แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 558 : รับเลี)ยง

เมือไปถึงสถานให้บริการรักษาโรค ไม่รู้ว่าใครหาลูกกลมทีทอด้วยเชือกหลาก สีมาให้คังคัง เด็กชายจึงเล่นลูกกลมนั)นอยู่ในลานกว้างด้านหน้าสถานให้บริการ รักษาโรค

พนักงานทีคุยกับเจียงป่ าวชิงเมือเช้าเดินออกมาจากด้านหลังพร้อมด้วยยาสองสาม ชุด เมือเห็นเจียงป่ าวชิงกับสุนถาวมาทีนีอีกครั)ง เขาก็ชะงักงันเล็กน้อย จากนั)นก็ วิงนํายาไปให้กั  บผู้ป่ วยแล้วถึงจะกลับมาทักทายพวกนาง “คุณชายมาอีกแล้ว ท่านไปทีโรงเก็บศพแล้วหรือยังขอรับ ?”

เจียงป่ าวชิงพยักหน้าก่อนจะพูดกับพนักงานคนนั)น “ข้าไปมาแล้ว แต่โชคร้ายที อากาศร้อนและแห้งเกินไปทําให้เกิดไฟไหม้ทีโรงเก็บศพ ทีนันถูกเผาจนไม่  เหลือ อะไรแล้วล่ะ”

พนักงานตกตะลึงเมือได้ฟัง เขาอุทานคําว่า “สวรรค์โปรด” ออกมาพลางถอน หายใจ “เฮ้อ… ฝุ่ นกลับมาเป็ นฝุ่ น ดินกลับมาเป็ นดิน… ถึงยังไงก็ถือว่าจากไป อย่างมีทีพักพิง” พูดจบ พนักงานมองคังคังทีกําลังเล่นอยู่ในลานบ้านด้วยความ สงสารจับใจ “เหลือก็แต่เด็กคนนี)เท่านั)นทีน่าสงสารแท้ ๆ อายุยังน้อยก็ไม่มีแม่ เสียแล้ว รออีกสองสามวันหากว่าไม่มีญาติพีน้องมารับ คงทําได้เพียงส่งเขาไป สถานเลี)ยงเด็กกําพร้า”

สุนถาวมองคังคังทีกําลังเล่นอยู่อย่างใจจดใจจ่อ คล้ายกับนางอยากพูดอะไร บางอย่างแต่นางกัดริมฝี ปากดูเหมือนไม่แน่ใจทีจะพูด

คงเป็ นเพราะเจียงป่ าวชิงเดาความคิดของสุนถาวได้ นางจึงส่ายหน้าให้สุนถาว เล็กน้อย

ตอนนี)ยังไม่ใช่เวลา

สุนถาวนํ)าตารื)น นางมอบเงินให้ไว้ทีสถานให้บริการรักษาโรค “หากว่าไม่มีญาติ พีน้องมารับ ข้าก็อยากให้เด็กได้กินของดี ๆ ในช่วงนี) เพราะงั)นข้าขอฝากเงินนี)ไว้ ให้เอาไปซื)อของดี ๆ มาให้คังคังกินหน่อยนะจ๊ะ”

อย่างไรก็ตาม หมอทีนีก็เป็ นคนมีเมตตาเช่นกัน เขาจึงปฏิเสธอย่างเกรงใจ “ก็แค่ เพิมมาอีกปากเท่  านั)นเอง เงินนี)ไม่จําเป็ นหรอกเจ้าเก็บไว้เถอะ เราจะไม่ปล่อยให้ เด็กอดอยากอย่างแน่นอน”

แม้เป็ นเช่นนี)แต่สุนถาวก็ยังขอร้องให้อีกฝ่ ายรับเงินนี)ไว้เพราะนางอยากให้คังคัง จริง ๆ โดยทีนางวางเงินไว้บนตู้สินค้า

เมือกลับมาทีจวนเจียง เจียงป่ าวชิงก็เรียกกานซุ่ยให้ออกมา

“กานซุ่ย เจ้าช่วยหาคนไปแอบเฝ้าดูคังคังหน่อยสิ แล้วดูว่ามีใครบ้างทีติดต่อกับ เด็กคนนั)นในช่วงนี) โดยเฉพาะคนประเภททีต้องการรับเลี)ยงเด็ก” เจียงป่ าวชิง สังอย่างละเอียด

