดๆ ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาดี” เฉิงสุ่ยตาม ไปกับเฉิงเจวี้ยนด้วยสายตาจริงจัง “ทุกคนถูกส่งไปคุ้มครอง คุณหนูฉิน คุณเองก็ต้องระวังตัวด้วย”
เฉิงเจวี้ยนเอื้อมมือแกะเนกไทที่ผูกแน่น ขนตาพับลง ไม่ พูดอะไร
**
ศูนยแการเงินแห่งเมืองหลวง
เฉิงเจวี้ยนเข้ามาที่ห้องทํางาน
หมิงไห่กําลังนั่งอยู่ริมโต฿ะทํางาน
เฉิงเจวี้ยนก็ไม่ได้ยืน เขามองสํารวจไปรอบๆ และถีบ เก้าอี้มานั่งลง
เลขารินชาให้เฉิงเจวี้ยน
หมิงไห่เงยหน้าขึ้นแล้ววางปากกาลง เขาหรี่ตามองมา ทางเฉิงเจวี้ยน “คิดดีหรือยังว่าจะกลับมาไหม? ผู้หญิงคนนั้น มีอิทธิพลต่อแกมากเกินไป เอาไว้ไม่ได้ ขอแค่แกกลับมา แก ยังเป็นลูกชายของฉัน”
“เรื่องอวิ๋นกวงกรุ฿ปนั่น คุณเป็นคนทํา?” เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ ตอบ เขาแค่มองไปทางหมิงไห่และพูดเบาๆ
“ที่แท้แล้วลูกชายฉันยังฉลาด” หมิงไห่ก้มหน้าพลาง หัวเราะ “ฉันก็แค่หลอกตาแก่อวิ๋นกวงกรุ฿ปนั่น บอกมันว่า
ฉินหร่านมีของที่มันต้องการ มันก็เชื่อจริงๆ ซะด้วย หมาสอง ตัวกัดกันก็กัดได้แค่ขน”
แน่นอนว่าหมิงไห่รู้ว่าฉินหร่านไม่ใช่คนธรรมดาขนาดนั้น
เขาเองก็กลัวอวิ๋นกวงกรุ฿ป เมื่อสองคนนี้กลายเป็นศัตรู กัน เขาเป็นคนที่ได้ผลประโยชนแ
ขณะที่พูดก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสงบเสงี่ยม
ทันใดนั้นเฉิงเจวี้ยนก็หัวเราะขึ้น เขาไม่มีรังสีออร่าหนาว เข้ากระดูกแบบนี้มาตั้งแต่อายุสิบสองแล้ว
นับตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก เขาก็เป็นได้แค่หมากของคนอื่น มีชีวิตอยู่ภายใต้การควบคุมของทุกคน แต่ละย่างก้าวล้วน เป็นคนอื่นเตรียมการไว้
นายท่านเฉิงวางแผน หมิงไห่วางแผน แม้แต่กลุ่มจิน-มู่- สุ่ย-หั่ว-ถู่ ในตอนแรกก็เป็นการวางแผน…
หมิงไห่ชอบบงการและต้องการให้ทุกคนอยู่ภายใต้การ ควบคุมของเขา
ท่าทีแบบนี้ทําให้หมิงไห่รู้สึกอึดอัด เขาขมวดคิ้ว “เมื่อก่อนฉันเคยบอกแกแล้วว่าโอวหยางเวยเป็นคนที่ฉัน เลือก ตราบใดที่แกไม่ออกนอกลู่นอกทาง ทุกอย่างที่อยู่ในมือ ฉันล้วนตกเป็นของแก รวมถึงสี่ตระกูลหลักในเมืองหลวงใน ภายภาคหน้าด้วย”
เฉิงเจวี้ยนพยักหน้า เขาหุบยิ้มทันทีแล้วลุกขึ้นยืน จรด ตามองมาที่หมิงไห่ “หมิงไห่ แกคิดว่าฉันจะอยู่ในการควบคุม ของแกตลอดไปอย่างงั้นสิ?”
หมิงไห่เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน
เฉิงเจวี้ยนเอามือไพล่หลัง พูดเรียบๆ “ฉัน ไม่เล่นกับ พวกแกหรอก”