กานซุ่ยทําความเคารพและไปทําตามคําสัง

สุนถาวทีฟังอยู่ด้านข้างรู้สึกงุนงงอย่างมาก “แม่นางหมายความว่า…”

เจียงป่ าวชิงนวดหัวคิ)ว “ไม่มีอะไร เรารอดูอยู่เงียบ ๆ ไปก่อน ข้าคิดว่าหมอที สถานให้บริการรักษาโรคเป็ นคนมีเมตตาและจะไม่ปฏิบัติกับคังคังอย่างไม่ ยุติธรรม ช่วงนี)เจ้าก็ยังไม่ต้องไปทีนัน จะได้ไม่  มีปัญหาอะไรแทรกซ้อน”

สุนถาวเชือเจียงป่ าวชิงอย่างไม่มีเงือนไข นางพยักหน้า “เอาตามทีแม่นางว่าเจ้า ค่ะ”

เจียงป่ าวชิงบิดขี)เกียจ

วันนี)วิงวุ่  นไปมาถึงสองครั) ง และยังมีช่วงเวลาน่าเหนือยหน่ายทีโรงเก็บศพ ถือว่า วันนี)ใช้สมองมากจริง ๆ จึงต้องพักผ่อนให้ดี ๆ เพือเก็บพลังไว้

หลังจากนั)นสองสามวัน กานซุ่ยก็ส่งข่าวมาบอกว่าเนืองจากทางฝังญาติพีน้อง ของเด็กไม่มีการเคลือนไหวอะไร หมอทีสถานให้บริการรักษาโรคจึงยืนหยัดว่า ต้องการหาครอบครัวรับเลี)ยงเด็กทีเชือถือได้ให้กับคังคัง

เมือประกาศออกไปแบบนั)นก็มีผู้คนมากมายทีสถานให้บริการรักษาโรคให้ความ สนใจไปบอกต่อ ๆ กันจนในช่วงบ่ายมีครอบครัวทีเสนอรับเลี)ยงคังคังถึงสี ครอบครัว

เนืองจากช่วงกลางวัน ในสถานให้บริการรักษาโรคนั)นงานยุ่งมาก หมอจึงนัด ครอบครัวเหล่านั)นมารวมตัวกันในตอนเย็น

เจียงป่ าวชิงครุ่นคิดแล้วเรียกสุนถาวให้มาหา “หมอทีนันกํ  าลังหาคนรับเลี)ยง คังคัง เจ้าเองก็อยากรับเลี)ยงคังคังเช่นกันใช่ไหม ?”

สุนถาวไม่แปลกใจทีเจียงป่ าวชิงมองความคิดของนางออก นางก้มหน้าลงและมี ความลังเลเล็กน้อย “ข้ามีความคิดนั)นจริง ๆ เจ้าค่ะ” นางหยุดชะงักแล้ว ตัดสินใจ “แต่ข้ามีความรู้น้อยและไม่เคยเลี)ยงเด็กมาก่อน หากว่ามีครอบครัวอืน ทีเชือถือได้รับเลี)ยงน่าจะดีกว่า… ข้าหวังว่าคังคังจะได้เติบโตในครอบครัวทีมี ความสุขเจ้าค่ะ”

เจียงป่ าวชิงยิม) “ถ้าอย่างนั)นคืนนี)เราไปดูทีสถานให้บริการรักษาโรคกันเถอะ”

……

ตกกลางคืน เจียงป่ าวชิงใส่ชุดผู้ชายและพาสุนถาวไปสถานให้บริการรักษาโรค ตามทีได้คุยกันไว้

เจียงป่ าวชิงไม่คิดเลยว่านางจะเจอกับเกิงจือเจียงในห้องโถงของสถานให้บริการ รักษาโรคแห่งนี) แต่จะว่าไปนางเองก็ไม่ได้เจอเกิงจือเจียงมาสักพักแล้ว

เมือเกิงจือเจียงเห็นเจียงป่ าวชิง เขาก็รู้สึกแปลกใจมากเช่นกัน “รู้สึกไม่สบาย ตรงไหนรึ ?”

เขาคิดว่าเจียงป่ าวชิงมาหาหมอ

เจียงป่ าวชิงกระแอมไอเล็กน้อยและไม่ได้ตอบคําถามของเกิงจือเจียง นางเลือกที จะถามกลับแทน “หมอเกิงมาทําอะไรทีนี ?”

“อ้อ ทีร้านข้ามียาบางตัวทีขาดไป คิดว่าทีร้านอาโจน่าจะยังมีข้าเลยมาลองถาม เขาดู” เกิงจือเจียงเกาศีรษะแล้วพูดอย่างช้า ๆ

หมอทีสถานให้บริการรักษาโรคแห่งนี)แซ่โจ และเกิงจือเจียงเรียกเขาว่าอาโจ

เจียงป่ าวชิงพยักหน้ารับรู้ โชคดีทีเกิงจือเจียงไม่ได้มาทําเรืองไม่ดีกับคนอืน นาง จึงรู้สึกโล่งใจและตอบคําถามเมือสักครู่ของเกิงจือเจียง “สุนถาว สาวรับใช้ของ ข้าต้องการรับเลี)ยงเด็กน้อยคังคังทีตอนนี)สถานให้บริการรักษาโรคแห่งนี)คอย ดูแลอยู่ เราจึงมาดู”

“คังคังรึ ?” เกิงจือเจียงงุนงง

เจียงป่ าวชิงจึงอธิบาย “แม่ของเขาเสียชีวิตทีนีและเด็กน้อยเหลือตัวคนเดียว มีการ รอดูเผือมีญาติพีน้องมาตามหาเขาหลายวันแล้วแต่ก็ไม่มี หมอโจจึงพยายามหา ครอบครัวทีเต็มใจรับเลี)ยงเด็กเท่าทีเขาจะสามารถหาได้ หากหาไม่ได้ก็ทําได้เพียง ส่งเด็กไปทีสถานเลี)ยงเด็กกําพร้า”

สถานเลี)ยงเด็กกําพร้าจะรับอุปการะเด็กกําพร้า แม้ไม่ถึงกับปล่อยให้เด็กหิวโหย หรือหนาวสัน แต่ก็ไม่ได้ดูแลเด็กให้ดีได้อย่างทัวถึงเท่  าไหร่นัก

“ช่างเป็นเด็กทีน่าสงสารจริง ๆ” เกิงจือเจียงทอดถอนใจ

เจียงป่ าวชิงพยักหน้า นางกําลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับได้ยินเสียงคนอืน ๆ ที กําลังเดินเข้ามาจากประตูด้านนอกจึงหยุดพูด เพราะในสภาพแวดล้อมทีคนเริมมา กันเยอะแยะเช่นนี) ไม่มีประโยชน์อะไรทีจะพูดถึงข้อสันนิษฐานเรืองการฆ่าคน

คนทีเข้ามาเป็ นสามีภรรยาคู่หนึงทีอายุสามสิบปี โดยประมาณ และมีสาวใช้แสน สวยตามมาอยู่ข้างหลัง เมือดูจากการแต่งกาย พวกเขาน่าจะเป็ นครอบครัวทีมังคั  ง รํารวยพอสมควร

สามีภรรยาคู่นั)นชะงักเล็กน้อยเมือเห็นเจียงป่ าวชิงกับเกิงจือเจียง แต่เพียงแวบ เดียวสีหน้าของพวกเขาก็เปลียนเป็ นยิม) “พวกเจ้าเองก็มาติดต่อขอรับเลี)ยงคังคัง เช่นกันรึ ? คนอายุน้อย ๆ อย่างพวกเจ้าฟังคําแนะนําของข้านะ ถ้าพวกเจ้าเหงา อยากเลี)ยงเด็กก็ไม่ผิดหรอก แต่ควรกลับไปหาสามีภรรยาแล้วแต่งงานมีลูกเอง ดีกว่า”

“ …” เกิงจือเจียงฟังอย่างงุนงง เพราะคําพูดของชายวัยสามสิบกว่าตรงหน้านี) ถือว่าเสียมารยาทพอสมควร

เจียงป่ าวชิงพูดขึ)นยิม ๆ ) “ไม่ใช่ข้าทีต้องการรับเลี)ยงหรอกจ้ะ สาวใช้บ้านข้า ต่างหาก นางรู้สึกถูกโฉลกกับคังคังจ้ะ”

สุนถาวก้มศีรษะทักทายด้วยท่าทางเขินอาย

เมือสามีภรรยาคู่นั)นได้ฟังว่าสาวใช้ต้องการรับเลี)ยงเด็ก พวกเขาก็กวาดตามองสุน ถาวตั)งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วหัวเราะอย่างค่อนข้างหยาบคายเล็กน้อย

พวกเขาคงคิดว่าพวกเจียงป่ าวชิงไม่ใช่คู่แข่ง ดูยังไงครอบครัวของเขาก็เหมาะทีจะ ได้สิทธิ? รับคังคังไปเลี)ยงมากกว่า

“อื)ม มีใจเมตตาต่อเด็กถือว่าเป็นเรืองทีดี แต่ก็ต้องคํานึกถึงอนาคตของเด็กด้วย ถูกต้องไหม ?”

สุนถาวหลุบตาลง ส่วนเจียงป่ าวชิงเพียงยิมและไม่ ) ได้พูดอะไร ไม่ใช่ว่าพวกนาง ไม่เข้าใจความหมายในคําพูดของชายวัยสามสิบ แต่ไม่มีประโยชน์ทีจะโต้เถียง ออกไปว่าพวกนางเองก็ “มีปัญญาเลี)ยงคังคังเช่นกัน”

สามีภรรยาเห็นว่าพวกเจียงป่ าวชิงไม่ได้พูดอะไรจึงยิมส่ ) งท้ายแล้วพากันเดินไป พร้อมกับสาวใช้แสนสวยของพวกเขา

เกิงจือเจียงลังเล เขาอยากถามว่าเจียงป่ าวชิงคิดจะทําอะไร ก็เห็นเจียงป่ าวชิงโบก มือให้ด้วยรอยยิม) “ข้าจะไปดูหน่อยว่าใครจะได้รับเลี)ยงเด็ก เจ้าล่ะ ?”

เกิงจือเจียงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว “ข้าไปด้วย” เจียงป่ าวชิงพยักหน้ายิม ๆ และเดินเข้าไปพร้อมกั ) น เมือหมอโจเห็นเกิงจือเจียงก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “เสียวเกิง มาทําอะไรรึ ?”

เกิงจือเจียงทําความเคารพหมอโจเพราะหมอโจอาวุโสกว่าเขา “อาโจ ทีร้านข้า ขาดโสมภูเขานิดหน่อย ข้าจึงมาขอซื)อเพือนําไปใช้ก่อน”

หมอโจพยักหน้ายิม ๆ ) “อ้อ เรืองเล็กแค่นี)เอง สบายมาก ประเดี8ยวข้าบอก พนักงานให้” พูดจบเขาก็สังพนักงานทียืนอยู่  ด้านข้าง

เกิงจือเจียงรีบพูดขึ)นทันที “อาโจ ข้าไม่รีบ วันนี)เพือนข้าก็มาด้วย พอดีว่าสาวใช้ ของเพือนข้าต้องการรับเลี)ยงเด็กชายทีชือว่าคังคัง ข้ารออยู่ทีนีกับเพือนก่อนได้”

ชายอายุสามสิบคนเดิมหัวเราะเมือได้ฟัง เขาพูดกับหมอโจ “หมอโจ ข้าจะไม่พูด ถึงเรืองอืน แต่เด็กสาวคนนั)น…” เขาชี)ไปทีสุนถาว “นางยังอายุน้อย แล้วแบบนี) จะดูแลคังคังได้ยังไง ?”

หมอโจยิมโดยทีไม่ ) ได้คล้อยตามคําพูดของชายคนนั)น เขาเลือกทีจะเปลียนหัวข้อ สนทนาแทน “จะว่าไปแล้ว ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับนายท่านจูสําหรับ เรืองน่ายินดีทีท่านจะได้มีลูกของท่านเมือเดือนทีแล้วเลย”

พูดถึงเรืองนี) ชายคนนั)นก็หน้าบึ)ง “หมอโจอย่าพูดถึงเรืองนี)อีกเลย ภรรยากับ อนุภรรยาของข้ามีลูกสาวรวมกันได้เจ็ดคนแล้ว เจ็ดนางฟ้าต่างก็รวบรวมจนครบ ข้าได้ยินมาว่าเป็ นเพราะครอบครัวของข้ามีพลังหยางน้อยเกินไปเราจึงไร้ลูกชาย ข้าเห็นว่าเสียวคังคังผิวพรรณดีโหงวเฮ้งเยียม ถ้าสามารถรับเขากลับไปเลี)ยงดูได้ เขาจะต้องนําโชค สามารถกวักมือเรียกเด็กผู้ชายอวบอ้วนน่าเอ็นดูมาให้ข้าได้ แน่”